اولین تصاویر فیلم «سرقت» با حضور رابرت پتینسون و دنزل واشینگتن منتشر شد
دیزی ادگار جونز نیز در فیلم تازه و پرپیچ‌وخم فرناندو میرلس، کارگردان «شهر خدا» (City of God)، محصول اختصاصی نتفلیکس، حضور دارد.
برای رابرت پتینسون، دیزی ادگار جونز و دنزل واشینگتن، پیوستن به یکدیگر برای بازی در تریلر سرقتی و متفاوت نتفلیکس، «سرقت» (The Take)، فرصتی نبود که بتوان به‌سادگی از کنار آن گذشت. اما پیدا کردن راهی برای صحبت درباره فیلم، بدون لو دادن رازها و پیچش‌های داستان، چالش دیگری است.
دیزی ادگار جونز درباره فیلم می‌گوید: «نمی‌خواهم با توضیحات بیش‌ازحد، پیشاپیش چیزی از داستان را برای مخاطب فاش کنم؛ چون جذابیت اصلی این فیلم در رازآلود بودن آن و اتفاقات غیرمنتظره‌ای است که در طول داستان رخ می‌دهند.»
از همان ابتدا، ابهام و رازآلودگی بخش جدایی‌ناپذیر «سرقت» بوده است؛ فیلمی که پیش‌تر با نام «سیل در راه است» (Here Comes the Flood) شناخته می‌شد. تا پیش از این، تنها اطلاعات منتشرشده درباره داستان فیلم به خلاصه‌ای کوتاه و در عین حال مشکوک و گمراه‌کننده محدود می‌شد: «یک نگهبان بانک، یک متصدی باجه و یک سارق حرفه‌ای درگیر بازی مرگ‌باری از فریب و خیانت‌های متقابل می‌شوند.»
بااین‌حال، نباید انتظار داشت بازیگران یا فرناندو میرلس، کارگردان فیلم، اطلاعات چندانی درباره جزئیات داستان فاش کنند. میرلس حتی می‌گوید مخاطب تنها در ۱۰ ثانیه پایانی فیلم است که متوجه می‌شود همه قطعات این معما چگونه در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند.
این فیلم‌ساز برزیلی توضیح می‌دهد: «وقتی برای نخستین بار فیلم‌نامه را خواندم، دقیقا نمی‌دانستم با یک فیلم سرقت طرف هستم یا یک درام روان‌شناختی که داستان عاشقانه‌ای در مرکز آن قرار دارد. درواقع، فیلم ترکیب جالبی از چند ژانر مختلف است. چیزی که بیش از همه توجهم را جلب کرد، ساختار فیلم‌نامه بود. تماشای فیلم را در حالی شروع می‌کنید که هنوز نمی‌دانید داستان قرار است شما را به کجا ببرد. باید بدون پیش‌داوری با جریان فیلم همراه شوید. داستان تا آخرین لحظه مدام شما را غافلگیر می‌کند.»
با این توضیحات، چندان عجیب نیست که رابرت پتینسون، دنزل واشینگتن و دیزی ادگار جونز برای همکاری با فرناندو میرلس، فیلم‌ساز نامزد اسکار، اشتیاق داشته‌اند. ادگار جونز درباره ساخته تحسین‌شده میرلس در سال ۲۰۰۲، «شهر خدا» (City of God)، می‌گوید: «این فیلم یکی از درخشان‌ترین آثاری است که تا به حال دیده‌ام.»
دنزل واشینگتن نیز درباره معیارش برای انتخاب پروژه‌های تازه می‌گوید: «در این مقطع از زندگی‌ام، تمرکزم روی همکاری با بهترین فیلم‌سازان و ارائه بهترین بازی ممکن است. به همین دلیل، از اینجا به بعد، اینکه چه کارهایی انجام می‌دهم و با چه کسانی همکاری می‌کنم، از نظر هنری برایم اهمیت زیادی دارد.»
از نگاه پتینسون، «سرقت» از آن دسته پروژه‌هایی است که به‌ندرت فرصت حضور در آن‌ها پیش می‌آید. او درباره فیلم‌نامه سیمون کینبرگ، نویسنده آثاری چون «مردان ایکس: روزهای گذشته آینده» (X-Men: Days of Future Past)، می‌گوید: «با فیلم‌نامه‌ای بسیار جذاب و هیجان‌انگیز روبه‌رو بودم. از طرف دیگر، قرار بود در یک فیلم سرقت که داستانش در نیویورک می‌گذرد، در کنار دنزل واشینگتن ودیزی ادگار جونز بازی کنم. دیگر چه چیزی می‌توانستم بخواهم؟ همه‌چیز شبیه به یک فرصت رویایی بود؛ پروژه‌ای که برای قبول کردنش نیازی به فکر کردن نداشتم.»
میرلس هنگام آماده شدن برای ساخت بزرگ‌ترین فیلم دوران حرفه‌ای خود، بار دیگر به تماشای شماری از آثار شاخص ژانر سرقت و جنایی نشست؛ از جمله «مخمصه» (Heat)، «نقطه شکست» (Point Break)، « کشتن» (The Killing) و «بعدازظهر سگی» (Dog Day Afternoon). با وجود اینکه سینما طی سال‌ها بارها به سراغ این ژانر رفته و داستان‌های گوناگونی را در این قالب روایت کرده است، میرلس معتقد است «سرقت» از نظر ساختار معماگونه و زاویه دید روایت، ویژگی‌های تازه‌ای دارد که آن را از نمونه‌های مشابه متمایز می‌کند.
او در توضیح این تفاوت می‌گوید: «در فیلم‌های سرقت معمولا هر دو سوی ماجرا را می‌بینیم؛ هم مجرمان و هم پلیس یا افرادی که در تعقیب آن‌ها هستند. اما در این فیلم خبری از چنین رویکردی نیست. تمام داستان صرفا از زاویه دید شخصیت رابرت، یعنی نوآ، روایت می‌شود. ما فقط چیزهایی را می‌دانیم که نوآ از آن‌ها خبر دارد. او خود در محل حضور دارد و همچنین صدایی را از طریق بلندگوی داخلی می‌شنود. هیچ‌وقت نمی‌بینیم در بخش‌های دیگر چه اتفاقی می‌افتد یا شخصیت‌های دیگر وقتی نوآ حضور ندارد، مشغول چه کاری هستند. این محدود کردن کامل روایت به زاویه دید یک شخصیت، برای من ویژگی بسیار منحصربه‌فردی بود.»
شخصیت محوری داستان، نوآ با بازی رابرت پتینسون است؛ کاپیتان سابق ارتش که پس از پایان خدمت نظامی تلاش می‌کند خود را با زندگی غیرنظامی وفق دهد. در این میان، سارقی کاریزماتیک به نام کریستین کارتر با بازی دنزل واشینگتن سراغ او می‌آید و پیشنهاد می‌کند در سرقت از ثروتمندترین بانک منطقه منهتن با او همکاری کند. ماجرا زمانی پیچیده‌تر می‌شود که نوآ درمی‌یابد رز، نامزدش با بازی دیزی ادگار جونز، نیز در همان بانک به‌عنوان متصدی باجه مشغول به کار است. حالا نوآ در شرایطی قرار گرفته که هم پای عشقش در میان است و هم زمان به‌سرعت می‌گذرد؛ او باید تصمیم بگیرد به چه کسی می‌تواند اعتماد کند و در این بازی خطرناک روی کمک چه کسی حساب باز کند.
پتینسون درباره شخصیت نوآ می‌گوید: «نوآ به‌سختی به دیگران اعتماد می‌کند، اما نکته جالب اینجاست که خودش هم آدم چندان صادقی نیست و مدام دیگران را فریب می‌دهد. او حتی به‌طور کامل نمی‌داند چرا در این سرقت شرکت کرده یا اطرافش دقیقا چه اتفاقاتی در حال رخ دادن است. با اینکه در ظاهر با داستان یک سرقت بانکی روبه‌رو هستیم، در هر مرحله اتفاقات غیرمنتظره زیادی رخ می‌دهد. حتی هر صحنه به‌تنهایی حال‌وهوای یک بخش مستقل و پرحادثه را دارد.»
دنزل واشینگتن نیز شخصیت کریستین کارتر را «موسیقی‌دانی ناکام» توصیف می‌کند که ذهنی دقیق و محاسبه‌گر دارد و معتقد است زمان، مهم‌ترین عامل در رسیدن به موفقیت است.
این بازیگر سرشناس درباره شخصیت خود می‌گوید: «او تصور می‌کند برای موفقیت یک فرمول ریاضی مشخص وجود دارد، اما اشتباه می‌کند. کارتر اطرافیانش را به بازی می‌گیرد و برای رسیدن به خواسته‌هایش از هر کسی و به هر شکلی که بتواند استفاده می‌کند. او می‌خواهد بر همه مسلط باشد و باور دارد از تمام اطرافیانش باهوش‌تر است. در نهایت هم هیچ‌کس جز خودش برایش اهمیتی ندارد.»
البته پتینسون پیش از این هم در یک فیلم سرقت و با یکی از اعضای خانواده واشینگتن همکاری کرده بود. او در فیلم «تنت» (Tenet) ساخته کریستوفر نولان، در کنار جان دیوید واشینگتن، پسر دنزل، به ایفای نقش پرداخته بود. اما این بار فرصتی فراهم شده بود تا یکی از آرزوهای قدیمی پتینسون در دنیای بازیگری محقق شود و مستقیما با خود دنزل واشینگتن هم‌بازی شود.
پتینسون درباره تجربه همکاری با این بازیگر می‌گوید: «دنزل یکی از دلایلی بود که من به بازیگری علاقمند شدم. بنابراین، همکاری با او واقعا تجربه فوق‌العاده‌ای بود. چیزی که بیش از همه برایم جذابیت داشت، این بود که می‌دیدم چطور هنوز هم با تمام وجود درگیر نقش و متن فیلم‌نامه است. با وجود سال‌ها تجربه بازیگری، او همچنان در هر برداشت به دنبال پیدا کردن جنبه تازه‌ای از صحنه می‌گردد. همچنین نمی‌دانستم تا این اندازه به بداهه‌پردازی علاقه دارد و همین موضوع کار کردن با او را هیجان‌انگیزتر می‌کرد. گاهی صحنه‌ای پنج‌صفحه‌ای را شروع می‌کردیم و من تصور می‌کردم می‌دانم قرار است به کجا برسیم، اما ناگهان همه‌چیز از مسیر اصلی خارج می‌شد و به سمت کاملا متفاوتی می‌رفت. این تجربه واقعا نفس‌گیر و لذت‌بخش بود.»
فرناندو میرلس نیز با این توصیف موافق است و اضافه می‌کند که تلاش همیشگی واشینگتن برای رسیدن به «حقیقت همان لحظه» بارها او را به مسیرهایی غیرمنتظره کشانده است. میرلس می‌گوید: «او مدام شما را غافلگیر می‌کند. گاهی از او می‌پرسم فلان دیالوگ را از کجا آورده و در جواب فقط می‌گوید: “خودم هم نمی‌دانم!” در نسخه نهایی فیلم هم چندین نمونه از همین لحظات وجود دارد.»
نسخه نهایی فیلم همچنین تغییر قابل‌توجهی در نحوه پرداخت شخصیت نوآ داشته است؛ تغییری که خوشبختانه اجرای پتینسون از ابتدا زمینه لازم برای آن را فراهم کرده بود و کار را برای میرلس در مرحله تدوین آسان‌تر کرد.
این کارگردان درباره بازی پتینسون توضیح می‌دهد: «رابرت یکی از بهترین بازیگران حال حاضر سینماست. در نسخه اولیه تدوین، نوآ شخصیتی مردد و بی‌اعتماد به نفس به نظر می‌رسید و این برداشت هم به‌نوبه خود جالب بود. اما در جریان تدوین تصمیم گرفتیم او را مطمئن و مصمم‌تر نشان دهیم. برای رسیدن به این نتیجه کافی بود دوباره به تصاویر فیلم‌برداری‌شده برگردیم؛ چون آن نسخه متفاوت از نوآ از همان ابتدا در اجرای رابرت وجود داشت. فقط باید لحظاتی را پیدا می‌کردیم که این ویژگی‌ها در بازی او آشکارتر بودند.»
در کنار رابرت پتینسون، دنزل واشینگتن ودیزی ادگار جونز، دانای گوریرا، مویسس آریاس، جاستین کرک و شان هریس نیز در فیلم «سرقت» ایفای نقش می‌کنند. این اثر از ۱۵ ژانویه ۲۰۲۷ (۲۵ دی ۱۴۰۵) در تعدادی از سینماهای منتخب اکران خواهد شد و هم‌زمان در دسترس کاربران نتفلیکس قرار می‌گیرد.
منبع: Entertainment Weekly
