سرعت شاتر مدت‌ زمان نور دیدن حس‌گر یا فیلم را تعیین می‌کند. بین لنز و فیلم یک شاتر مکانیکی وجود دارد که برای مدت معینی باز و بسته می‌شود. برای مثال، حس‌گر دوربین در سرعت شاتر 125/1 ثانیه برای مدتی برابر با 125/1 نوردهی می‌شود. شاترهای الکترونیکی نیز به همین صورت کار می‌کنند. بعضی از دوربین‌های دیجیتال به هر دو شاتر مکانیکی و الکترونیکی مجهز هستند.

سرعت شاتر در کسری از ثانیه بیان می‌شود،‌ مثلا 2/1. از این رو، سرعت شاترهای بالا، با نصف کردن مدت زمان نوردهی در واقع میزان نوردهی را نصف می‌کنند: 2/1 ثانیه، 4/1 ثانیه، 8/1 ثانیه، 15/1 ثانیه، 30/1 ثانیه، 60/1 ثانیه، 125/1 ثانیه، 250/1 ثانیه، 500/1 ثانیه، 1000/1 ثانیه، 2000/1 ثانیه، 4000/1 ثانیه، 8000/1 ثانیه و... سرعت‌های شاتر با نوردهی طولانی مدت نیز به ثانیه بیان می‌شوند، مانند: 8 ثانیه،‌ 4 ثانیه، 2 ثانیه،‌ 1 ثانیه.

به‌ترین سرعت شاتر به شرایط عکاسی بستگی دارد. پیشنهاد می‌شود با سرعت شاتر بالای 1 کار شود تا به این ترتیب، از میزان محو شدگی ناشی از لرزش دوربین جلوگیری شود. توجه داشته باشید اگر می‌خواهید با سرعتی کم‌تر از آن عکاسی کنید ضروری است از یک سه پایه استفاده شود تا دوربین ثابت بماند. اگر می‌خواهید از صحنه‌های پر تحرک عکاسی کنید،‌ مثلا صحنه‌های ورزشی، باید با سرعت شاتری برابر با 125/1 یا بالاتر کار کنید. اما تمام صحنه‌های پرتحرک به سرعت شاتر بالا نیاز ندارند. برای مثال، برای داشتن یک اتومبیل در حال حرکت در وسط منظره یاب،‌ به‌تر است دوربین خود را هم‌گام با جهت حرکت اتومبیل حرکت دهید و به این ترتیب، با سرعت شاتر کم‌تری کار کنید.

 

 

 

 

دوربین‌های نیمه‌حرفه‌ای و تمام حرفه‌ای به مود نوردهی با اولویت شاتر مجهز هستند که به شما امکان می‌دهد با سرعت‌های متفاوت شاتر کار کنید و در عین حال، نوردهی را ثابت نگه‌ دارید.