حس‌گرها به صورت خطی طراحی شده‌اند. به این صورت که با دو برابر کردن میزان نور، عمل‌کرد حس‌گر نیز دو برابر می‌شود؛ این حالت تا زمانی ادامه دارد که پیکسل‌های آن پر نشده باشند. به محض آن‌که تمام ظرفیت یک پیکسل پر شد، عمل‌کرد نهایی آن پیکسل ثابت می‌شود. همان طور که می‌دانید، دید انسان خطی نیست. دو برابر کردن نور در شرایط کم‌نور نسبت به شرایط پر نور تاثیر بیش‌تری بر چشم دارد. قوه بینایی انسان سایه‌ها را تقویت و نقاط درخشان و پر نور را فشرده می‌کند.

 

 

اگر حس‌گر را تا زمان پر شدن پیکسل نوردهی کنیم، درخشان‌ترین پیکسل 254 را نشان خواهد داد. با نصف کردن میزان نور، درخشان‌ترین پیکسل 127 را نشان می‌دهد. این بدان معناست که درخشان‌ترین درجه، در واقع نصف 255 است.

 

 

بنابراین، دوربین‌های دیجیتال نسبت به اطلاعات خام و پردازش‌نشده از نوعی منحنی رنگی بهره می‌برند. در نتیجه، تصاویر نمایش داده شده بر روی صفحه نمایش یا تصاویر چاپ شده با چشم انسان سازگاری خواهند داشت و به شکل مطلوب‌تری دیده می‌شوند.