رابرت پتینسون؛ انتخابی درخشان برای جیمز باند با جذابیتی سرد و اغواگر
توانایی پتینسون در ایفای نقش شخصیتهای پیچیده و پیشبینیناپذیر میتواند آغازگر دورهای تازه برای مامور ۰۰۷ باشد. آیا این جیمز باند ظریفاندامتر و شیکپوشتر، کلیشههای جنسیتزده گذشته را به حاشیه خواهد راند؟
اگر قرار نبود رابرت پتینسون نقش جیمز باند را بازی کند، شاید میشد او را در نسخهای مدرن و امروزی از فیلم «دکتر نو» (Dr. No) تصور کرد. بااینحال، پتینسون با تواناییهای یک ستاره سینما، کارنامهای درخشان در ایفای نقشهای متفاوت و شخصیتمحور در آثاری از جنس تولیدات کمپانی A24 و استعداد ویژهاش در نمایش نگاهی سرد، رازآلود و تهدیدی پنهان در پس جذابیتی اغواگر، انتخابی فوقالعاده برای ایفای نقش مامور ۰۰۷ است. او میتواند با تکیه بر جنبههای تاریک و پیچیده بازیگریاش، چهرهای تازه و متفاوت از یکی از مشهورترین قهرمانان تاریخ سینما، یعنی جیمز باند، ارائه دهد.
البته امیدواریم حالا که این نقش به پتینسون رسیده، مجبورش نکنند روزی پنج ساعت در باشگاه بدنسازی وقت بگذراند تا اندامش را حجیم و عضلانی کند. تصویر مطلوب و نو از جیمز باند، ماموری قدبلند و باریکاندام است؛ همان ویژگیهایی که پتینسون نماینده آنهاست. باندی که کتوشلوار رسمی روی اندامش به زیبایی مینشیند و ظرافت و وقار را با نوعی بیقیدی دلنشین ترکیب میکند. او باید همان افسر سابق نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا باشد، نه یک تکاور سابق نیروی دریایی آمریکا. مردی که حتی پس از شبی طولانی و نوشیدن بیش از اندازه ویسکی و نوشابه در میز بازی باکارات، میتواند با لبخندی تمسخرآمیز و چشمانی ریزشده از خستگی، صبح روز بعد از خواب بیدار شود و همچنان خونسردی و جذابیت همیشگیاش را حفظ کند.

بااینحال، تصور دیگری هم از باندِ پتینسون میتوان داشت. او میتواند حرکت نمایشی و انحرافیِ نگاهکردن به ساعت رولکس را به فرصتی برای واردکردن ضربهای مرگبار به نقطهضعف حریف تبدیل کند؛ ضربهای دقیق به بالای شکم دشمن، درست در لحظهای که گاردش باز است. البته احتمالا درگیریهای تنبهتن سهم نوچهها و افراد ردهپایینتر گروه خلافکار خواهد بود و رویارویی نهایی باندِ پتینسون با شرور اصلی داستان، بیشتر به سلاحهای پیشرفته و فناوریهای پیچیده متکی میشود. او میتواند ترکیبی جذاب از بیخیالی و خونسردی راجر مور و سرمای هولناک شخصیت هوگو دراکس، با بازی مایکل لونزدل، در فیلمهای جیمز باند باشد؛ همان شخصیت شرور ثروتمند و بانفوذی که حضوری سرد و تهدیدآمیز داشت.
پتینسون حالا ۴۰ ساله است و جیمز باندی که از او خواهیم دید، احتمالا ماموری پختهتر و دنیادیدهتر خواهد بود. حتی میتوان گفت تمام مسیر حرفهای او، بهنوعی، برای رسیدن به چنین لحظهای هموار شده است. این مسیر از حضور در هاگوارتز آغاز شد؛ جایی که او در نقش سدریک دیگوریِ ناکام فیلم «هری پاتر و جام آتش» (Harry Potter and the Goblet of Fire) ظاهر شد؛ مدرسهای که البته جایگزین مدرسه فِتس در اسکاتلند شد که در داستان زندگینامهای باند، محل تحصیل او معرفی شده است. این مسیر تا بتمنِ زخمخورده و گرفتار تضادهای درونی در فیلم «بتمن» (The Batman) ساخته مت ریوز در سال ۲۰۲۲ ادامه پیدا کرد؛ قهرمانی که با آمادگی جسمانی و مهارتی چشمگیر در سایهها کمین میکرد و مانند باند، به فعالیت مخفیانه و دور از چشم دیگران خو گرفته بود.
پتینسون نقش بتمن را برای کریستوفر نولان بازی نکرد، اما همکاریاش با این کارگردان در دو فیلم دیگر، نکات جالبی درباره تواناییهای او آشکار میکند. او در فیلم علمی-تخیلی «تنت» (Tenet) محصول ۲۰۲۰، نقش نیل را برعهده داشت؛ مامور اطلاعاتی بریتانیایی که شخصیتی مرموز و تا حدی مشکوک داشت. همچنین امسال در فیلم «اودیسه» (The Odyssey) نقش آنتینوس را بازی کرد؛ شخصیتی بیرحم و بیاخلاق. هیچکدام از این دو نقش به قهرمانان متعارف داستان شباهت ندارند و هر دو نمونههایی از نقشآفرینیهای شخصیتمحور هستند که هم تسلط بازیگری پتینسون و هم قدرت حضور او روی پرده را به نمایش میگذارند.

بااینهمه، شاید جالبترین تجربه او پیش از رسیدن به نقش باند، یا به تعبیری نخستین نشانههای شکلگیری چنین شخصیتی در کارنامهاش، بازی در فیلم «جهانشهر» (Cosmopolis) ساخته دیوید کراننبرگ باشد. پتینسون در این فیلم نقش مردی ثروتمند و منزوی را بازی میکند که با لیموزین کشیده و مجلل خود در خیابانهای نیویورک پرسه میزند. شخصیتی که مانند جیمز باند، یا دستکم نسخهای از او در آینده، بهتدریج پوستهای سخت و نفوذناپذیر به دور خود کشیده و در برابر جهان بیرون به موجودی مقاوم و دستنیافتنی تبدیل شده است.
با وجود این حضور عبوس، سرد و حتی خزندهوار، جیمز باندِ پتینسون این ظرفیت را دارد که در رابطه با شخصیتهای زن و حتی همکاران زن خود، از کلیشههای مردانگی افراطی و نگاه جنسیتزده فاصله بگیرد. شاید این بار با باندی روبهرو شویم که بهجای تکرار همان الگوهای آشنای گذشته، جنبههای دیگری از شخصیتش را نیز آشکار میکند؛ حتی شاید فرصتی برای دیدن سویههای لطیفتر و زنانهتر او فراهم شود.
در هر صورت، انتخاب پتینسون برای این نقش، اتفاقی هیجانانگیز و البته بسیار دیرهنگام است. او بازیگری است که میتواند بدون ازدستدادن جذابیت و اقتدار جیمز باند، لایههای تازهای به این شخصیت اضافه کند؛ لایههایی که شاید وقت آن رسیده باشد پس از سالها تکرار، بالاخره در این مجموعه سینمایی دیده شوند.
منبع: The Guardian

