ستارههای پیشکسوت هالیوود بهدنبال تاریخسازی در جوایز امی هستند
فصل جوایز معمولا با کشف ستارههای تازه، ظهور استعدادهای جوان و رکوردشکنی نسل جدید همراه است، اما مراسم امی امسال ممکن است داستان متفاوتی داشته باشد. این بار، برخی از مهمترین رکوردهای تاریخ تلویزیون در دست بازیگرانی قرار دارد که دههها از آغاز فعالیتشان میگذرد و هنوز هم از تاثیرگذارترین چهرههای سینما و تلویزیون هستند. از هریسون فورد و سالی فیلد گرفته تا مارتین شورت، یون یو جونگ و ریچارد جنکینز، نسل باتجربه هالیوود این فرصت را دارد که نهتنها یک جایزه دیگر به کارنامه خود اضافه کند، بلکه نامش را در تاریخ جوایز امی ثبت کند.
با نزدیک شدن به مراسم امی، رقابت امسال بیش از هر زمان دیگری به فرصتی برای قدردانی از بازیگرانی تبدیل شده که سالها و گاه دههها در قاب سینما و تلویزیون حضور داشتهاند. برای برخی از آنها، این شاید نخستین فرصت واقعی برای شکستن طلسم بیجایزه ماندن باشد و برای برخی دیگر، فرصتی برای جابهجا کردن رکوردهایی که سالها دستنخورده باقی ماندهاند. در ادامه نگاهی داریم به پیشکسوتانی که میتوانند در مراسم امی، تاریخ را به نام خود تغییر دهند.
پیشکسوتان هالیوود در آستانه تاریخسازی در امی
فصل جوایز همیشه جایی برای درخشش چهرههای تازه بوده است، اما امسال بیش از هر چیز در اختیار ستارههای باسابقه و پیشکسوت قرار دارد.
وقتی آکادمی علوم و هنرهای تلویزیون در ماه ژوئیه نامزدهای جوایز امی را اعلام کرد، توجهها تنها به بازیگران تازهنفس جلب نشد. این فهرست پر بود از چهرههای قدیمی و باتجربه، بازیگران نقش مکمل و ستارههای بزرگی که سالها در سینما و تلویزیون حضور داشتهاند؛ هنرمندانی که هر کدام میتوانند در مراسم سپتامبر بخشی از تاریخ امی را تغییر دهند. در واقع، تقریبا در هر پاکتی که آن شب باز میشود، امکان ثبت یک رکورد تاریخی وجود دارد.
هریسون فورد که در شب برگزاری مراسم امی ۸۴ ساله خواهد بود، با سریال «رواندرمانی» (Shrinking) از اپل تیوی پلاس نامزد شده است و همچنان در انتظار کسب نخستین جایزه بازیگری خود در امی، پس از نزدیک به شش دهه فعالیت در سینما و تلویزیون، قرار دارد. در حال حاضر، هنری وینکلر با دریافت جایزه برای فصل اول سریال «بری» (Barry) در سال ۲۰۱۸ و در ۷۲ سالگی، مسنترین برنده تاریخ این بخش است. فورد میتواند این رکورد را جابهجا کند.
او همچنین با اختلافی چند هفتهای میتواند از باب نیوهارت پیشی بگیرد؛ بازیگری که در سال ۲۰۱۳ و در ۸۴ سالگی برای سریال «تئوری بیگ بنگ» (The Big Bang Theory) برنده امی شد و همچنان عنوان مسنترین مرد برنده امی بازیگری در بخش کمدی را در اختیار دارد.
اما نکته جالب اینجاست که اگر فورد موفق به انجام این کار نشود، ممکن است استیون روت رکورد را بشکند. این بازیگر ۷۴ ساله پس از حضور در حدود ۲۵۰ اثر و بدون کسب حتی یک جایزه امی، برای فصل نخست کمدی ترسناک «خلیج بیوه» (Widow’s Bay) نامزد شده است. حضور دو بازیگر مسنتر از رکورددار فعلی در یک بخش و در یک دوره از مراسم، اتفاقی است که به خودی خود توجه زیادی جلب میکند.
رقابت در بخش بهترین بازیگر نقش اول مرد در سریال کمدی نیز حالوهوایی مشابه دارد. مارتین شورت ۷۶ ساله برای پنجمین سال پیاپی با سریال معمایی «فقط قتلهای داخل ساختمان» (Only Murders in the Building) محصول هولو نامزد شده است. این هشتمین نامزدی بازیگری او در امی محسوب میشود، اما او هنوز هیچگاه این جایزه را نبرده است.
پیروزی شورت میتواند او را به مسنترین برنده تاریخ بخش بهترین بازیگر نقش اول مرد در سریال کمدی تبدیل کند و رکورد یوجین لوی را بشکند که در سال ۲۰۲۰ و در ۷۳ سالگی برای «شتز کریک» (Schitt’s Creek) برنده شد.
یکی دیگر از رقبای او، استیو کرل ۶۴ ساله است؛ بازیگری که او نیز عضو باشگاه بازیگرانی محسوب میشود که با وجود نامزدیهای متعدد، هنوز جایزهای نبردهاند. حضور او در کمدی سیاه «روستر» (Rooster)، هفتمین نامزدی بازیگریاش در امی است. او پیش از این شش بار برای «اداره» (The Office) و یک بار برای «برنامه صبحگاهی» (The Morning Show) نامزد شده، اما هر هفت بار دست خالی مانده است. آیا این بار بالاخره نخستین جایزه او از راه میرسد؟
رقابت در بخشهای زنانه نیز به همان اندازه میتواند تاریخی باشد. سالی فیلد ۷۹ ساله با اقتباسی از رمان تحسینشده «مخلوقات فوق العاده تیزهوش» (Remarkably Bright Creatures) به بخش مینیسریال و فیلم تلویزیونی بازگشته است؛ فرصتی برای آن که بار دیگر تواناییهای بازیگری خود را به رایدهندگان امی یادآوری کند.
آخرین جایزه امی او در سال ۲۰۰۷ برای بازی در سریال درام «برادران و خواهران» (Brothers & Sisters) از شبکه ABC به دست آمد. اگر او امسال برنده شود، با اختلافی چند ماهه به مسنترین برنده تاریخ این بخش تبدیل خواهد شد؛ رکوردی که کتی بیتس سال گذشته با سریال «متلاک» (Matlock) نتوانست به آن برسد. جسیکا تندی نیز هنگام دریافت این جایزه برای «فوکسفایر» (Foxfire) در سال ۱۹۸۸، دقیقا ۷۹ ساله بود.
یون یو جونگ ۷۹ ساله شاید یکی از جذابترین داستانهای این دوره از جوایز امی را رقم بزند. پنج سال پس از آن که با فیلم «میناری» (Minari) در سال ۲۰۲۰ به نخستین بازیگر کرهای برنده اسکار تبدیل شد، او اکنون نخستین نامزدی امی خود را برای بازی در نقش رئیس پارک در فصل دوم سریال آنتولوژی «مشاجره» (Beef) به دست آورده است.
اگر یون یو جونگ برنده شود، به نخستین بازیگر زن کرهای تبدیل خواهد شد که در یکی از بخشهای اصلی بازیگری امی جایزه میگیرد. لی جونگ جه پیش از این در سال ۲۰۲۲ و با سریال «بازی مرکب» (Squid Game)، این موفقیت را در بخش مردان رقم زد. یون همچنین نخستین بازیگر کرهای خواهد بود که هم جایزه اسکار و هم جایزه امی بازیگری را در کارنامه دارد. او علاوه بر این، در کنار ایوا لو گالین در سال ۱۹۷۸ و الن برستین در سال ۲۰۱۳، به سومین زنی تبدیل خواهد شد که در ۷۹ سالگی یا بیشتر برنده این بخش شده است.
میشل فایفر ۶۸ ساله نیز سرانجام با «دردسرهای مالی مارگو» (Margo’s Got Money Troubles) از سریالهای اپل تیوی پلاس به پروژهای تلویزیونی رسیده که میتواند جایگاه مهمی در کارنامهاش داشته باشد. این اثر دومین نامزدی امی دوران کاری او را به همراه داشته و فایفر را در آستانه کسب نخستین جایزه امی خود قرار داده است؛ جایزهای که میتواند به نقطه اوج دوران حضور او در تلویزیون تبدیل شود.
دیل دیکی ۶۴ ساله نیز شایسته توجه ویژه است. او پس از چهار دهه حضور در آثار مختلف، سرانجام نخستین نامزدی امی خود را برای بازیگر نقش مکمل زن در بخش کمدی و با سریال خلیج بیوه به دست آورده است. دیکی از سالها پیش و بهویژه از زمان حضور در «زمستان استخوانسوز» (Winter’s Bone) به یکی از بازیگران قابلاعتماد نقشهای مکمل تبدیل شده و این نامزدی، پاداشی دیرهنگام برای چهار دهه فعالیت مستمر او به نظر میرسد. به نظر میرسد خلیج بیوه نیز به تنهایی فرصت تازهای برای درخشش بازیگران باسابقه فراهم کرده است.
سپس به گروهی از بازیگران باسابقه میرسیم که بسیاری از مخاطبان ممکن است آنها را با عنوان «همان بازیگر آشنا» به یاد بیاورند. جف کوبر ۷۲ ساله، امسال فصلی را تجربه میکند که بسیاری از بازیگران نقش مکمل آرزویش را دارند.
او برای بازی آرام و تاثیرگذارش در نقش دوک، یکی از بیماران سریال درام پزشکی «پیت» (The Pitt) از HBO مکس، نامزد بخش بازیگر مهمان درام شده است. کوبر همچنین در همان سال برای بازگشت به نقش خود در «بیمارستان عمومی» (General Hospital) نیز نامزد امی برنامههای روزانه شده؛ همان سریالی که در سال ۲۰۲۲ جایزه امی روزانه را برایش به ارمغان آورد.
چهار دهه پس از آن که حضور در «ساحل چین» (China Beach) و «فرزندان آشوب» (Sons of Anarchy) او را به یکی از چهرههای قابلاعتماد تلویزیون، بهویژه در نقش شخصیتهای منفی، تبدیل کرد، کوبر حالا بهطور همزمان در هر دو فهرست نامزدهای امی حضور دارد.
ریچارد جنکینز ۷۹ ساله که برای بازی در نقش مکمل یک مینیسریال با «دی تی اف سنت لوئیس» (DTF St. Louis) نامزد شده، میتواند به دومین برنده مسن تاریخ این بخش تبدیل شود. در حال حاضر، پل نیومن با دریافت جایزه در سال ۲۰۰۵ برای «سقوط امپراتوری» (Empire Falls) و در ۸۰ سالگی، رکورددار است. مسیری بسیار بدتر از این هم برای رسیدن به چنین جایگاهی وجود دارد.
این موضوع ما را به یکی دیگر از نامزدیهای قابلتوجه و احتمالا احساسی مراسم میرساند؛ نامزدی راب راینر. راینر که دسامبر گذشته در ۷۸ سالگی به همراه همسرش میشل از دنیا رفت، پس از مرگ برای بازی گرم و دوستداشتنی خود در نقش آلبرت، مربی سریال «خرس» (The Bear) در فصل چهارم، نامزد بخش بازیگر مهمان کمدی شده است.
ابعاد تاریخی این نامزدی قابلتوجه است. دو جایزه امی قبلی راینر برای بازی در نقش مایکل کلهپوک استیویک در کمدی کلاسیک «همگی در خانواده» (All in the Family) به دست آمد و آخرین پیروزی او به سال ۱۹۷۸ بازمیگردد.
اگر او امسال برنده شود، فاصله ۴۸ ساله میان دو جایزه بازیگریاش به طولانیترین فاصله میان دو پیروزی بازیگری در تاریخ امی تبدیل خواهد شد. نکته جالب این است که رکورد پیشین متعلق به پدر خودش است. کارل راینر فاصله ۳۸ سالهای میان دو پیروزی خود ثبت کرده بود؛ از «ساعت سزار» در سال ۱۹۵۷ تا «مجنون تو» (Mad About You) در سال ۱۹۹۵، پیروزیای که در همین بخش به دست آمد.
پیروزی احتمالی راب راینر پس از مرگ همچنین نخستین جایزه امی بازیگری برای یک اجرای مقابل دوربین از زمان رائول خولیا در سال ۱۹۹۵ و فیلم «فصل سوزان» (The Burning Season) خواهد بود. چادویک بوزمن نیز در سال ۲۰۲۲ پس از مرگ جایزه امی دریافت کرد، اما جایزه او مربوط به صداپیشگی بود. با وجود تمام این فرصتهای تاریخی، هیچیک از این پیروزیها قطعی نیستند.
رایدهندگان امی صرفا بر اساس احساسات تصمیم نمیگیرند و رقابت در بسیاری از بخشها بسیار نزدیک و فشرده است. با این حال، حضور نسلی از پیشکسوتان مانند فورد و فیلد، شورت و روت، یون و جنکینز، کوبر و دیکی و در راس آنها راینر، این دوره از مراسم را به فرصتی ویژه برای بازیگران باسابقه تبدیل کرده است. صنعتی که دههها با بسیاری از بازیگران پیشکسوت خود مانند بخشی از دکور صحنه رفتار میکرد، حالا فرصتی دارد تا حق آنها را روی یکی از بزرگترین صحنههای تلویزیون ادا کند.
روز ۱۴ سپتامبر، شاید تنها بلند شدن یک نفر از روی صندلی خود کافی باشد تا بخشی از تاریخ جوایز امی تغییر کند.
منبع: Variety
