در
عکاسی به
معنای خاص و
علمی آن،
«ماکرو» به
قابلیت بزرگنمایی
1:1 یا بیشتر
سوژه بر روی
فیلم یا حسگر
گفته میشود.
برای مثال، اگر
از یک گل با
قطر طبیعی 21/6
میلیمتر
عکاسی کنید،
آن تصویر،
تمام کادر یک
فیلم 35 میلیمتری
را پر میکند
(قطر 43.3 میلیمتر)؛
گل مورد نظر
با ضریب نسبی 21.6
به 43.3 یا 2:1 یا با بزرگنمایی
2 برابر بزرگ
میشود. عکاسی
در حالت
ماکرو،
معمولا بین
بزرگنماییهای
1:1 و 50:1 (1 برابر تا 50
برابر) متغیر
است، حال آنکه
عکاسی در حالت
نمای بسیار
نزدیک در
محدودهای از
1:1 تا 1:10 (1 برابر تا
10/1 برابر) متغیر
است.
با
آنچه در بالا
ذکر شد، کاملا
واضح است که
دوربینهای
دیجیتال مجهز
به حسگرهای
کوچکتر از
فیلم 35 میلیمتری
از حالت
ماکروی بهتری
بهره میبرند.
در واقع، یک
دوربین جمع و
جور دیجیتال با
تقویت کننده
فاصله کانونی
4 برابر میتواند
آن گل را تنها
با بزرگنمایی
1:2 (نمای بسیار
نزدیک) به جای 2:1
(حالت ماکرو) مورد
نیاز در
دوربینهای 35
میلیمتری
ثبت کند. به
عبارت دیگر،
عکسهای
ماکرو در حالت
عکاسی نمای
نزدیک (راحتتر)
گرفته میشوند.
در
دوربینهای
دیجیتال،
حالتی به نام
فوکوس ماکرو
در نظر گرفته
شده که سیستم
اتو فوکوس را
تنظیم میکند
تا به این
ترتیب، نزدیکترین
فوکوس بر روی
سوژه صورت
بگیرد.
به
طور کلی، حالت
ماکرو به
قابلیتی گفته
میشود که لنز
دوربین بهترین
پوشش ممکن را
ارائه دهد.
بنابراین،
دوربینی که
بتواند تمام
کادر خود را
با سوژهای که
20 میلیمتر
پهنا دارد پر
کند، در
مقایسه با
دوربینی که
بتواند تنها
یک سوژه 40
میلیمتری را
ثبت نماید از
قابلیتهای
ماکروی بهتری
برخوردار است.
دوربینهای
کولپیکس
نیکون، نسل به
نسل،
توانستند بهترین
عملکرد
ماکرو را بدون
بهرهگیری از
لنزهای مجزا
ارائه کنند.
