براکتینگ
(نوردهی کم و بیش) تکنیکی است که به کمک آن میتوانید
از یک تصویر، مجموعه عکسهایی با نوردهیهای
متفاوت داشته باشید. واژهی "Auto" در اینجا به معنای عکسبرداری
پیاپی دوربین به صورت 2، 3 یا 5 فریم و با
تنظیمات نوردهی 0.3 و 2.0 میباشد که به صورت اتوماتیک
انجام میشود. زمانی که از کیفیت عکسهای خود مطمئن
نیستید یا آنکه محدوده دینامیکی صحنهی
عکاسی شما بیشتر از آن چیزی است که دوربین
میتواند ثبت کند بهتر است با نوردهی کم و بیش کار کنید.
در یک دوربین دیجیتال، این قابلیت برای
ترکیب عکسهای کمنور و پرنور فوقالعاده کارآمد است. به این
ترتیب، تصویری ایجاد میشود كه از نظر محدوده ديناميكي با صحنه مطابقت دارد.
هنگام
اعمال تنظیمات کم و بیش میتوانید تعداد فریمها
(معمولا 2، 3 یا 5 فریم)، تنظیمات نوردهی و ترتیب
گرفتن عکسها (مثلا +،0،- یا +،-،0 یا غیره) را
تعیین کنید. شایان ذکر است ارزشهای ارائه شده همان
ارزشهای مشخصه جبران نوردهی هستند.
|
|
|
|
|
f/7.1, 1/306s, -2.0
EV
|
f/5.6, 1/224s, -1.0
EV
|
f/4.0, 1/160s, 0 EV
|
|
|
|
|
|
f/3.1, 1/71s, +1.0 EV
|
f/2.8, 1/39s, +2.0 EV
|
ترکیبی از -2,-1, 0, +1 EV
|
عکسهایی
که در بالا میبینید با نوردهی کم و بیش
اتوماتیک، با سرعت 5 فریم در ثانیه و ترتیب +،0،- گرفته
شدهاند. از این رو، دوربین میتواند بدون مشخصه کم و بیش
با گشودگی f/4.0
و سرعت شاتر 160/1 ثانیه کار کند. تصویر +2.0 EV در عکس ترکیب شده به کار نرفته است.
همچنین،
در بعضی از دوربینهای دیجیتال نیز میتوانید
با تکنیک براکتینگ اتوماتیک تراز سفیدی کار کنید.
