پیکسل‌های روی حس‌گر یک دوربین دیجیتال از دیودهای نوری حساس به نور تشکیل می‌شوند که میزان درخشانی نور را اندازه می‌گیرند. از آن‌جایی که دیودهای نوری تک‌رنگ هستند، قادر به تمیز دادن طول موج‌های مختلف نمی‌باشند. از این رو، الگوهای‌ «موزاییکی» فیلترهای رنگی، فیلترهای رنگی (CFA)، در قسمت بالای حس‌گر در نظر گرفته شده است تا به این ترتیب، اجزای قرمز، سبز و آبی که نور بر روی آن‌ها تابانده شده است فیلتر شوند. الگوی GRGB Bayer در نمودار زیر نشان داده شده است.

 

 

حس‌گرهای موزاییکی با GRGB CFA تنها 25٪ اجزای قرمز و آبی و 50٪ اجزای سبز رنگ نور را ثبت می‌کنند.

 

 

همان طور که می‌بینید، تصویر ترکیب شده دقیقا همان چیزی نیست که انتظار می‌رود، اما برای تشخیص اجزای متمایز موجود در صحنه کافی است. اگر کمی چشمان‌تان را جمع کنید یا آن‌که از فاصله‌ دورتری به تصویر نگاه کنید می‌توانید رنگ‌های قرمز، سبز و آبی را در هم ترکیب کنید تا یک تصویر رنگی (تار) داشته باشید.

 

رنگ‌های قرمز، سبز و آبی بعد از مرحله‌ تابش			تصویر تلفیق شده

 

پیکسل‌های از دست رفته هر رنگ بر اساس ارزش پیکسل‌های کناری آن برآورد می‌شوند و دیگر رنگ‌ها نیز بر اساس الگوریتم‌های غیر موزاییکی دوربین مورد ارزیابی قرار می‌گیرند. با کنار هم قرار دادن این‌ لایه‌ها به‌ترین و درست‌ترین تصویر با سه رنگ مورد نظر به دست‌ خواهد آمد.

آرایه‌‌های دیگری نیز برای فیلتر‌های رنگی وجود دارد، آرایه‌هایی مانند CYGM که از فیلترهای سبز یشمی، زرد، سبز و سرخ بهره می‌برد.