حسگرها در
واقع شامل دسته پیکسلها و دیودهای نوری هستند که انرژی
فوتونهای دریافتی را به بار الکتریکی تبدیل
میکنند. سپس، این بارهای الکتریکی به ولتاژ تبدیل
میشوند. ولتاژ حاصله نیز تا اندازهای تقویت میشود
که بتوان آن را با استفاده از مبدل آنالوگ به دیجیتال (ADC) پردازش کرد. مبدلADC ، ولتاژهای آنالوگ پیکسلها را در سطوح پراکندهی
درخشانی طبقهبندی کرده، هر سطح را به صورت سیستم باینری
صفر و یک نامگذاری میکند. ADC یک بیتی میتواند ارزش
پیکسلها را به صورت سیاه (0) یا سفید (1) دسته بندی
کند. مبدل ADC دو بیتی نیز میتواند این پیکسلها
را در چهار دسته (2^2) طبقهبندی نماید:
سیاه (00)، سفید (11)، و دو سطح بین (01 و 10). تعداد زیادی
از کاربران دوربینهای دیجیتال با مبدلهای 8 بیتی
ADC کار میکنند.
مبدل 8 بیتی
آنالوگ به دیجیتال (ADC) ولتاژهای آنالوگ را در 256 سطح پراکنده دستهبندی میکند
که با سیستم باینری متشکل از صفرها و یکها نامگذاری
میشوند.
کوچکترین
بیت (رزولوشن) را محدوده دینامیکی (دقت) حسگر تعیین
میکند. اگر محدوده دینامیکی حسگر مثلا 1000:1 باشد،
مبدل ADC باید حداقل
10 بیت باشد تا به این ترتیب، اطلاعات حفظ شده، از بین
نروند. به طور کلی یک مبدل 10 بیتی بسیار عالی
است. مبدلهای 12 یا 14 بیتی ADC نیز به غیر از نویز هیچگونه
اطلاعات و جزییات رنگی اضافی را ایجاد نمیکنند.
هر چند در عمل ممکن است این طور به نظر برسد که 12 بیتی بودن میتواند
در نهایت به خطای مبدل ADC بیانجامد. این احتمال نیز وجود دارد که بیتهای
بیشتر برای کم کردن پدیده پوستریزاسیون یا
دستهبندی موثر واقع شود.
دوربینهای
دیجیتال به حسگرهایی با محدوده دینامیکی
بزرگتر مجهز هستند و از مبدلهای 10 یا 12 بیتی ADC بهره میبرند. عموما این دوربینها
به شما امکان میدهند 10 یا 12 بیت اطلاعات را بر روی هر
پیکسل و در فرمت RAW ذخیره کنید، چرا که فرمت JPEG
تنها میتواند 8 بیت اطلاعات را در هر کانال نگه دارد.
