وداع با معمار افسانهای سیتکام؛ جیمز باروز درگذشت
جیمز باروز، کارگردان پرکاری که بیش از سه دهه به عنوان معمار اصلی سیتکامهای تلویزیونی شناخته میشد، روز جمعه درگذشت. او هنگام مرگ ۸۵ سال داشت.
خانواده باروز در بیانیهای اختصاصی به مجله پیپل خبر درگذشت او را اعلام کردند: «ما زندگی استثنایی و میراث ماندگار جیمز باروز را گرامی میداریم؛ هنرمندی که امروز در آرامش و در کنار خانوادهاش چشم از جهان فروبست. باروز بیش از پنج دهه یکی از جریانسازترین و محبوبترین کارگردانان تاریخ تلویزیون بود. او به عنوان فیلمسازی افسانهای، راهنما و نیروی خلاق، به شکلگیری نسلهای مختلف کمدی کمک کرد و جادوی خنده را برای مخاطبان سراسر جهان به ارمغان آورد.»
باروز در طول کارنامه حرفهای خود ۱۱ جایزه امی را به خانه برد. نخستین مجسمههای امی او، دو جایزه پیاپی کارگردانی کمدی در سالهای ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱ برای کارگردانی مجموعه «تاکسی» (Taxi) از شبکه ABC بود.
او در هالیوود به دلیل مهارت منحصربهفردش در کارگردانی اپیزودهای پایلوت (قسمتهای آزمایشی) و بازیگرفتن از کستینگهای [به فرآیند انتخاب بازیگران، کستینگ گفته میشود.] جوان شهرت داشت؛ بهویژه بازیگران کمتجربهای که بعدها به ستارگان سریال «فرندز» (Friends) شبکه NBC تبدیل شدند. همچنین در تاریخ تلویزیون از او به عنوان کسی یاد میشود که با افزودن دوربین چهارم به دکوپاژ کلاسیک سهدوربینه، افقهای تازهای را در ژانر سیتکام گشود.
باروز همراه با برادران گلن و لس چارلز، از خالقان اصلی سیتکام ماندگار «چیرز» (Cheers) بود و از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۲۰ کارگردانی تمامی اپیزودهای سریال «ویل و گریس» (Will & Grace) شبکه NBC را در دست داشت.
در فوریه ۲۰۱۶، شبکه NBC از این کارگردان و تهیهکننده مولف تجلیل کرد؛ رویدادی که به مناسبت پشت سر گذاشتن رکورد درخشان هزار اپیزود سیتکام برگزار شد. این رکورد چشمگیر در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۵ و هنگام کات دادن روی صحنه سیتکام «کراودد» (Crowded) ثبت شد. در ویژهبرنامه ۲۱ فوریه که برای ادای احترام به جیمز باروز [با نام Must See TV: An All Star Salute to James Burrows] برگزار شد، گروه بزرگی از ستارگان مجموعههای مختلف او در استودیوی هالیوود گرد هم آمدند تا به این پیشکسوت تلویزیون ادای احترام کنند. فقط باروز، که همکارانش او را صرفا با نام «جیمی» میشناختند، میتوانست تد دنسن، شلی لانگ، جنیفر انیستون، کورتنی کاکس، لیسا کودرو، مت لهبلانک، دیوید شویمر، تونی دنزا، دنی دویتو، کریستوفر لوید، ملیسا مککارتی، شان هایس، دبرا مسینگ، جیم پارسونز، جانی گالکی، کیلی کوئوکو، جان کرایر و چارلی شین را زیر یک سقف جمع کند. این ویژهبرنامه برای ستایش از مردی بود که مسیر پرتاب این جمع به شهرت را هموار کرد و با سهم بازپخش آثار (Syndication)، به ثروت آنها افزود.
جایگاه منحصربهفرد باروز در صنعت سرگرمی زمانی ثابت شد که شبکه NBC دو ساعت از گلدنتایم روز یکشنبه خود را به ویژهبرنامه تجلیل از او اختصاص داد؛ اتفاقی که در عرصه تلویزیون یک استثنا به شمار میرود. جهانبینی بصری باروز تنها به اتمسفر استودیوها محدود نماند؛ او با امضای فنی خود، مسیر رشد را برای نسل بعدی کارگردانان کمدی هموار کرد. بسیاری از همکارانش از او نهتنها به عنوان سینماگری فوقالعاده بااستعداد، بلکه به عنوان رفیقی وفادار همواره یاد کردهاند.
ریا پرلمن بازیگر مجموعه چیرز و دنی دویتو بازیگر مجموعه تاکسی در بیانیهای مشترک گفتند: «خانه سینما و تلویزیون از فقدان چنین انسان استثناییای سوگوار است. جیمی در طول ۱۶ سالی که در سریالهای مختلف با او کار کردیم، برای من و ریا فقط یک کارگردان نبود، بلکه حامی، راهنما و استاد بزرگ ما بود. او در پشت دوربین بیرقیب بود. روحیه مثبت، پویایی بیحدومرز و اقتدار او پشت دوربین، تجسم عینی تمام آن چیزی بود که یک لیدر برای هدایت صحنه و خلق کمدی استاندارد نیاز دارد.» بخش تلویزیونی کمپانی دیزنی نیز در بیانیهای باروز را «اسطورهای در تلویزیون و کارگردانی درخشان که مسئول خلق بسیاری از بلاکباسترهای کمدی دوران ما بود» توصیف کرد.
باروز فرزند ایب باروز، نویسنده و کارگردان نامدار تئاتر بود؛ کسی که نمایشنامههای کلاسیک برادوی مانند مردها و عروسکها را به رشته تحریر درآورده است. جیمز باروز در لسآنجلس متولد شد؛ یعنی جایی که پدرش برای مطرحترین برنامههای کمدی رادیویی متن مینوشت، اما خانواده باروز خیلی زود به نیویورک مهاجرت کردند. او در اتمسفری سرشار از نویسندگان، بازیگران و کارگردانان بزرگ شد و حلقهای از دوستان خانوادگی چون جان استاینبک، ادوارد آلبی و ترومن کاپوتی او را با عنوان «ایبز کید» [فرزند ایب باروز] میشناختند.
اگرچه باروز در لسآنجلس متولد شد، اما در دبیرستان موسیقی و هنر نیویورک درس خواند و سپس به کالج ابرلین و دانشکده درام دانشگاه ییل رفت. پس از فارغالتحصیلی به لسآنجلس بازگشت و به عنوان مربی دیالوگ در مجموعه کمدی کوتاه «او.کی. کرکربی!» (O.K. Crackerby!) که توسط پدرش خلق شده بود، پشت صحنه رفت.
او بعدتر به نیویورک بازگشت و به عنوان مدیر صحنه در اجرای برادوی نمایش «صبحانه در تیفانی» (Breakfast at Tiffany’s) مشغول به کار شد. نخستین جرقههای کارگردانی او نیز در جریان تولید همین تئاتر شکل گرفت. او سپس کارگردانی تور نمایشی «۴۰ قیراط» (40 Carats) را در دست گرفت و در ادامه، آثار دیگری چون «آقای رابرتس» (Mister Roberts) را روی صحنه برد.
سال ۱۹۷۴، پرستیژ باروز به عنوان کارگردان تئاتر باعث شد جیمز ال. بروکس و الن برنز از او دعوت کنند تا یکی از اپیزودهای مجموعه «مری تایلر مور» (The Mary Tyler Moore Show) را کارگردانی کند. از آن زمان به بعد، او دلبسته جادوی قاب کوچک شد. باروز بیش از ۱۰۰ مجموعه تلویزیونی را کارگردانی کرد و با ثبت رکورد ۲۲ نامزدی در جوایز انجمن کارگردانان آمریکا (DGA)، پنج بار نیز این جایزه را به خانه برد. کارنامه او به عنوان کارگردان، لیستی طولانی از تاپتنهای تلویزیونی است؛ آثاری چون: «فریژر» (Frasier) ، «دو مرد و نصفی» (Two and a Half Men)، «تئوری بیگ بنگ» (The Big Bang Theory).
تنها تجربه سینمایی باروز بر پرده نقرهای، فیلم ناموفق «شریک» (Partners) در سال ۱۹۸۲ بود؛ کمدیای محصول کمپانی پارامونت با بازی رایان اونیل و جان هرت که نتوانست در باکسآفیس و نگاه منتقدان توفیقی کسب کند.
باروز در مسترکلاس [کارگاه تخصصی] و نشست پرسش و پاسخی که سال ۲۰۱۳ در فستیوال کمدی دانشگاه USC برگزار شد، گفت که همیشه معتقد بوده کارگردانان باید در درام و پروسه خلق اثر شریک باشند؛ حتی زمانی که به عنوان کارگردان مهمان تنها برای یک اپیزود به پروژهای از پیش شکلگرفته میپیوندند.
او درباره چالش با نویسندگان گفت: «فقط نقش مبصر یا مامور راهنمایی و رانندگی را بازی نکنید؛ به درون سناریو شیرجه بزنید و امضای خود را پای کار بگذارید. این کار کیفیت قاب را بالا میبرد.»
با این حال، مردی که احتمالا بیش از هر فرد دیگری در تاریخ رسانه پشت مانیتور هدایت سیتکامهای شبکهای نشسته بود، تا پایان درباره فرمول جادویی موفقیت آثارش فروتن ماند.
در سال ۲۰۱۴، او برای دستاوردهای جریانساز در کارگردانی تلویزیونی، جایزه یک عمر دستاورد هنری را از سوی انجمن کارگردانان آمریکا دریافت کرد.
باروز از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۳ همسر لیندا سولومون بود و پس از آن در سال ۱۹۹۷ با دبی ایستون ازدواج کرد. از او همسرش دبی سه فرزند به یادگار مانده است.
منبع: Variety
