استیسی کیچ، بازیگر نقش هنری پوپ در «فرار از زندان»، در ۸۵ سالگی درگذشت
استیسی کیچ، بازیگر برجسته آمریکایی که فعالیت حرفه‌ای‌اش از صحنه تئاتر تا سینما و تلویزیون را در بر می‌گرفت، در ۸۵ سالگی درگذشت. همسر او اعلام کرد که این بازیگر روز سه‌شنبه در لهستان، پس از سال‌ها مبارزه با بیماری قلبی و نارسایی قلب، از دنیا رفت.
استیسی کیچ، یکی از برجسته‌ترین بازیگران تئاتر آمریکا که بیش از هر چیز با ایفای نقش کارآگاه خصوصی ژولیده و جدی، مایک هامر، در تلویزیون شناخته می‌شد، در ۸۵ سالگی درگذشت. دوران حرفه‌ای او در مقطعی با بحرانی جدی روبه‌رو شد؛ بحرانی که پس از بازداشت و زندانی‌شدنش در سال ۱۹۸۴ به اتهام تلاش برای قاچاق کوکائین به بریتانیا، می‌توانست به پایان فعالیت هنری‌اش منجر شود.
به گفته مالگوشیا توماسی کیچ، همسر این بازیگر، استیسی کیچ روز سه‌شنبه در خانه‌اش در ماگدالنکا، لهستان، درگذشت. او در بیانیه‌ای علت مرگ همسرش را «مبارزه‌ای طولانی و دشوار با عارضه‌ای جدی قلبی و نارسایی قلب» اعلام کرد. کیچ پیش‌تر نیز در سال ۲۰۱۷، هنگام اجرای نمایش روی صحنه تئاتری در شیکاگو، دچار حمله قلبی شده بود.
کیچ با وجود آنکه یکی از برجسته‌ترین بازیگران آثار شکسپیر به شمار می‌رفت و همکاری با کارگردانان نامداری چون جان هیوستون را در کارنامه داشت، بیش از هر نقش دیگری با برداشت خاص خود از شخصیت مایک هامر شناخته می‌شد؛ کارآگاه خصوصی خیالی و سرسختی که میکی اسپیلین، نویسنده رمان‌های جنایی، خلق کرده بود و کیچ او را در مجموعه‌های تلویزیونی به تصویر کشید.
با این حال، کیچ علاقه‌ای نداشت که خود را به نقش یا قالب مشخصی محدود کند و بارها به سراغ شخصیت‌هایی کاملا متفاوت رفت. از بازی در نقش یک پلیس دائم‌الحشیش در مجموعه فیلم‌های «چیچ و چونگ گرفته» (Cheech and Chong’s movies) تا ایفای نقش شاه لیر روی صحنه تئاتر و روایت مجموعه تلویزیونی «شگفت‌انگیزترین ویدئوهای جهان» (World’s Most Amazing Videos)، کارنامه او ترکیبی متنوع و گاه غافلگیرکننده از تجربه‌های هنری بود.
او در فیلم «نهمین پیکربندی» (The Ninth Configuration) که با نام «توینکل، توینکل، کینلر کین» (Twinkle, Twinkle, Killer Kane) نیز شناخته می‌شود، نقش سرهنگی روان‌پریش را بازی کرد. همچنین بازیگر اصلی مجموعه تلویزیونی «تیتوس» (Titus) بود و در درام تحسین‌شده و نامزد اسکار «نبراسکا» (Nebraska)، ساخته الکساندر پین، حضور داشت. یکی دیگر از نقش‌آفرینی‌های مهم او، بازی در نقش ارنست همینگوی در یک مینی‌سریال شش‌ساعته تلویزیونی بود؛ اجرایی که برای آن حدود ۱۶ کیلوگرم به وزن خود اضافه کرد و جایزه گلدن گلوب را برایش به ارمغان آورد.
کیچ دو بار با جان هیوستون همکاری کرد؛ نخست در فیلم «شهر چاق» (Fat City) و سپس در«زندگی و روزگار قاضی روی بین» (The Life and Times of Judge Roy Bean). او همچنین در فیلم‌هایی چون «تاریخ مجهول آمریکا» (American History X) و «میراث بورن» (The Bourne Legacy) بازی کرد. در تریلر استرالیایی «بازی‌های جاده‌ای» (Roadgames) نقش یک راننده کامیون سرسخت را بر عهده داشت، در فیلم «کودکان ذرت» (Children of the Corn) با برق‌گرفتگی کشته شد و در «کلاس ۱۹۹۹» (Class of 1999) رباتی قلبش را از بدنش خارج کرد.
با وجود کارنامه متنوع و نقش‌آفرینی در آثار گوناگون، مهم‌ترین نقطه عطف فعالیت حرفه‌ای کیچ، بازی در نقش مایک هامر بود؛ کارآگاه خصوصی سرسختی که او را در هیبت شوالیه‌ای امروزی به تصویر کشید؛ قهرمانی که در برابر زورگویی می‌ایستاد و از افراد ضعیف و بی‌پناه دفاع می‌کرد. این نقش جایگاه ویژه‌ای برای کیچ در تلویزیون آمریکا به ارمغان آورد. با این حال، برای مخاطبان ایرانی، او بیش از هر چیز با بازی در نقش هنری پوپ، رئیس زندان فاکس ریور، در مجموعه تلویزیونی «فرار از زندان» (Prison Break) شناخته می‌شود؛ نقشی که نامش را در ذهن بخش بزرگی از بینندگان ایرانی ماندگار کرد.
آخرین نقش‌آفرینی او نیز در فیلم «جی کلی» (Jay Kelly) رقم خورد؛ جایی که نقش پدر تلخ‌کام و رنجیده‌خاطر شخصیت جرج کلونی را بازی کرد.
کیچ در سال ۲۰۱۲، در گفت‌وگو با مجله نیویورک، درباره رویکردش به انتخاب نقش‌ها گفته بود: «هدفم این بود که تا جای ممکن مجموعه‌ای متنوع از نقش‌ها را تجربه کنم. احتمالا همین موضوع به حرفه‌ام لطمه زد. انتخاب‌هایم بی‌هزینه نبودند. اما فرصت بازی در نقش هملت، ریچارد سوم و شاه لیر را پیدا کردم و حاضر نیستم این تجربه‌ها را با هیچ چیز دیگری عوض کنم.»
استیسی کیچ در ساوانا، ایالت جورجیا، به دنیا آمد. پدر و مادرش هر دو بازیگر بودند و در دوران تحصیل در دانشگاه نورث‌وسترن با یکدیگر آشنا شدند. او در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، تحصیل کرد و مدرک زبان و ادبیات انگلیسی و هنرهای نمایشی گرفت. سپس در مدرسه درام ییل ادامه تحصیل داد و بعدتر با دریافت کمک‌هزینه تحصیلی فولبرایت، راهی آکادمی موسیقی و هنرهای نمایشی لندن شد. پس از پایان تحصیلات نیز به نیویورک بازگشت و فعالیت خود را با حضور در نمایش‌های مختلف ادامه داد.
کیچ برای بازی در نقش بوفالو بیل در نمایش برادوی «سرخ‌پوستان» (Indians) نامزد جایزه تونی شد. او همچنین در اجرای برادوی نمایش شاه لیر، در کنار لی جی. کاب، نقش ادموند را بازی کرد. از دیگر تجربه‌های مهم تئاتری‌اش می‌توان به حضور در گروه بازیگران تور سراسری نمایش «فراست/نیکسون» (Frost/Nixon) اشاره کرد؛ نمایشی که در آن نقش ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا پس از سقوط سیاسی‌اش، را بر عهده داشت.
او در سال ۲۰۱۷ نیز با نمایش تک‌نفره «پامپلونا» (Pamplona)، درباره زندگی ارنست همینگوی، روی صحنه رفت. با این حال، در جریان یکی از اجراها در شیکاگو از حال رفت و روی صحنه سقوط کرد؛ اتفاقی که در نهایت به لغو ادامه اجرای نمایش انجامید. رسوایی‌ای که می‌توانست به پایان کارش منجر شود
کیچ در دوران بازی در مجموعه تلویزیونی «مایک هامر میکی اسپیلین» (Mickey Spillane’s Mike Hammer) که بعدها با عنوان «مایک هامر جدید» (The New Mike Hammer) مطرح شد، با یکی از تاریک‌ترین مقاطع زندگی شخصی و حرفه‌ای‌اش روبه‌رو شد. او در سال ۱۹۸۴، در فرودگاه هیترو لندن، به اتهام تلاش برای قاچاق کوکائین بازداشت شد. ماموران مقداری کوکائین به وزن حدود ۳۷ گرم را کشف کردند که در یک قوطی اسپری فوم اصلاح و بخش‌های دیگری از چمدانش پنهان شده بود. منشی او نیز در همین پرونده بازداشت شد.
کیچ بعدها در کتاب خاطراتش با عنوان «زندگی یک بازیگر؛ روی صحنه و بیرون از آن» (All in All: An Actor’s Life On and Off the Stage) که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد، از آن روزها نوشت: «وقتی حکم زندانم را خواندند و فهمیدم به ۹ ماه حبس محکوم شده‌ام، احساس کردم کسی با کفش‌های میخ‌دار و سنگین به کشاله رانم لگد زده است. این بدترین لحظه زندگی‌ام بود.»
او را به زندان ریدینگ، یک زندان با سطح امنیتی متوسط، منتقل کردند. مقام‌های مسئول معتقد بودند نگهداری او در زندانی با حداقل تدابیر امنیتی می‌تواند دسترسی آسان خبرنگاران به او را فراهم کند. کیچ در نهایت پس از گذراندن شش ماه از دوران محکومیتش آزاد شد.
او در کتاب خاطراتش نوشته بود که در دوران زندان نامه‌های محبت‌آمیز و دلگرم‌کننده‌ای از چهره‌هایی چون گریگوری پک، برت رینولدز، راجر مور و آل پاچینو دریافت کرده است. همچنین مسئولیت نمایش فیلم را در یکشنبه نخست هر ماه به او سپرده بودند. کیچ به یاد می‌آورد که یک بار فیلم خودش، «سواران خستگی‌ناپذیر» (The Long Riders)، را برای نمایش انتخاب کرده بود.
او بعدها درباره تجربه زندان گفت: «دوران بسیار غریبی بود؛ به‌شدت افسرده‌کننده و غم‌انگیز. بخش زیادی از وقتم را صرف این کردم که به حماقت خودم فکر کنم و رفتارم را مورد بازنگری قرار دهم.»
پس از آزادی، کیچ در مستند تلویزیونی «سرخوشی در محیط کار» (High on the Job) به‌عنوان راوی حضور پیدا کرد و در کنگره آمریکا نیز شهادت داد. او در جلسه کمیته‌ای از مجلس نمایندگان، درباره چگونگی گرفتارشدنش در دام کوکائین در اواسط دهه ۱۹۷۰ صحبت کرد و هشدار داد: «هیچ اسارتی سخت‌تر از وابستگی به ماده‌ای نیست که ادامه زندگی انسان را به خود گره می‌زند.»
کیچ پس از آن، تلاش کرد تجربه شخصی خود را به ابزاری برای آگاهی‌بخشی تبدیل کند. او به دانشگاه‌ها و مراکز ترک اعتیاد می‌رفت و درباره پیامدهای وابستگی به مواد مخدر سخنرانی می‌کرد. سال‌ها بعد، در مجموعه تلویزیونی «فرار از زندان» (Prison Break) که بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ پخش شد، نقش رئیس زندان را بر عهده گرفت. به گفته کیچ، او برای پرداختن به این نقش از رئیس زندانی الهام گرفته بود که در دوران حبسش در انگلستان با او آشنا شده بود؛ مردی که به اعتقاد او، رفتاری بسیار دلسوزانه داشت و می‌کوشید به زندانیان برای بازگشت به زندگی عادی کمک کند.
استیسی کیچ چهار بار ازدواج کرد. مالگوشیا توماسی، همسر کنونی‌اش، را در جریان حضور او در مجموعه مایک هامر ملاقات کرده بود. از او دو فرزند به نام‌های شانون و کارولینا به یادگار مانده‌اند.
منبع: The Guardian
