آنتروپیک با بزرگترین عرضه اولیه تاریخ وارد بورس شد
آنتروپیک، سازندهی هوش مصنوعی کلود، با عرضه اولیهای به ارزش ۸۱٬۳ میلیارد دلار رکورد تاریخ بازار سهام را شکست. بااینحال، ورود این شرکت به بورس پرسشی مهم را پررنگ کرده است: نهادی که برای نظارت بر تعهدات ایمنی آنتروپیک تشکیل شده، واقعا چقدر قدرت دارد؟
به گزارش رویترز، ارزشگذاری آنتروپیک در این عرضه به حدود ۱٬۵ تریلیون دلار رسید و رکورد قبلی اسپیسایکس شکسته شد. قیمت عرضهی هر سهم نیز ۸۳ دلار تعیین شد؛ رقمی بالاتر از محدودهی اولیهی ۷۰ تا ۷۸ دلار که نشاندهندهی تقاضای بالای سرمایهگذاران بود.
چه کسی پس از ورود آنتروپیک به بورس تصمیم میگیرد؟
آنتروپیک در سال ۲۰۲۱ به دست گروهی از اعضای سابق OpenAI تأسیس شد و توسعهی ایمن هوش مصنوعی را در مرکز هویت خود قرار داد. ثبت شرکت با ساختار حقوقی «عامالمنفعه» نیز با همین هدف انجام شد؛ ساختاری که بر اساس آن، مدیران باید در کنار منافع مالی سهامداران، منافع عمومی و آثار فعالیت شرکت بر جامعه را در نظر بگیرند.
این شرکت در سال ۲۰۲۳ «هیئت امنای منافع بلندمدت» را معرفی کرد تا تعهداتش زیر فشار رقابت تجاری فراموش نشوند. اعضای این نهاد سهامدار آنتروپیک نیستند و قرار است مستقل از منافع مالی سرمایهگذاران عمل کنند.
براساس اسناد ارائهشده به کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا، هیئت امنا از طریق سهام کلاس T اختیار انتخاب و برکناری چهار عضو از مجموع هفت کرسی هیئتمدیره را دارد. اما اختیار آن دربارهی یکی از کرسیها مشروط است: معرفی یا برکناری بدون دلیل موجهِ عضو مربوط به این کرسی، به موافقت کمیتهی نامزدی و حاکمیت شرکتی نیاز دارد. در صورت مخالفت کمیته، موضوع میتواند به رأی کارکنان دارندهی سهام کلاس E گذاشته شود.
بنیانگذاران آنتروپیک نیز با سهام ویژهی کلاس F، معادل ۵۰٬۱ درصد قدرت رأی در موضوعات عمومی سهامداران را حفظ میکنند. بنابراین عرضهی سهام به عموم، بهخودیخود به معنای واگذاری کنترل این تصمیمها به سرمایهگذاران جدید نیست.
اعتبار اعضای هیئت امنا برای نظارت کافی است؟
بن برنانکی، رئیس سابق فدرال رزرو، و کریستوفر استابز، فیزیکدان دانشگاه هاروارد، از اعضای هیئت امنا هستند. منتقدان به ورج گفتهاند که اعتبار علمی و مدیریتی اعضا لزوما به معنای توانایی ارزیابی خطرات مدلهای پیشرفتهی هوش مصنوعی نیست.
نکتهی دیگر این است که هیئت امنا مستقیما مدیریت روزمره یا راهبرد شرکت را تعیین نمیکند؛ نقش اصلی آن انتخاب مدیران و ارائهی مشورت است. اکنون پرسش منتقدان این است که این سازوکار هنگام تعارض میان سرعت عرضهی محصولات، نیاز به سرمایه و تعهدات ایمنی، تا چه اندازه میتواند بر تصمیمهای آنتروپیک اثر بگذارد.
