کهکشان گل آفتابگردان: تصویر نجومی روز ناسا (۱۹ آبان ۹۵)

مهدی مومن زاده ۱۸ آبان ۱۳۹۵ | ۱۰:۵۵ 25 ژانویه 2017

عکس از ناسا، هابل، آژانس فضایی اروپا

یکی از پرنورترین کهکشان‌های مارپیچی آسمان نیمکره‌ی شمالی، کهکشان گل‌ آفتابگردان یا همان M63 است. این کهکشان که با نام NGC 5055 هم شناخته می‌شود را می‌توان حتی با تلسکوپی کوچک در صورت فلکی تازی‌ها مشاهده کرد. عکسی که در بالا می‌بینید را تلسکوپ فضایی هابل از مرکز این کهکشان گرفته است. در ضمن به خوبی می‌توان بازوهای مارپیچی‌ آن را دید. بازوهایی که پر از خوشه‌های ستاره‌ای آبی‌رنگ، سحابی‌های نشری قرمزرنگ و رگه‌های تاریک غبار هستند. M63 به صورت گرانشی با M51 یا همان کهکشان گرداب و چند کهکشان کوچکتر در تعامل است. قطر کهکشان گل آفتابگردان ۶۰ هزار سال نوری است و ۳۵ میلیون سال طول می‌کشد که نور آن به ما برسد. ستاره‌های لایه‌های بیرونی این کهکشان با چنان سرعت زیادی دور مرکز می‌چرخند که کهکشان باید به طور کامل از هم می‌پاشید. ولی کهکشان کاملا قوام خود را حفظ کرده و دانشمندان می‌گویند این موضوع می‌تواند یکی از نشانه‌های وجود ماده‌ای ناپیدا به نام ماده‌ی تاریک باشد.

عکس بزرگتر را در سایت تصویر نجومی روز ناسا ببینید.

منبع: APOD.Nasa.gov

telegram_ad2_1

برچسب‌ها :
دیدگاه شما

یک دیدگاه
  1. امين امين

    سلام.
    تصور خيلي از ماها در مورد مقياس هاي نجومي درست نيست و بهتره که مطالبي از اين دست که چند نمونش رو خواهم گفت، مکرر منتشر کنيد:

    مثلاً اگه زمين رو به اندازه يک توپ پينگ پونگ تصور کنيم که در اون صورت ماه به اندازه يک تيله شيشه اي ميشه، فاصله ماه تا زمين حدودا چقدر ميشه؟
    تقريباً قريب به اتفاق مردم تصور ميکنند حدود يک وجب يا حتي کمتر باشه. اما در واقع 120 سانتي متر فاصله دارن.

    يا مثلاً اگه مداري که زمين به دور خورشيد ميچرخه رو به اندازه يک سکه 1 تومني (قطر 2 سانت) تصور کنيم، سياره پلوتو 20 متر دورتر به دور خورشيد ميچرخه. مثلاً مثل يک سالن بزرگ واليبال.
    حالا اگه مدار پلوتو به اون بزرگي رو در نقطه اي فقط به اندازه يک ميليمتر تصور کنيم، يعني کل منظومه شمسي رو فقط در يک نقطه يک ميليمتري فشرده کنيم، تصور ميکنيد کهکشان راه شيري چقدري ميشه؟ با تصاويري که معمولاً نشون داده ميشه، تصور ميشه که اندازه کهکشان راه شيري با اين مقياس، چيزي حدود يک اتاق يا حدأکثر يک سالن بشه. دقت کنيد که کل منظومه شمسي شده يک نقطه يک ميليمتري. اما در واقع کهکشان ما در اين مقياس، يک دايره به قطر 3 کيلومتر ميشه. واقعاً بزرگه. 3 کيلومتر در مقايسه با يک نقطه يک ميليمتري.

    و اگه اين کهشکان به اين بزرگي به قطر 3 کيلومتر رو در يک سکه يک تومني فشرده کنيم، کل دنيايي که تا حالا کشف شده، در يک بالن بسيار بسيار بزرگ به قطر 500 متر قرار ميگيره. تصورش رو کنيد. 500 متر. اون سکه گم ميشه.

    هر از مدتي با بيان مطالبي از نوع مقايسه اي از اين دست، ميشه به مرور تصور عموم رو از دنياي اطرافشون اصلاح کرد.

    با تشکر از مطالب مفيدتون.