پلی‌استیشن وان: کراش، متال گیر، فوتبال ۹۹

امیرحسین میرزایی ۲۵ آذر ۱۳۹۵ | ۱۹:۳۰ 14 نوامبر 2018

دوران بازی کردن من به «کمودور ۶۴» و «آتاری» قد نمی‌دهد، اما نینتندو و سگا را به عنوان بخش بزرگی از زندگی‌ام به خاطر دارم. با این حال، به جرات و بدون اغراق می‌گویم، «پلی‌استیشن» روند حرکت زندگی من، مملکت ما، وضعیت دنیا و حتی چگونگی پیشرفت انسان را تغییر داد.

«پلی‌استیشن وان» (PlayStation)، گرافیک سه‌بعدی را به ما معرفی کرد. البته گرافیک سه‌بعدی قبل از این کنسول هم وجود داشت، اما اگر واقع‌گرایانه نگاه کنیم، یکی دو بازی روی نینتندو ۶۴ چندان در بزرگ شدن گرافیک سه‌بعدی تاثیری نداشتند و همه‌ی بار، روی دوش پلی‌استیشن بود.

شاید بد نباشد کمی از قصه‌ی پلی‌استیشن تعریف کنیم. قضیه به سال ۱۹۸۸ بازمی‌گردد؛ نینتندو که تمام صنعت بازی‌های ویدیویی را در دست خودش داشت، پس از اینکه از اهمیت سی‌دی با خبر شد، سراغ سونی آمد و از این شرکت هم‌وطن، درخواست کرد تا برای سوپر نینتندو یک وسیله‌ی جانبی بسازد. نتیجه‌ی همکاری نینتندو و سونی، دستگاهی به اسم «نینتندو پلی‌استیشن» بود. بییاید نگاهی به این کنسول بیاندازیم:

nintendo-playstation

نینتندو پلی‌استیشن هم سی‌دی می‌خورد و هم کارتریج‌های سوپر نینتندو را پخش می‌کرد. سونی و نینتندو در نهایت نتوانستند سر پول با یکدیگر کنار بیایند. سونی هم که هزینه‌ی زیادی برای ساخت این کنسول کرده بود، خودش تصمیم گرفت تا یک کنسول بازی بسازد. در نهایت کنسول بازی سونی در نمایشگاه CES سال ۱۹۹۱ به عنوان «پلی‌استیشن» معرفی شد. البته نینتندو از این حرکت سونی حسابی شاکی شد و درست یک روز پس از معرفی پلی‌استیشن، خبر داد که با فیلیپس برای ساخت دستگاه پخش سی‌دی سوپرنینتندو قرارداد بسته است. کاری به نینتندو نداریم و قصه‌گویی را هم کنار می‌گذاریم. اینکه کنسول چگونه معرفی و چه زمانی عرضه شد، اصلا برای ما مهم نیست؛ بازی‌های پلی‌استیشن هستند که برای ما خاطره دارند.

PS1-Controller

پلی‌استیشن همه چیز داشت. از متال گیر گرفته تا کرش، فوتبال، سایفون فیلتر یا حتی بازی پوچی به اسم «کراک» (Croc) که در زمان پلی‌استیشن زیاد زمان برای‌اش صرف کرده بودم، اما چند سال پیش دوباره سراغ‌اش رفتم و دلیل اینکه هیچ وقت در آن پیشرفت نمی‌کردم را متوجه شدم:‌ بازی افتضاح بود.

بگذارید کمی با بازی‌های پلی‌استیشن وان خاطره بازی کنیم. «کسلوانیا: سمفونی شب» (Castlevania: Symphony of the Night) را به خاطر دارید؟ این بازی بلوغ طراحی مرحله در صنعت بازی‌های ویدیویی بود. بگذارید نگاهی به آن بیاندازیم:

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

(کسلوانیا به کنار، شرکت اسکوئر که صد سال بود فقط روی کنسول‌های نینتندو بازی می‌ساخت، با دیدن پلی‌استیشن آن همه سال همکاری را زیر پا گذاشت و تا همین چند سال پیش فقط برای کنسول‌های سونی بازی ساخت. «فاینال فانتزی ۷» (Final Fantasy VII) سکه سبک نقش‌آفرینی را به نسل جدیدی از بازی‌کننده‌ها معرفی کرده، روی پلی‌استیشن آمده بود:

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

رزیدنت اویل (Resident Evil) که در حال حاضر به غیر از بازی ویدیویی، رمان و فیلم سینمایی و کمیک دارد، روی پلی‌استیشن وان کارش را شروع کرده بود:

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

صحبت از رزیدنت اویل شد، بگذاریم یاد و خاطره‌ی «داینو کرایسیس» (Dino Crisis) را هم زنده نگه داریم؛ عنوانی که زامبی‌های رزیدنت اویل را با دایناسور عوض کرده بود:

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

نامردی کرده‌ایم اگر از پلی‌استیشن وان حرف بزنیم و صحبت‌مان به «تکن ۳» (Tekken 3) نکشد. بازی‌های مبارزه‌ای سه‌بعدی با عرضه‌ی تکن ۳، زیر و رو شدند. پس از عرضه‌ی این بازی، کسی جرات نمی‌کرد بازی در سبک مبارزه‌ای بسازد:

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

در حالی که بازی‌های سکوبازی بیشتر روی کنسول‌های نینتندو پیدا می‌شدند و کسی به خاطر این سبک بازی‌ها، سراغ پلی‌استیشن نمی‌رفت، سونی با ساخت «کرش بندیکوت» (Crash Bandicoot) مخاطب‌های نینتندو را هم به سمت خودش آورد. بی‌شوخی بگوییم، پلی‌استیشن وان در زمان خودش رقیب نداشت.

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

خود کرش به کنار، سونی حتی کاری کرده تا ملت دیگر «ماریو کارت» هم بازی نکنند (البته این جای‌اش را کمی اغراق کرد‌ه‌ایم! سابقه ندارد کسی از پای ماریو کارت بلند شود!). سر بازی «کرش ریسینگ» (Crash Team Racing) ساعت‌ها با یکدیگر دعوا کرده‌ایم و به سر و کله‌ی همدیگر زده‌ایم. این بازی هیچ‌وقت از خاطرمان نمی‌رود:

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

اگر بچه‌های امروز روی گوشی‌های‌شان Temple Run و Subway Surfers بازی می‌کنند، ما هم در زمان خودمان «پپسی‌من» (Pepsiman) بازی می‌کردیم؛ بازی پوچ و بی‌هدفی که فقط به خاطر آهنگ‌اش از آن لذت می‌بردیم. بگذارید یک بار دیگر آهنگ پپسی‌من را گوش کنیم:

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

پپسی‌من از بازی‌های کلوپی بود، اما لقب دومین بازی کلوبی خوب را «شورش در شهر» یا همان Fighting Force می‌دهیم. نگاهی به بازی بیاندازید و سعی کنید آن را به خاطر بیاورید:

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

اگر شورش در شهر، دومین بازی کلوپی خوب دوره‌ی پلی‌استیشن بود، بدون شک لقب بهترین بازی کلوپی را باید با «فوتبال ۹۹» یا Winning Eleven 3 بدهیم. این بازی چه دعواها و کتک‌کاری‌ها که به راه نیانداخته است. صدای مزخرف اول بازی را به یاد می‌آورید:

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

بهترین بازی پلی‌استیشن وان را برای آخرش نگه داشته‌ایم؛ عنوانی که روند ساخت بازی‌های پس از خودش را از بیخ و بن عوض کرد. «متال گیر سالید» (Metal Gear Solid) در عین اینکه به اندازه‌ی یک فیلم هالی‌وودی پر سر و صدا خوب بود،‌ روند بازی شگفت‌انگیزی را هم در خودش جای داده بود. متال گیر سالید بهترین بازی پلی‌استیشن است:

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

بگذارید قبل از اینکه شما را با خاطره‌های‌تان رها کنیم، کمی اطلاعات بدرد بخور هم درباره‌ی پلی‌استیشن وان به شما بدهیم تا دست خالی از این جا نرفته باشید. کنسول پلی‌استیشن در سال ۱۹۹۴ در ژاپن عرضه شد و سونی در حالی که کنسول پلی‌استیشن۲ را در سال ۱۹۹۹ معرفی و عرضه کرده بود، اقدام به عرضه‌ی دوباره‌ی پلی‌استیشن وان کرد. کنسول PSone مدل کوچکتر پلی‌استیشن بود و در سال ۲۰۰۰ وارد بازار شد. آخرین کنسول پلی‌استیشن وان در پایان سال ۲۰۰۴ فروخته شد و سونی هم دیگر این کنسول را تولید نکرد؛ در نتیجه بد نیست بدانید که آن همه کنسول پلی‌استیشن وان جدید که در توپخانه پیدا می‌شود، تقلبی است. آخرین بازی پلی‌استیشن در سال ۲۰۰۶ عرضه شد؛ سالی که سونی در آن پلی‌استیشن۳ را عرضه کرد. پلی‌استیشن وان ۱۰۲ میلیون دستگاه در دنیا فروخته است.

PSone

شما را با حس نوستالژی که سعی کردیم در شما به وجود بیاوریم، تنها می‌گذاریم و از شما می‌خواهیم که اگر می‌خواهید باز هم خاطره بازی کنید، سری به مجموعه مطالب «موزه بازی» ما بزنید.

ما در دیجی کالا مگ قصد داریم با کمک شما یک موزه‌ی گجت‌های رترو درست کنیم. اگر هنوز یک کنسول پلی‌استیشن دارید از شما دعوت می‌کنیم از آن عکس گرفته و با استفاده از هشتگ digikalamag_retro# روی اینستاگرام برای ما ارسال کنید. فراموش نکنید اکانت اینستاگرام دیجی‌کالا مگ digikalamag@ را هم روی عکس‌هایتان تگ کنید تا ما متوجه مشارکت شما بشویم. ما هم برای قدردانی از همراهی شما بهترین و خلاقانه‌ترین عکس‌ها را به اسم خودتان روی اینستاگرام دیجی‌کالا مگ منتشر خواهیم کرد.

telegram_ad2_1

برچسب‌ها :
دیدگاه شما

۲۱ دیدگاه
  1. محمد محمد

    بغضم گرفته . کاش دوباره کوچیک میشدم برمیگشتم به اون دوران .همه چی ساده ولی در عین حال زیبا بود.

  2. سهراب سهراب

    واقعا خوب که نگاه کنیم متوجه میشیم صد سال دیگه هم شرکت هایی مثل اپل و سامی به افتخارات سونی، نمی رسند.

  3. رضا پرتومتین رضا پرتومتین

    فوتبال 99
    دو تا بالا – دو تا پایین – چپ راست چپ راست – ضربدر دایره
    بله حالا دو تا تیم به تیم هاتون اضافه شده به نامهای منتخب جهان و منتخب اروپا
    البته منتخب رومانی و غایبین جهان هم داشت که فراموشم شده باید کاپ رو چطور تموم میکردی تا بهت بده

  4. محمد عبدالعلی زاده محمد عبدالعلی زاده

    به نظر من بهترین بازی پلی استیشن هرکولس بود مخصوصا اون مرحله که باید اژدها که 100 تا سر داشت رو میکشتی.

  5. داود داود

    هی یادش بخیر وقتی شش سالم بود با داداشم میرفتیم کلوپ آخه هنوز خردسال بودم نمیزاشتن بازی کنم واقعا تجدید خاطرات زیبایی بود نزدیک به23 سال از اون روزا میگزره اخخخخ زمونه بی رحم

  6. مدير ارشد فارسرويد مدير ارشد فارسرويد

    شايد باورتون نشه من لپ تاپم زغاليه ميبرم دانشگاه با دوستان درايور ٢ بازي ميكنيم بخش survival
    الآن مرحله rio هستم خخخخخ

    كراش هم تازگيا بازي كردم رو لپ تاپم تمومش كردم

  7. Smash Smash

    خدا بگم چیکارتون کنه!!؟ 😕
    هیچی دیگه… الان تا نرَم اینارو یه بار اجرا کنم آروم نمیگیرم…! 😐 😆

  8. ج ج

    هنوز یدونه PSone دارم
    فقط لنزش خسته اس

  9. صفا صفا

    جناب میرزایی پس کو Syphon Filter؟
    Medal Of Honor؟
    Driver؟
    GranTurismo؟
    Harvest Moon؟
    آقــــا پس Mortal Kombat چـرا توی لیسـتت نیــســــت؟؟؟

  10. همایون همایون

    اون موقع که می رفتیم کلوپ پلی 1 بازی می کردیم، موقع لود شدن بازی، می گفتن دو تا دکمه (یادم نیست کدوما) رو تند تند بزنید تا بازی زودتر لود بشه!!!!! یادش به خیر…

    1. مهندس مهندس

      ضربدر و استارت با هم!
      فکر کن!

    2. آرمین آرمین

      ضربدر و استارت

  11. مهران مهران

    مطلب خاطره انگیزی بود
    شاید هنوز خیلی ها دستگاه های پلی استیشن وان و اسلیم و… یه گوشه خونشون خراب داره خاک میخوره. اپلیکیشن اندروید تعمیر دستگاه های پلی استیشن میتونه بهشون کمک کنه تا با درست کردنش خاطره هاشونو زنده کنن

  12. علی علی

    اره من هنوز تو وسایلم یه مموری کارت شو دارم یادمه تو سربازی هم وقتتی مرخصی میومدم یه سری کلوب میزدوم رزیدنت اویل 3 رو بازی می کردم بازی که حالت نرمال نداشت یا ایزی بود یا هارد هردفعه هم بازی رو اخر می بردی رمزاش عوض می شد با ایکه 10مرتبه بیشتر بازی رو تا اخر برده بودم بازم وقتی غول بازی از یه جایی میزد بیرو ن یه متر از جام میبریدم یادش بخیر

  13. وحید وحید

    اولین بازی کامپیوترم نسخه pc متال گیر بود
    دمتون گرم برای زنده کردن خیلی یادها برای خیلی ها

  14. تقی تقی

    پی اس وان به جز بازیای بالا که باهاشون زندگی کردیم ، برای من همیشه با گرن توریسمو معنی پیدا می‌کنه
    برای من که از بچگی عشق ماشین بودم و از هشت سالگی مجله ماشین میخوندم ، گرن توریسمو یه گنج با ارزش بود
    گاهی ساعتها تو منوها و قسمتهای مختلفش کلنجار می‌رفتم و ماشینهای مختلفو با هم مقایسه می‌کردم
    چقدر کلمه های انگلیسی مربوط به ماشینو یاد گرفتم توش
    با اون گواهینامه هایی که هیچوقت نتونستم بالاتر از برنز بگیرم ، مسابقه های 30 دور و 60 دور که ساعتها طول می‌کشیدن
    دمشون و دمتون گرم!

  15. محمد محمد

    واقعا عالی بود خیلی خیلی لذت بردم ممنونم از این مطلب

  16. nima nima

    واااااای واااااای جناب میرزایی خدا بگم چیکارت نکنه خخخخ
    یاد خاطرات قدیم افتادم زنده شدم
    از خونه با هزار مکافات درمیومدیم میرفتیم بازی کنیم

  17. amin amin

    من آتاری رو یادمه بازی میکردم ولی نداشتم میکرو و سگا رو داشتم و خیلی باشون خاطره دارم در مورد پلی 1 همیشه دلم میخواست ولی هیچوقت نشد بخرم 🙁 هنوزم تو دلمه کاش یکی برا خودم داشتم 🙁 میرفتیم خونه دوست و همسایه یا گیم کلوب بازی میکردیم آخ ک چ دورانی بود پشت دو نفری که الون3 یا تکن میزدن وایمیسادیم صف میگرفتیم و در مورد بازیشون نظر میدادیمو کری میخوندیم برا هم:) الان دلم تنگ شده با پنج شیش نفر از دوستام جمع شیمو اونطور خوش بگذرونیم هیچی الان مثل جمع شدن اونموقع تو گیم کلوب حال نمیده
    الان ی سری بازیا پی اس 1 رو دارم با کامپیوتر بازی میکنم مثل پپسی من و الون 3 که خاطره اونموقعو زنده میکنه برام

  18. علیرضا علیرضا

    هی یادش بخیر

  19. Mehran Mehran

    سایلنت هیل 1 و فراموش کردی کل این بازیا یه طرف اون یه طرف اون موقع ببین چی درست کرده بودن, به به…