رضا؛ فیلمی که باید فازش را بگیرید

صوفیا نصرالهی ۶ خرداد ۱۳۹۸ | ۱۴:۰۰ ۲۶ شهریور ۱۳۹۸

با توجه به این که تا اکران عید فطر فیلم مهمی روی پرده‌ی سینماها نمی‌رود این هفته تصمیم گرفتیم به فیلم‌های اکران‌شده در گروه هنر و تجربه بپردازیم. در میان فیلم‌هایی که این روزها روی پرده هستند شاید فیلم‌های بخش هنر و تجربه مغفول مانده باشند؛ در حالی که آن‌ها هم تماشاگران خودشان را پیدا کرده‌اند. فیلم رضا ساخته‌ی علیرضا معتمدی و یه‌ وا ساخته آناهید آباد دو فیلمی هستند که در گروه هنر و تجربه بیشتر از بقیه‌ی فیلم‌ها دیده شده‌اند.

فیلم «رضا» با بازی خود کارگردان در نقش اول، قصه‌ی مردی است که دچار رخوت در زندگی شده. همسرش را دوست دارد اما فاطی می‌خواهد از او جدا شود. مرد با وجود عشق به همسرش به خواسته‌ی او احترام می‌گذارد اما همچنان در رابطه با او سردرگم است. فاطی هر وقت به مشکلی برمی‌خورد یا می‌خواهد درد و دل کند پیش رضا می‌آید و رضا هم پذیرای اوست. اما در همین حین رضا سعی دارد که زن‌های دیگری را هم وارد زندگی‌اش کند.

علیرضا معتمدی در اولین فیلمی که ساخته از لحاظ کارگردانی نمره‌ی قابل قبولی می‌گیرد. مشکل فیلم در شخصیت‌پردازی‌هاست که باعث می‌شود متوجه منطق درام داستان نشویم.

از آن طرف فیلم «یه وا» هم ساخته کنجکاوی‌برانگیزی بود. فیلمی که در ارمنستان و با بازیگران ارمنی ساخته شده است. فیلم بزرگ‌ترین ضربه را از دوبله‌اش می‌خورد. صداهای دوبلورها اصلا روی کاراکترها ننشسته است و باعث می‌شود که دیدن فیلم کار سختی شود.

از آن گذشته کارگردانی فیلم در حد یک اثر تلویزیونی است. لوکیشن و میزانسن‌ها هم باعث می‌شود که فیلم بیشتر شبیه یکی از قسمت‌های سریال «کلید اسرار» به نظر برسد. تدوین بد و قصه‌ای که زود لو می‌رود از نقاط ضعف فیلم «یه وا» هستند. با این وجود فیلم یک بازیگر زن نقش اول دارد که حضور و کاریزمایش باعث می‌شود بتوانید فیلم را تا آخر ببینید.

برچسب‌ها :
دیدگاه شما

۲ دیدگاه
  1. Avatar نیما

    از دیدن فیلم رضا خیلی لذت بردم. با وجود این که ممکنه رفتار رضا از طرف بعضی ها نکوهش بشه ولی کم نیست چنین شخصیت هایی. و این فیلم در قاب خیلی زیبایی به نمایش در اومد و تجربه ای از (شاید بهش بشه گفت) بی‌بند و باری رو به مخاطب منتقل می‌کنه.

  2. Avatar حسین میم

    این نگاه پشت این ایراد که چرا رضا “اجازه” میده فاطی هر وقت دلش خواست بره و بیاد، بیشتر برآمده از جنسیت‌زدگی مخاطب است تا مشکل شخصیت‌پردازی کار