علت: نویز حس‌گر 

تمام پیکسل‌های حس‌گر دوربین یک یا تعداد بیش‌تری دیود نوری حساس به نور دارند. این دیودها نور دریافتی (فوتون) را به سیگنال الکترونیکی تبدیل می‌کنند که در تصویر نهایی،‌ به ارزش رنگی تبدیل می‌شود. اگر همان پیکسل، برای چندین بار با همان مقدار نور نوردهی شود، ارزش‌های رنگی نهایی شبیه هم نخواهند بود، و متغیرهای کوچکی ایجاد می‌شوند که «نویز» نام دارند. حتی صرف نظر از نور دریافتی، فعالیت‌های الکتریکی حس‌گر نیز سیگنال‌های کوچکی را ایجاد می‌کند. این نویز چیزی شبیه صدای هیس مانند ضبط صوت است که حتی بدون پخش موسیقی نیز شنیده می‌شود. این سیگنال ‌اضافی نویزدار است چرا که پیکسل به پیکسل (و در طول زمان) متفاوت بوده و در اثر کم و زیاد شدن دما نیز زیاد می‌شود. در نتیجه، باعث می‌شود نویز کل تصویر بیش‌تر از قبل شود. این حالت را «سطح نویزی» می‌نامند. رنگ نهایی پیکسل باید نسبت به سطح نویزی آن قدرت بیش‌تری داشته باشد تا بتوان آن را از نویز تشخیص داد. 

نتیجه: نویز تصویر        

مشکل نویز در سطوح نسبتا یک‌پارچه بیش‌تر دیده می‌شود (مثل آسمان آبی یا سایه‌ها). همان طور که اشاره شد، نویز با تغییرات دما زیادتر می‌شود. هم‌چنین، با حساسیت نیز رابطه مستقیم دارد. نویز رنگی دوربین‌های دیجیتال جمع و جور از این دسته است (همانند گزینه D در شکل زیر). این نویز با کاهش اندازه پیکسل،‌ زیاد می‌شود. به همین دلیل دوربین‌های دیجیتال جمع و جور در مقایسه با دوربین‌های SLR نویز بیش‌تری دارند. دوربین‌های حرفه‌ای مجهز به اجزای پیشرفته و با کیفیت و پردازش‌گرهای قدرتمند که از الگوریتم‌های رفع نویز بهره می‌برند، حتی در حساسیت‌های کم نیز تصاویری با کم‌ترین میزان نویز ارائه می‌کنند. شایان ذکر است که در رنگ‌های قرمز و آبی میزان نویز قابل مشاهده بیش‌تر است.

 

 

انحراف معیاری که در یک سطح یک‌پارچه انجام گرفته است، روش خوبی برای تشخیص نویز تصویر می‌باشد. هم‌چنین، نشان می‌دهد که پیکسل‌های آن قسمت خاص،‌ چه قدر با پیکسل‌های کل محیط مورد نظر تفاوت دارند. انحراف معیار مثال‌های C و D بزرگ‌تر از A، B و E است.

نویز نقطه‌‌ای در نوردهی طولانی مدت