اولیویا وایلد در دفاع از سینما؛ چرا «دعوت» را به استریمینگ نفروخت؟
در دورهای که بسیاری از کمدیها پیش از آنکه فرصت درخشش روی پرده بزرگ را پیدا کنند، راهی پلتفرمهای آنلاین میشوند، اولیویا وایلد تصمیم گرفت برای حفظ اکران سینمایی «دعوت» (The Invite) تا جای ممکن مقاومت کند. پیشنهادهای مالی سنگین استریمرها نتوانست او و تهیهکنندگان فیلم را از این مسیر منصرف کند؛ چرا که وایلد معتقد است کمدی بیش از هر ژانر دیگری به تماشای جمعی و واکنش همزمان تماشاگران در سالن نیاز دارد. موفقیت فیلم در گیشه و استقبال تماشاگران نیز نشان داد که هنوز میتوان برای تجربه جمعی سینما جنگید.
چرا اولیویا وایلد پیشنهادهای وسوسهانگیز پلتفرمها را رد کرد؟
اولیویا وایلد، کارگردان و بازیگر «دعوت» (The Invite)، درباره تصمیمش برای حفظ اکران سینمایی این کمدی و رد پیشنهادهای مالی سنگین پلتفرمهای استریم صحبت کرده است؛ تصمیمی که از نگاه او فقط یک انتخاب تجاری نبود، بلکه دفاع از تجربهای بود که به باورش کمدی بیش از هر ژانر دیگری به آن نیاز دارد: خندیدن جمعی در سالن سینما.
وایلد در نشست خبری پیش از نمایش فیلمش در بخش پیاتزا گرانده جشنواره فیلم لوکارنو، در تاریخ ۸ اوت، گفت صنعت سینما به اشتباه به این نتیجه رسیده که کمدی دیگر ژانری مناسب پرده بزرگ نیست و بهتر است در قاب تلویزیون و پلتفرمهای آنلاین دیده شود. او معتقد است این نگاه، یکی از مهمترین ویژگیهای ذاتی کمدی را نادیده گرفته است.
وایلد گفت: «عمیقا باور دارم هیچ ژانری به اندازه کمدی از تجربه جمعی و تماشای گروهی سود نمیبرد. این بخشی از فرهنگ دیرینه ما انسانهاست. هزاران سال است که به شکلهای مختلف دور هم جمع شدهایم، قصه گفتهایم و با هم خندیدهایم.» به گفته او، در سالهای اخیر این تصور شکل گرفته که کمدی دیگر ارزش آن را ندارد که روی پرده سینما دیده شود؛ در حالی که تماشای چنین فیلمی در کنار دیگران میتواند تجربهای کاملا متفاوت رقم بزند.
وایلد از همان ابتدا دعوت را با هدف اکران سینمایی ساخت و حتی برای تحقق این هدف سراغ فیلمبرداری با نگاتیو ۳۵ میلیمتری رفت؛ تجربهای که تا آن زمان فرصتش را پیدا نکرده بود. او میگوید برایش مهم بود که این فیلم نهتنها به عنوان یک کمدی، بلکه به عنوان اثری سینمایی با کیفیت بصری بالا ساخته شود. از نگاه او، این تصور که فیلمهای کمدی لزوما نباید ظاهر چشمگیری داشته باشند یا برای پرده بزرگ ساخته شوند، مدتهاست به یک پیشفرض اشتباه در صنعت تبدیل شده است.
او در ادامه به نگاه بخشی از صنعت توزیع اشاره کرد که کمدیها را بیشتر مناسب تماشای خانگی میداند. با این حال، وایلد معتقد است این برداشت از خواسته واقعی تماشاگران فاصله دارد. به گفته او، مخاطبان هنوز دوست دارند در سالن سینما بخندند و واکنش دیگران را ببینند و بشنوند؛ همان نوع تخلیه روانی جمعی که در تماشای یک کمدی در کنار صدها یا هزاران نفر شکل میگیرد.
دعوت با بازی ست روگن، پنهلوپه کروز و ادوارد نورتون پس از نمایش در جشنواره ساندنس با استقبال خریداران روبهرو شد و در نهایت A24 حق پخش داخلی آن را با مبلغی بیش از ۱۲ میلیون دلار خرید. فیلم از زمان اکران خود در اواخر ژوئن، بیش از ۴۰ میلیون دلار در گیشه جهانی فروخته است؛ رقمی که بیش از ۲۳ میلیون دلار آن از بازار آمریکا و حدود ۴.۶ میلیون دلار از بریتانیا به دست آمده است. عملکرد فیلم در شرایطی اهمیت بیشتری پیدا میکند که کمدیهای بزرگسالانه در سالهای اخیر کمتر از گذشته در صدر گیشه قرار گرفتهاند.
وایلد میگوید چیزی که در ساندنس میان فیلم و تماشاگران شکل گرفت، برای او نشانهای بود که دعوت باید روی پرده بزرگ دیده شود. او تاکید کرد که واکنش تماشاگران تنها به استقبال از یک فیلم محدود نمیشد، بلکه نوعی انرژی مشترک در سالن ایجاد کرده بود؛ تجربهای که به باور او نمیتوان آن را بهسادگی به تماشای خانگی منتقل کرد.
او برای تولید دعوت بار دیگر با مگان الیسون و شرکت آناپورنا پیکچرز همکاری کرد؛ همان تیمی که در نخستین تجربه کارگردانی او، «بوک اسمارت» (Booksmart)، نیز در کنارش بود. اما مسیر رسیدن فیلم به سالنهای سینما چندان ساده نبود، چرا که پیشنهادهای مالی پلتفرمهای استریم میتوانست برای سرمایهگذاران بسیار وسوسهکننده باشد.
وایلد درباره این تفاوت اقتصادی صریح صحبت کرد و گفت پلتفرمها با پیشنهاد مبالغ بالاتر، عملا سرمایهگذاران را تشویق میکنند تا از اکران سینمایی صرفنظر کنند. از نگاه او، اگر تنها معیار تصمیمگیری پول باشد، طبیعی است که سرمایهگذاران پیشنهاد پلتفرمها را انتخاب کنند؛ چرا که در چنین شرایطی بازگشت مالی سریعتر و مطمئنتر به نظر میرسد. اما وایلد تاکید دارد که انتخاب مسیر سینمایی، صرفا یک تصمیم مالی نیست و ارزش تجربه تماشای جمعی را نیز باید در نظر گرفت.
به گفته وایلد، خوششانسی آنها این بود که سرمایهگذار فیلم حاضر شد این حق انتخاب را در اختیار تیم سازنده قرار دهد. او میتوانست بهراحتی پیشنهادهای مالی سنگینتر را بپذیرد، اما خودش نیز واکنش تماشاگران در ساندنس را از نزدیک دیده بود و باور داشت دعوت ارزش آن را دارد که برای اکران سینماییاش سرمایهگذاری و تلاش شود.
وایلد تاکید کرد که خودش بهتنهایی نمیتوانست چنین مسیری را طی کند و حمایت تهیهکنندگان و سرمایهگذاران نقش مهمی در حفظ اکران سینمایی فیلم داشت. در نهایت، آنها پیشنهاد A24 را پذیرفتند؛ شرکتی که به گفته وایلد همچنان به تجربه اکران در سالنهای سینما اهمیت میدهد. شرکت FilmNation Entertainment نیز قراردادهای بینالمللی فیلم را بر مبنای اکران سینمایی تنظیم کرد و به این ترتیب، دعوت توانست مسیر خود را به سوی پرده بزرگ حفظ کند.
اهمیت این تصمیم زمانی بیشتر نمایان شد که فیلم در میدان پیاتزا گرانده جشنواره لوکارنو و در برابر حدود ۸ هزار تماشاگر به نمایش درآمد. وایلد که انتظار چنین جمعیتی را نداشت، این نمایش را یکی از ویژهترین لحظات مسیر فیلم توصیف کرد. او گفته بود تصور میکرد فیلم در چند سالن محدود و برای چند صد نفر نمایش داده شود، اما حالا قرار بود آن را در کنار هزاران تماشاگر ببیند.
برای وایلد، همین تصویر شاید بهترین پاسخ به این پرسش باشد که چرا با وجود پیشنهادهای مالی پلتفرمها، همچنان روی اکران سینمایی دعوت پافشاری کرد: کمدی زمانی به اوج اثرگذاری خود میرسد که خنده فقط از پرده نیاید، بلکه در تمام سالن پخش شود.
منبع: ScreenDaily
