اعترافی از جنس سینما

۲۱ شهریور ۱۳۹۵ | ۱۹:۳۰ ۶ بهمن ۱۳۹۵ زمان مورد نیاز برای مطالعه: ۲ دقیقه

۲۱ شهریور روز ورود دستگاه سینماتوگراف و آغاز آشنایی ایرانی‌ها با پرده سینما به عنوان روز ملی سینما نام‌گذاری شده.

در همه‌ی این سال‌ها سینما در هر دوره ای به شکلی درومد. گاهی هنر ناب بود و گاهی وسیله‌ای برای تبلیغ و سرگرمی و شاید وسیله‌ای برای انتقال پیام. گفتم به بهانه روز ملی سینما منم از عشقم به سینما براتون بنویسم؛ مثل یه‌جور اعتراف.

از خیلی سال پیش سینما رفتن یکی از تفریحات، تفریحات که نه یکی از واجبات زندگیم بود. می‌تونم به جرات بگم تنها کاری که به صورت مداوم انجام ‌می‌‌دادم و ازش لذت می‌بردم ایستادن در صف‌های طولانی جشنواره فیلم فجر بود که از خیلی سال پیش، تقریبا از وقتی که اجازه‌‌ی رفتن به سینما بدون خانواده رو داشتم شروع شد.

اوج این داستان در ایام دانشجویی بود که دیگه مخاطب جدی سینما شده بودم. اما دلم میخواد اعتراف کنم که دقیقا کی و کجا عاشق هنر هفتم شدم.

شاید امروز که شما این یادداشت رو میخونید خیلی به نظرتون مسخره بیاد، ولی من با فیلم قرمز عاشق سینما شدم. البته نه قرمز کیشلوفسکی … بله درسته، فیلم قرمز فریدون جیرانی باعث شد عاشق سینما بشم.

این فیلم سال ۷۷ اکران شد و درهمون روزای اول اکران، تو یکی از سینماهای میدون انقلاب که تازه هم بازسازی شده بود دیدمش؛ نه یه‌بار بلکه چندین بار.

قرمز در زمان خودش انقدر تاثیرات عمیق و شگرفی روی جامعه و مردم گذاشته بود که نمی‌تونم بگم فیلم خوبی نبود، ولی راستش  واقعا نمیدونم چرا من، این همه شیفته‌ی این فیلم شده بودم!

حالا که تا اینجا صادقانه اعتراف کردم کاش کل ماجرا رو براتون تعریف کنم، فکر می‌کنم بیشتر از اینکه قرمز منو به خودش جذب کرده باشه به احتمال زیاد به بازی هنرپیشه‌ی مرد فیلم علاقه‌مند شده بودم  و این اتفاقیه که احتمالا برای خیلی از مخاطبای سینما هم افتاده.

دیدن چهره‌ی محمدرضا فروتن روی پرده‌ی بزرگ سینما برای دختری که یازده، دوازده سال بیشتر نداشت و پخش ترانه‌ی عاشقم من با صدای بابک امینی روی نگاه‌های عجیب و ترسناک و حتی عاشقانه‌ی ناصر، یحتمل حال و هوای جدیدی برای من ایجاد می‌کرد؛ حسی شبیه دوست داشتن، عاشق شدن، عشق جنون‌آسا ( که البته سال‌های بعد متوجه شدم این جنون مولفه‌‌ی فیلم‌های جیرانیه).

من منتقد سینما نیستم، حتی آدم حرفه‌ای در عرصه‌ی فیلم و سینما هم نیستم اما الان که مرور می‌کنم فارغ از دغدغه‌ی شخصی‌ یه دختر بچه‌، فکر می‌کنم که هنوزم به سینما علاقه دارم.

درسته که این سال‌ها دغدغه‌های روزمره برام فرصتی مثل سابق باقی نذاشته و گذر زمان باعث شد بفهمم شاید عشق جنون‌آسا هم مثل فیلم‌ها چندان واقعیت نداشته باشه اما هنوزم مثل قبل، مثل همون دختر ۱۲ ساله دوس دارم خودمو از کار و بار هرروزه رها کنم و به جادوی سینما بسپرم.

مسابقۀ حرفه‌ای ربات‌های پرندۀ حمل کالا

برچسب‌ها :
دیدگاه شما

۱۱ دیدگاه
  1. Avatar ایمیل مارکتینگ

    این اولین فیلم خوبی بود که دیدم

  2. Avatar افشین

    جیرانی بعد از ساخت قصه پریا افت کرد.البته از حق و انصاف نباید گذشت و ایشون فیلم و سریال های خیلی خوبی ساختن.از اون بدتر رفتن جیرانی از هفت بود.از وقتی جیرانی رفت و گبرلو به جاش اومد مخاطبای برنامه هفت ریزش شدیدی داشتن.خودم قبلا وقتی فریدون جیرانی مجری بود همیشه دنبال میکردم اما بعد گبرلو کمتر شد و الان در دوره افخمی هم که…

  3. Avatar مهم نیست

    خیلی زیبا نوشتینن
    با اینکه من هم سن بچگی های شما که در متن سن رو گفتین هستم و اولین بار بود که اسم فیلم “قرمز” به چشم و گوشم خورده ولی بازم تحت تاپیر قرار گرفتم
    ممنون

  4. Avatar حمیدرضا قاسمی

    با تشکر از متن زیبای شما که منو به ۱۵ سال پیش و خاطرات آن روزها برد.
    فیلم واقعا زیبایی بود که خیلی هم سر و صدا کرد.
    مرسی از شما

  5. Avatar Bijan

    بسیار زیبا نوشتین بانو

  6. Avatar حسین شهابی

    با عرض سلام
    واقعا خاطره بازی جالبی بود و متن قشنگی نوشته بودید .واقعا درست میگید شاید باورتون نشه ولی من فیلم قرمز رو بیش از ۲۰ بار دیدم یادمه شب اول اکرانش تو بوشهر سالن سینما فانوس مملو از جمعیت بود حتی درهای طبقه دوم هم را باز کرده بودند تا مردم بیشتری فیلم رو ببینند من از سانس اول که ساعت ۵ شروع شد تا ساعت ۱۱ تو سینما ماندم و از دیدن فیلم لذت بردم وقت بیرون اومدن از سینما راه خونه ام را گم کردم همه جا را تار می دیدم …و این شد که فردا و فرداش وفرداهای دیگر هم کلا تو سینما پلاس بودم هر روز و تمام سانس ها را نگاه کردم طوری که تمام دیالوگ های محمد رضا عزیز را از حفظ بودم و با خودم تکرار می کردم و کلی کیف می کردم واقعا تو سینمای کنونی فیلمی به پای فیلم قرمز نمیرسه و نخواهد رسید ممنون ازمطلب قشنگتون …عشق گاهی اوقات از رنگ خون هم قرمز تر می شود

  7. Avatar علیرضا

    هرچند فیلم قرمز از نظر من فیلم بسیار بی محتوایی بود و کلا کارای جیرانی به نظرم بی محتواست و ساده ترین استانداردها رو نداره اما عاشقانه محمدرضا فروتن رو دوست دارم، وقتی فیلمی رو بازی میکنه دیگه به کارگردانش نگاه نمیکنم و فیلم رو میبینم، با تعصب عجیبی دوستش دارم و مثلا فیلم های کنعان و شب یلدا رو اونقدر دیدم که تعدادش یادم نیست. مثل شما فروتن برای من هم خاطرات دوران های زیبایی از زندگیه که یکیش همون دوران کارشناسی و افکار جوانیه.

  8. Avatar امیر اسدی

    این اولین فیلمی بود که من سینما دیدم، یادم میاد خیلی ترسناک بود برام مخصوصا آخرش که میخواست بسوزونتشون، ۵ سالم بود خوب 😐

  9. Avatar محمد حسن

    خوبه یه بخش هم به عنوان خاطرات و دل نوشته های بچه های دیجی کالا اضافه بشه و در کل خط مشی دیجی که همان مقالات علمی است حفظ بشه

    دیجی داره کم کم به دفترچه خاطرات و دل نوشته های برو بچه های دیجی تبدیل میشه

  10. Avatar Mostafa

    “عشق جنون آسا هم مثل فیلم ها چندان واقعیت نداشته ” ????????:(!

  11. Avatar Ali

    من هم تو همون سن و سال بودم که دو یا سه بار این فیلم را دیدم.عالی بود; از اول تا اخر فیلم میخکوب بودی و نمیخواستی صحنه ای را از دست بدی.با احترام تمام به نظر من بازی خانم تهرانی بهتر بود. چه دورانی بود; ممنون از اینکه خاطرات خوبی را برامون زنده کردید.