بهترین فیلم‌های ان هتوی؛ از «ادیسه» تا «دفتر خاطرات شاهدخت»
باور کنید یا نه، ۲۵ سال است که با ان هتوی همراه بوده‌ایم. پس از آن لحظه‌ی طلاییِ ظهور یک ستاره در فیلم «دفتر خاطرات شاهدخت» (The Princess Diaries) در سال ۲۰۰۱، این شاهدختِ همیشگیِ «جنوویا»، بالا و پایین‌های متعددی را پشت سر گذاشته است. اول دشواریِ گذار از نقش‌های نوجوانانه به نقش‌های بزرگسالانه بود که توانست آن را به خوبی مدیریت کند، بی‌آنکه هویت خود را از دست بدهد. سپس در دورانی که ژانر کمدی-رمانتیک رو به افول بود، ان هتوی در برخی از بهترین دنباله‌های سینمایی، فیلم‌های تاریخی (با لباس‌های کرست‌دار) و آثار عاشقانه‌ی سال‌های دوهزار میلادی ظاهر شد.
نقطه‌عطف انکارناپذیر کارنامه‌ی او اما زمانی رقم خورد که جایزه‌ی اسکار برد و «رویاهایش به حقیقت پیوست»؛ اما اینترنت می‌خواست به همه بفهماند که چقدر از او دل‌زده و بیزار شده است. بخشی از این انتقادات تند و واکنش‌های فضای مجازی را می‌توان به یک واقعیت ساده نسبت داد: ان هتوی کم در فیلم‌های بد بازی نکرده است. اما واقعیت دیگری هم وجود دارد: هتوی در همان فیلم‌های بد هم عالی ظاهر شده است! گاهی کیفیت فیلم ربطی به بازی او ندارد و بارها دیده‌ایم که او حتی برای فیلمی هم که آشکارا اثر موفقی نیست تمام تلاشش را می‌کند. می‌توان در فیلم‌های ضعیف‌تر او دید که ضعف آن فیلم‌ها به‌خاطر کم‌کاری هتوی نبوده است.
در سال‌های پس از بردن اسکار، ان هتوی با ایفای نقش‌های عمیق و جذاب و همچنین بازی در فیلم‌های پرفروش، دوباره به اوج بازگشت، هرچند در چند فیلم ناموفق هم حضور داشت که در آن‌ها نیز همچنان بهترین نقطه قوتِ اثر محسوب می‌شد. مسیر حرفهای او اکنون جذاب‌تر و غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر از هر زمان دیگری است، حتی اگر هنوز هم برخی مخالفان سرسختش باقی مانده باشند. با این حال، برخی از ما همیشه به جایگاه او در میان بزرگان سینما ایمان داشته‌ایم.
بارزترین ویژگی ان هتوی به عنوان یک بازیگر، انتخاب‌های جسورانه‌اش است، فارغ از اینکه فیلمنامه یا اثر مورد نظر چه باشد. ان هتوی در برخی از بهترین فیلم‌های امسال حضور داشته؛ از فیلم نامتعارفی چون «مادر مری» (Mother Mary)، دنباله‌ی آشناتر «شیطان پرادا می‌پوشد ۲» (The Devil Wears Prada 2)، درام دایناسوری «انتهای خیابان اوک» (The End of Oak Street) و البته، فیلم کریستوفر نولان، «ادیسه» (The Odyssey). همین‌ها نشان می‌دهند که جایگاه ستاره‌ای ان هتوی تثبیت شده است و می‌تواند با خیالی آسوده در یک پروژه دست به تجربه‌ای جسورانه و بزرگ بزند و در پروژه‌ای دیگر، نظر عموم مخاطبان را جلب کند. از آنجا که امسال را می‌توان سال ان هتوی نامید، بیایید نگاهی بیندازیم به بهترین فیلم‌های این بازیگر که از اولین حضورش بر پرده‌ی سینما تاکنون، هربار با اجرایش قلب بینندگان را تسخیر کرده است.
فهرست محتوا
۲۰. نیکلاس نیکلبی (Nicholas Nickleby)
۱۹. هشت یار اوشن (Ocean’s 8)
۱۸. اسمارت را بگیر (Get Smart)
۱۷. جین شدن (Becoming Jane)
۱۶. آلیس در سرزمین عجایب (Alice in Wonderland)
۱۵. ایده تو (The Idea of You)
۱۴. آب‌های تیره (Dark Waters)
۱۳. شوالیه تاریکی برمی‌خیزد (The Dark Knight Rises)
۱۲. زمان آرماگدون (Armageddon Time)
۱۱. غول‌آسا (Colossal)
۱۰. طلسم الا (Ella Enchanted)
۹. مادر مری (Mother Mary)
۸. میان‌ستاره‌ای (Interstellar)
۷. دفتر خاطرات شاهدخت (The Princess Diaries)
۶. کوهستان بروکبک (Brokeback Mountain)
۵. ادیسه (The Odyssey)
۴. آیلین (Eileen)
۳. شیطان پرادا می‌پوشد (The Devil Wears Prada)
۲. بی‌نوایان (Les Misérables)
۱. ریچل ازدواج می‌کند (Rachel Getting Married)
۲۰. نیکلاس نیکلبی (Nicholas Nickleby)
- سال اکران: ۲۰۰۲
- کارگردان: داگلاس مک‌گراث
- بازیگران: چارلی هانم، کریستوفر پلامت، ان هتوی، جیمی بل، جیم برادبنت، الن کومینگ
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۷.۱ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۷۹ از ۱۰۰
ان هتوی تنها یک سال پس از اولین فیلم خود، «دفتر خاطرات شاهدخت»، با لهجه‌ای بریتانیایی، نقش مدلین بری، معشوقه‌ی قهرمان این داستان دیکنز را بازی کرد و با اینکه وظیفه‌ی چندانی به او محول نشده بود، اما یک هسته‌ی احساسی تأثیرگذار در شخصیت مدلین یافت که به این اقتباس فراموش‌شده از دیکنز، حس و حال تازه‌ای می‌بخشد.
مدلین بری یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های آثار چارلز دیکنز نیست؛ حتی یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های رمان «نیکلاس نیکلبی» هم نیست. اما هرچقدر هم که حضورش کم باشد، نقشی محوری دارد و این امر به بازیگری نیاز داشت که بتواند فوراً بر بیننده و البته نیکلاسِ چارلی هانم تأثیر بگذارد. هتوی هم به عنوان یک بازیگر نوظهور، از اولین آزمون حرفه‌ای‌اش سربلند بیرون آمد: اینکه بتواند نقشی کوچک را طوری بازی کند که انگار نقش اصلی است.
۱۹. هشت یار اوشن (Ocean’s 8)
- سال اکران: ۲۰۱۸
- کارگردان: گری راس
- بازیگران: ساندرا بولاک، کیت بلانشت، ان هتوی، میندی کالینگ، سارا پالسون، آکوافینا، ریانا، هلنا بونهام کارتر
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۶.۳ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۶۹ از ۱۰۰
با اینکه نسخه‌ی زنانه‌ی فیلم‌های سرقت «یاران اوشن» در برخی موارد کاستی‌هایی دارد، اما در دو مورد کاملاً موفق عمل کرده است: انتخاب ان هتوی برای ایفای نقش شخصیت عجیب و غریبِ دفنی کلوگر، و سپردن تنها فحش فیلم به او آن هم در میان گروه بازیگران پرستاره‌ی «هشت یار اوشن».
هتوی در میان این گروه بازیگران برجسته، جذاب‌ترین نقش را بر عهده دارد؛ او نقش بازیگری خودشیفته را بازی می‌کند که در آغاز، طعمه‌ی سرقت است اما در نهایت به جمع سارقان می‌پیوندد. او این نقش را همچون دختر نوجوانی بازی می‌کند که شیفته‌ی جنجال و هیاهو است؛ یک لحظه با دیدن گردنبندها ذوق‌زده می‌شود و لحظه‌ای دیگر، هوش و ذکاوت غافلگیرکننده‌ای از خود نشان می‌دهد که خاص کسانی است که کف خیابان بزرگ شده‌اند. اجرای هتوی در «هشت یار اوشن» یک اجرای کمدی کلاسیک و درخشان است که توانایی او در انتخاب‌های کمدیِ بی‌نقص و هوشمندانه را به نمایش می‌گذارد. فقط ای کاش همان‌قدر که از تماشای حضور هتوی در فیلم لذت می‌بریم، از بقیه‌ی فیلم هم لذت می‌بردیم.
۱۸. اسمارت را بگیر (Get Smart)
- سال اکران: ۲۰۰۸
- کارگردان: پیتر سیگال
- بازیگران: استیو کارل، ان هتوی، دواین جانسون، آلن آرکین، جیمز کان
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۶.۵ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۵۱ از ۱۰۰
هتوی با فیلم «اسمارت را بگیر» باری دیگر از قالب نقش‌هایی که مخاطبان به دیدن او در آن‌ها عادت داشتند، فاصله گرفت. این اقتباس سینمایی که بر اساس سیتکام جاسوسی محبوبی از دهه‌ی شصت میلادی ساخته شده، استیو کارل را در نقش مکسول اسمارت، یک مأمور مخفی دستپاچه و بی‌عرضه و هتوی را در نقش همکار کارآمدتر و معشوقه‌ی احتمالی او، مأمور ۹۹، قرار می‌دهد.
هتوی که نقش فردی جدی و منطقی را در برابر رفتارهای مضحک کارل بازی کند، گرفتار شوخی‌هایی درباره جراحی پلاستیک، بالا رفتن سن و کربوهیدرات می‌شود و دیالوگ‌هایی مانند «من فقط زنی با یک رحم قدیمی و خاک‌گرفته هستم» را ادا می‌کند. با اینکه دوتایی کارل و هتوی آنقدر جواب نمی‌دهد، اما کمدی موقعیت، اسلپ‌استیک و خرابکاری‌های جاسوسی مکسول، بار اصلی طنز را به دوش می‌کشند و هتوی بدون زیاده‌روی در اجرای شوخی‌ها، اجازه می‌دهد طنز سبک «سلاح عریان» (Naked Gun) فیلم، به خوبی بدرخشد.
۱۷. جین شدن (Becoming Jane)
- سال اکران: ۲۰۰۷
- کارگردان: جولیان جرولد
- بازیگران: ان هتوی، جیمز مک‌اووی، جولی والترز، مگی اسمیت، جیمز کرامول
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۷ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۵۸ از ۱۰۰
این نسخه‌ی تخیلی از زندگینامه‌ی جین آستین، ان هتوی را در نقش آستینی به تصویر می‌کشد که در آستانه‌ی انتشار بزرگترین آثارش و در میانه‌ی یک شکست عشقی بزرگ قرار دارد. در «جین شدن» هتوی مجذوب وکیل پرشور و بی‌پولِ جیمز مک‌اووی شده، در حالی که توجه پسر متکبر و مغرور لارنس فاکس را به خود جلب کرده است. نمی‌توان حدس زد که او چه کسی را انتخاب می‌کند.
«جین شدن» وظیفه‌ای تقریباً غیرممکن را بر دوش هتوی می‌گذارد: این بازیگر باید همزمان که برداشتی از خود جین آستین ارائه می‌دهد، ردی از تک‌تک قهرمانان زن آستین را نیز در خود داشته باشد و ازاین‌رو، اجرای هتوی گاه در میان تمام اشارات به دنیای ادبی آستین گم می‌شود. «جین شدن» ما را در این فکر فرومی‌برد که چقدر بهتر بود اگر هتوی نه در نقش خود آستین، که در اقتباس درست و حسابی یکی از آثار آستین ظاهر می‌شد. آیا ترجیح نمی‌دهید هتوی را در نقش الیزابت بنت را یکی از دشوودها ببینید؟ بازی او در پایان فیلم به اوج خود می‌رسد، جایی که آستین پس از موفقیت، سخاوتمندانه با یک طرفدار رفتار می‌کند؛ با دختر مردی که قلبش را شکست.
۱۶. آلیس در سرزمین عجایب (Alice in Wonderland)
- سال اکران: ۲۰۱۰
- کارگردان: تیم برتون
- بازیگران: میا واشیکوفسکا، جانی دپ، هلنا بونهام کارتر، ان هتوی، مایکل شین، آلن ریکمن
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۶.۴ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۵۱ از ۱۰۰
اغلب این فیلم تیم برتون را فرانکنشتاین اقتباس از اثر کلاسیک لوئیس کارول می‌دانند؛ اما اگر هیولای «آلیس در سرزمین عجایبِ» تیم برتون لکه‌ای سیاه بر کارنامه‌ی او باشد، ان هتوی نوری است در دل این تاریکی؛ یا حداقل کسی که جان سالم از آن به در می‌برد.
همزمان که برخی از همبازی‌های او باید بار سنگین نسخه‌ی تالکینیِ دوزاری برتون از داستان را به دوش بکشند، ملکه‌ی سفیدِ ان هتوی دیر سر صحنه حاضر می‌شود، اما به اندازه‌ی بقیه جدی یا کسل‌کننده نیست. او در فراز و فرودهای ذهنی خود شناور است و روان‌پریشی بیمارگونه‌اش را زیر رفتار رویایی‌اش می‌پوشاند. ملکه‌ی هتوی با اینکه گیاهخوار است، اما معجون انگشتی حال‌به‌هم‌زنی درست می‌کند (پس‌زمینه‌ای درباره‌ی کودکی‌های او وجود دارد که هتوی به خوبی آن را در اجرایش پیاده کرده است). از نظر بصری، او نمونه‌ی دیگری است از تمام شخصیت‌های جذاب و نیمه‌مادرانه‌ای که در بهترین فیلم‌های تیم برتون پیدا می‌شوند، اما به لطف اجرای ان هتوی، ملکه‌ی سفیدِ سرکش بینشان جایگاه بالایی دارد.
۱۵. ایده تو (The Idea of You)
- سال اکران: ۲۰۲۴
- کارگردان: مایکل شووالتر
- بازیگران: ان هتوی، نیکلاس گالیتزاین، الا روبین، پری متفیلد، آنی مومولو
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۶.۳ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۸۰ از ۱۰۰
«ایده تو» یکی از بهترین فیلم‌های اخیر ان هتوی است که او در آن نقش یک مادر مجرد را بازی می‌کند؛ مادر مجردی که عاشق یک ستاره‌ی پاپ جوان و بسیار مشهور می‌شود و مدیون‌اید اگر فکر کنید این داستان هیچ ربطی به هری استایلز دارد! این بازیگر اخیراً به «هارپرز بازار» (Harper’s Bazaar) گفت که سولین، زن عاشق‌پیشه‌ای که در «ایده تو» نقشش را بازی می‌کند، بیش از هر کاراکتر دیگری در کارنامه‌اش، به خود واقعی او نزدیک است.
باورش هم سخت نیست. ان هتوی در فیلم «ایده تو» یک بازی طبیعی و صمیمی ارائه می‌دهد که به راحتی می‌توان با آن ارتباط گرفت. برای دورانی که فیلم‌های رمانتیک-کمدی کمرنگ شده‌اند، «ایده تو» واقعاً ایده‌ی بدی ندارد، اما ماهیت ملایم فیلم، اجازه نمی‌دهد آن را بین بهترین فیلم‌های ان هتوی در رتبه‌ی بالاتری قرار دهیم.
۱۴. آب‌های تیره (Dark Waters)
- سال اکران: ۲۰۱۹
- کارگردان: تاد هینز
- بازیگران: مارک رافلو، ان هتوی، تیم رابیتز، بیل کمپ، بیل پولمن
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۷.۶ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۸۹ از ۱۰۰
تنها همکاری هتوی (تا به امروز، و همچنان امیدواریم که ادامه یابد!) با کارگردان برجسته‌ی امریکایی، تاد هینز، دقیقاً آن نوع نقشی نیست که از تلاقی این دو اسم انتظارش را دارید. هتوی در اینجا نقش همسر وکیل واقعی (شخصیت مارک رافلو) را بازی می‌کند و حتی در جایی صراحتاً می‌گوید: «طوری با من حرف نزنید که انگار فقط همسرِ او هستم». فیلم، دهه‌ها مبارزه‌ی این وکیل علیه مسموم‌سازی آب یک محله توسط شرکت دوپونت را دنبال می‌کند. اما آنچه اجرای هتوی را جذاب می‌سازد، شیوه‌ی خاص هینز است که در ان هتوی می‌تواند همزمان هم «خودِ نقش» باشد و هم «تفسیرگرِ نقش». شخصیتِ «همسر» هتوی در فیلم، با آگاهی کامل و بدون آنکه به حقایق عاطفیِ روایت خیانت کند، همراهی و حمایت خود را نشان می‌دهد.
اگر رویکرد هینز در ساخت فیلم‌های عدالت‌محور اجتماعی این است که نشان دهد چگونه این ژانر در تقابل با ریتم وقایع واقعی عمل می‌کند، بازی ان هتوی به بهترین شکل نشان می‌دهد که چگونه این کلیشه (نقش همسر) در دلِ همان ژانر کارکرد دارد. در لحظاتی که رافلو باید نحوه‌ی عملکرد سم تفلون و وضعیت پرونده را توضیح دهد، هتوی نقش نماینده‌ی تماشاگر را ایفا می‌کند و شوکی آخرالزمانی را به نمایش می‌گذارد که همه‌ی ما به‌خوبی آن را درک می‌کنیم. این رویکردی جسورانه و در عین حال نبوغ‌آمیز است.
۱۳. شوالیه تاریکی برمی‌خیزد (The Dark Knight Rises)
- سال اکران: ۲۰۱۲
- کارگردان: کریستوفر نولان
- بازیگران: کریستین بیل، مایکل کین، گری اولدمن، ان هتوی، مورگان فریمن، کیلین مورفی، جوزف گوردون لویت
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۸.۴ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۸۷ از ۱۰۰
اضافه شدن سلینا کایل به سه‌گانه‌ی نولان، به خصوص پس از دنباله‌ی استادانه‌ی آن در سال ۲۰۰۸ که جایزه‌ی اسکار را برای هیث لجر فقید به همراه داشت، از نظر بسیاری از طرفداران اقدامی پرسش‌برانگیز بود. اما حتی وقتی همه به ان هتوی شک می‌کنند، او مطمئن می‌شود که کار را درست به سرانجام برساند.
نقش کت‌وومن ان هتوی یکی از بهترین برداشت‌های او از خشم زنانه است که حس درستکاری و پوچ‌گرایی را، که ممکن است در دستان بازیگری دیگر به تلاقی و تقابل برسند، با هم ترکیب می‌کند. او در قالب سلینا تزلزل‌ناپذیر، فریبکار و جسورانه جذاب است. هیچ اجرایی نباید به یک لحظه تقلیل یابد، اما «شوالیه تاریکی برمی‌خیزد» لحظه‌ای دارد که جوهره‌ی اجرای او را به طرز بی‌نظیری خلاصه می‌کند: وقتی بروس وین برای اولین بار او را وسط دروغ گفتن در مورد هویتش گیر می‌اندازد، هتوی بی‌کلام نقاب شخصیت معصوم خود را کنار می‌گذارد و چهره‌اش از گربادی از احساسات، از اضطرار گرفته تا اعتراف و سرسختی، می‌گذرد و در نهایت به لجاجت شیطنت‌آمیز کت‌وومن می‌رسد. «شوالیه تاریکی برمی‌خیزد» شاید بین فیلم‌های بتمن نولان بیش از حد شلوغ و از نظر موضوعی متناقض باشد، اما نقش کت‌وومنِ ان هتوی یکی از بهترین وجوه آن است.
۱۲. زمان آرماگدون (Armageddon Time)
- سال اکران: ۲۰۲۲
- کارگردان: جیمز گری
- بازیگران: ان هتوی، جرمی استرانگ، آنتونی هاپکینز، مایکل بنکس رپیتا
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۶.۴ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۷۶ از ۱۰۰
فیلم «زمان آرماگدون» ساخته‌ی جیمز گری، درباره‌ی شکاف نسلی یک خانواده‌ی یهودی در اوایل دهه ۸۰ میلادی است و داستان نوجوانی به نام پاول (بنکس رپیتا) را دنبال می‌کند که با همکلاسی سیاهپوستش جانی (جیلین وب) دوست و با واقعیت تلخ نحوه‌ی برخورد متفاوت دنیا با آن‌ها آشنا می‌شود. هتوی نقش استر، مادر پاول، را بازی می‌کند که خود فرزند یک پدر و مادر مهاجر (آنتونی هاپکینز) است که از هولوکاست گریخته‌اند. گری نگاهی دقیق به تفاوت‌های بین نسلی می‌اندازد و اینکه چطور گاه فرهنگ‌ها می‌توانند با سیستم قضایی امریکا در تضاد قرار گیرند.
این فیلم توانایی هتوی را در بیان ناگفته‌ها و انتقال آنچه شخصیتش در مورد خودش می‌داند و نمی‌داند، برجسته می‌کند. دو سکانس کلیدی با حضور رپیتا، وسعت بازی هتوی را نشان می‌دهند. در یک صحنه، استر به شدت پاول را در راهروی مدرسه به خاطر کشیدن ماری‌جوانا سرزنش می‌کند؛ عملی که به نظر می‌رسد با غرایز مادرانه‌ی خشن او و تلاش برای محافظت از جایگاه متزلزلش در جامعه گره خورده است. چند هفته بعد، وقتی پاول دیر به خانه می‌رسد، او بسیار عصبی و حساس است و سعی می‌کند غم و اندوه خود را از مرگ قریب‌الوقوع پدرش پنهان کند. این یکی از حقایق بسیاری است که او هنوز نمی‌تواند به پاول بگوید. پیچیدگی استر در تناقضات او زنده می‌شود و رویکرد گری را برجسته می‌کند؛ اینکه گاه نیات خوب می‌توانند در زشتی‌های بشر تجلی یابند.
۱۱. غول‌آسا (Colossal)
- سال اکران: ۲۰۱۶
- کارگردان: ناچو ویگالوندو
- بازیگران: ان هتوی، دن استیونز، جیسون سودیکیس، آستین استول، تیم بلیک نلسون
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۶.۲ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۸۲ از ۱۰۰
بازی‌های خوب در ژانر علمی-تخیلی اغلب نادیده گرفته می‌شوند و این متأسفانه برای «غول‌آسا» هم صادق است که آن هتوی در آن یکی از انعطاف‌پذیرترین بازی‌هایش را ارائه می‌دهد. هتوی در «غول‌آسا» در نقش گلوریا ظاهر شده؛ یک نویسنده‌ی الکلیِ بیکار که طغیان‌هایش به شکل یک کایجو در آن سوی دنیا بروز می‌کند.
با اینکه «غول‌آسا» در ژانر علمی-تخیلی می‌گنجد، اما توقع چیزی شبیه فیلم «حاشیه اقیانوس آرام» (Pacific Rim) را از آن نداشته باشید. «غول‌آسا» یک کمدی تاریک است که بیشتر به مضامین وابستگی متقابل و زن‌ستیزی می‌پردازد و استعاره‌هایی از خودتخریبی در آن وجود دارد. با نقشی نامتعارف و در عین حال ظریف، و اجرایی که در انتقال لحنِ متغیر داستان، از خود فیلم مؤثرتر است، «غول‌آسا» ثابت می‌کند شما به ۱۰۰ میلیون دلار بودجه برای جلوه‌های ویژه نیاز ندارید؛ بلکه به یک فیلمنامه‌ی هوشمندانه و بازیگری مثل ان هتوی نیاز دارید تا یکی از بهترین اجراهای خود را در یکی از فیلم‌های کمتردیده‌شده‌‌اش ارائه دهد.
۱۰. طلسم الا (Ella Enchanted)
- سال اکران: ۲۰۰۴
- کارگردان: تامی اوهاور
- بازیگران: ان هتوی، هیو دنسی، کری الویس، استیو کوگان، آیدان مک‌آردل، مینی درایور
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۶.۲ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۸۲ از ۱۰۰
«طلسم الا» یک بازنمایی مدرن و مضحک از رمانی محبوب، که خودش اقتباسی از سیندرلا است، با فاصله گرفتن شدید از منبع اصلی، مخاطبان را به دودستگی کشانید. اما چیزی که هر دو دسته روی آن اتفاق نظر داشتند، این است که ان هتوی در اوایل دوهزار میلادی در دوران فیلم‌های پرنسسی خود سر می‌کرد و بهترین گزینه برای بازی در نقش الا بود. در «طلسم الا» هتوی زن جوانی است که نفرین شده تا از تمام دستورات اطاعت کند. تلاش الا برای بازپس‌گیری اراده‌اش، او را به مدافع الف‌ها و غول‌های ستمدیده‌ی قلمرو تبدیل می‌کند.
تمام مهارت‌های هتوی در این فیلم به نمایش گذاشته شده است؛ درام، کمدی فیزیکی، آواز، رقص. هتوی در آغاز در نقش دختری ساده‌دل ظاهر می‌شود و به مرور، به همان قهرمان سنتی فانتزی با تمام جذابیت‌ها، کاریزما و شجاعتی که از او انتظار داریم، بدل می‌گردد. با دوتایی فوق‌العاده‌اش با هیو دنسی، هتوی شوخ‌طبعی و شیطنت را به سمتی سوق می‌دهد که همزمان بینندگان را می‌خنداند و مسحور می‌کند.
۹. مادر مری (Mother Mary)
- سال اکران: ۲۰۲۶
- کارگردان: دیوید لاوری
- بازیگران: ان هتوی، میکلا کوئل، هانتر شیفر، اف‌کی‌ای توییگز، کایا گاربر
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۵.۴ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۶۹ از ۱۰۰
با اینکه دیدن این درام روانشناختی عجیب و مجلل به کارگردانی دیوید لاوری کار هرکسی نیست، اما بین فیلم‌های ۲۰۲۶ ان هتوی، «مادر مری» یکی از بهترین عناوین اوست. هتوی در «مادر مری» نقش ستاره‌ی پاپ پرطرفداری را بازی می‌کند که دچار بحران هویتی شده و برای پیدا کردن خود، پیش دوستی که شکل‌گیری هویتش را به او مدیون است، برمی‌گردد.
برای تبدیل شدن به ستاره‌ی پاپ اصلی فیلم «مادر مری»، هتوی در ماه‌های منتهی به فیلمبرداری برای یک قطعه رقص روزی هشت ساعت تمرین کرد. با اینکه او قبلاً در فیلم‌ها خوانندگی کرده بود (به ویژه در اجرای برنده‌ی اسکارش در فیلم «بی‌نوایان»)، اما هتوی باید به طرزی باورپذیر آن سبک از سوپراستاری را برای فیلم دیوید لاوری به صحنه می‌آورد که هنرمندانی مانند تیلور سویفت، لیدی گاگا و بیانسه را یادتان می‌اندازد؛ هنرمندانی که می‌پذیرید می‌توانند استادیوم‌ها را پر کنند.
تمام این تلاش‌ها نتیجه داد. هتوی نه‌تنها در حین اجرای آهنگ‌های اورجینال (صدقه‌سر دنیل هارت، جک آنتونوف و چارلی اکس‌سی‌اکس) می‌درخشد، که در مقابل میکلا کوئل، که نقش دوست سابق و طراح لباس مادر مری را بازی می‌کند، یک اجرای بی‌پرده، بی‌پروا و از نظر احساسی تأثیرگذار ارائه می‌دهد؛ اجرایی پر از فراز و نشیب‌های غیرقابل پیش‌بینی که با هرچه ان هتوی تاکنون انجام داده متفاوت است.
۸. میان‌ستاره‌ای (Interstellar)
- سال اکران: ۲۰۱۴
- کارگردان: کریستوفر نولان
- بازیگران: متیو مک‌کانهی، ان هتوی، جسیکا چستین، مایکل کین، بیل اروین
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۸.۷ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۷۳ از ۱۰۰
برداشت بین کهکشانی کریستوفر نولان از علم و احساسات، با واکنش‌های متفاوتی در زمان اکران مواجه شد. بزرگترین نقد به نولان این بود که فیلم‌هایش احساس ندارند. اما نولان هتوی را بعد از همکاری با او سر «شوالیه تاریکی برمی‌خیزد» و بعد از بردن جایزه‌ی اسکار برای «بی‌نوایان» برای بازی در «میان‌ستاره‌ای» انتخاب کرد؛ زمانی که خود هتوی هم همچون نولان با قضاوت‌های ناعادلانه مواجه بود. خوشبختانه، در همکاری دوباره‌ی این دو، نولان باری دیگر استعدادهای هتوی را به نحو احسن به کار بست.
با وجود فیزیک نظری پیچیده‌ی فیلم و حرفهای پیچیده‌ترش از قدرت عشق و زمان، ان هتوی توانست تکیه‌گاهی برای تکان‌دهنده‌ترین مضامین فیلم فراهم کند و با هوشیاری این را در یک مونولوگ (مبنی بر اینکه عشق از زمان و مکان فراتر می‌رود)، زمانی که مأموریت اعماق فضا محکوم به فنا به نظر می‌رسد، ارائه دهد. «میان‌ستاره‌ای» یکی از بهترین و عمیق‌ترین فیلم‌های کریستوفر نولان است و هتوی در مرکزیت فکری (و به‌شدت انسانی) آن قرار می‌گیرد. با اینکه نولان به ناتوانی در نوشتن شخصیت‌های زن معروف است، اما آملیا برندِ هتوی به مأموریت او و کوپر (متیو مک‌کانهی) برای نجات زمینی در حال مرگ، آن شوق و درخششی را می‌بخشد که فیلم به‌شدت به آن نیاز دارد.
۷. دفتر خاطرات شاهدخت (The Princess Diaries)
- سال اکران: ۲۰۰۱
- کارگردان: گرگ مارشال
- بازیگران: ان هتوی، جولی اندروز، هیتر ماتارازو، مندی مور، هکتور الیزوندو
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۶.۴ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۵۰ از ۱۰۰
غیرممکن است که از ان هتوی بگوییم و از فیلمی که این بازیگر با آن پا به سینما گذاشت نگوییم. این فیلم کلاسیک کالت (نه فقط برای دختران جوان) که از هتوی ستاره ساخت، در یک فانتزی سیندرلایی، او را پا به پای جولی اندروز قرار می‌دهد. هتوی در این فیلم نقش زن جوانی را بازی می‌کند که می‌فهمد از نوادگان خانواده‌ی سلطنتی یک کشور درست و حسابی است و حالا باید به اندازه‌ی کافی از خودش جسارت نشان دهد که بتواند آن را رهبری کند.
انتخاب هتوی برای نقش یک دختر جوان و جذاب دست و پا چلفتی انتخابی عالی بود، چون عملاً داشت همین را با اولین حضورش در هالیوود تجربه می‌کرد. پر از صحنه‌های کمدی و دیالوگ‌های به‌یادماندنی، هتوی کمدی فیزیکی فوق‌العاده‌ای نیز در «دفتر خاطرات شاهدخت» از خود نشان می‌دهد. هیچکدام از طرفداران «خاطرات شاهدخت» از کارنامه‌ی درخشان سال‌های بعد ان هتوی غافلگیر نشدند؛ چون از همان ابتدا معلوم بود که پا به پای جولی اندروز آمدن، آن هم در اولین فیلم عمرتان، کار هر کسی نیست.
۶. کوهستان بروکبک (Brokeback Mountain)
- سال اکران: ۲۰۰۵
- کارگردان: آنگ لی
- بازیگران: هیث لجر، جیک جیلنهال، میشل ویلیامز، ان هتوی، آنا فاریس
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۷.۷ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۸۸ از ۱۰۰
در تراژدی کابویی آنگ لی، تک‌تک اجراها، هرچقدر هم کوچک، فراموش‌نشدنی‌اند. هتوی به عنوان همسر سوارکار فیلم، جک توییست با بازی جیک جیلنهال، اولین حضور خود را در کنار یک فیلمساز درجه یک جهانی تجربه کرد. اما این حضور در مقایسه با همتایانِ به همان اندازه درخشانش، هیث لجر، میشل ویلیامز و جیلنهال، بسیار ناچیز بود. با توجه به اینکه کاراکتر او، لورین، بیشتر در پس‌زمینه حضور دارد، این موضوع قابل درک است. اما فیلم در یکی از صحنه‌های پایانی، زمانی که انیسِ هیث لجر با او تماس می‌گیرد و جزئیات مرگ معشوقش را می‌فهمد، نشان می‌دهد که هتوی چقدر توانمند است. لورینِ او، حتی پیش از آنکه بفهمد انیس ممکن است چه کسی باشد، با دروغ او همراه می‌شود و کوتاه نمی‌آید. او تکان نمی‌خورد، با این حال اجرای بریده‌بریده و نگاه بی‌تفاوتش، خود گویای همه‌چیز است.
لورینِ ان هتوی در «کوهستان بروکبک» نه‌تنها یکی از بهترین لحظات بازیگری در فیلم‌های اوست، که شخصیت هتوی را از نو قاب‌بندی و ثابت می‌کند شایستگی توجه بیشتر دوربین را دارد. بازی هتوی در این فیلم بی‌نظیر است و حسن شهرتش به درستی همگام با میراث ماندگار فیلم افزایش یافته است.
۵. ادیسه (The Odyssey)
- سال اکران: ۲۰۲۶
- کارگردان: کریستوفر نولان
- بازیگران: مت دیمون، ان هتوی، تام هالند، رابرت پتینسون، زندایا، جان برنثال
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۸.۴ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۹۴ از ۱۰۰
اگر اقتباس کریستوفر نولان از هومر، یک پایش در ایده‌های معاصر است و پای دیگرش در شکوه حماسه‌های تاریخی کلاسیک هالیوود، بازنمایی هتوی از پنلوپه نیز ترکیبی است از زرق و برق الیزابت تیلوری و بینش روانشناختی مدرن. هتوی در سومین همکاری خود با کریستوفر نولان، پس از «شوالیه تاریکی برمی‌خیزد» و «میان‌ستاره‌ای»، نقش پنلوپه، ملکه‌ی ایتاکا را بر عهده گرفت که در طول دو دهه سرگردانی همسرش در دریا، به پادشاهی و پیوند زناشویی خود متعهد می‌ماند.
بازیگران بسیاری در نقش پنلوپه ظاهر شده‌اند، اما در بیشتر اقتباس‌های سینمایی از «ادیسه» پنلوپه شخصیتی فرعی و حاشیه‌ای در داستان به نظر می‌رسد. تنها یک نفر توانسته پنلوپه‌ای فراموش‌نشدنی از این کاراکتر ارائه دهد: پنلوپه‌ی ان هتوی تنها پنلوپه‌ای است که می‌تواند آن اخمِ فراموش‌نشدنی و نگاهِ تحقیرآمیز و کوبنده را نثار پسرش کند، آن هم درست زمانی که پسر اصرار دارد برای پادشاهی آماده است. کمتر پیش آمده که «محبتِ سخت‌گیرانه» تا این حد بی‌رحمانه جلوه کند. (همان نگاه کافی است تا رعشه به تن هرکداممان بیندازد.) نقش‌آفرینی ان هتوی در «ادیسه» بیش از هر چیز بر خرد پنلوپه تأکید می‌کند و به او صداقتی بی‌پرده و خشن می‌بخشد؛ صداقت کسی که دیگر مجالی برای انتخاب رویکردی ملایم‌تر ندارد. صحنه‌های دونفره‌ی او با تلماکوس (تام هالند) و آنتونوئوس (رابرت پتینسون)، هیچ تردیدی درباره‌ی اقتدار توأم باوقار پنلوپه باقی نمی‌گذارد.
۴. آیلین (Eileen)
- سال اکران: ۲۰۲۳
- کارگردان: ویلیام اولدروید
- بازیگران: توماسین مکنزی، ان هتوی، سم نیوولا، مارین آیرلند، اوون تیگ
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۵.۹ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۸۱ از ۱۰۰
«آیلین» براساس رمانی از آتوسا مشفق درباره‌ی زنانی که به‌خاطر زندگی در یک شهر کوچک به افراط کشیده شده‌اند، توماسین مک‌کنزی را در نقش منشی بدخلق یک زندان پسران قرار داده که از نظر جسمی و روحی در واقعیتی غیرقابل تفکیک از وحشیگری مردانه گیر افتاده است. آیلین می‌گوید: «اینجا همه یه جورایی عصبانی هستند، اینجا ماساچوست است.»
هتوی در نقش ربکا، روانشناس ارشد جدید و خبره که از شهر نقل مکان کرده، وارد داستان می‌شود و به سرعت با زن جوان ارتباط می‌گیرد؛ ارتباطی که ماهیت آن کاملاً مشخص نیست. سپس ربکا کار خیلی خیلی بدی انجام می‌دهد. هتوی در نقش آیلین، تمام استعدادهایش را رو می‌کند. او برای آیلین وسواس، ظرافت و تاریکی را در هم می‌آمیزد و در عین حال شخصیتی می‌سازد که هرگز به راحتی نمی‌توان آن را به یک وجه ساده محدود کرد. ربکا، آیلین را با اغواگری یا با درخواست‌های وسوسه‌انگیز، مجذوب خود می‌کند؛ چه چون بخشی از خودش را در آیلین می‌بیند و چه اینکه او تنها گزینه‌ای است که می‌تواند با او دوست شود بستگی به این دارد که چگونه بازی هتوی را برای خودتان تفسیر کنید. هتوی همچنین تکراری از کلیشه‌های زنان مرموز فیلم‌ها ارائه می‌دهد؛ او می‌خندد، مثل یک الهه فریبنده است و در حال مستی، ماهرانه با مردان کنار می‌آید…و البته از هم فرومی‌پاشد. ان هتوی با «آیلین» حرفهای زیادی برای گفتن دارد و همه در اجرایش نمایان می‌شوند.
۳. شیطان پرادا می‌پوشد (The Devil Wears Prada)
- سال اکران: ۲۰۰۶
- کارگردان: ویلیام اولدروید
- بازیگران: ان هتوی، مریل استریپ، امیلی بلانت، استنلی توچی، ژیزلی بینچنی
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۷ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۷۵ از ۱۰۰
هتوی قبل از «شیطان پرادا می‌پوشد» با همان «دفتر خاطرات شاهدخت» و «کوهستان بروکبک» یک‌پا ستاره در نظر گرفته می‌شد. با این حال، «شیطان پرادا می‌پوشد» مثل یک تولد دوباره برای او بود؛ نه فقط به این دلیل که سکانس تغییر ظاهر «دفتر خاطرات شاهدخت» دوباره در آن تکرار می‌شود؛ سکانسی که در آن اندی ساکس دامن‌های کهنه و ژاکت‌های گشاد خود را کنار می‌گذارد و کت و چکمه‌ی فراموش‌نشدنی خود را می‌پوشد. بلکه این فیلم اساساً ان هتوی را دوباره به عنوان یک ستاره‌ی سینما تثبیت کرد؛ ستاره‌ای که به همان اندازه که سرگرم‌کننده است، می‌تواند باهوش باشد.
قرار دادن هر بازیگر جوانی در مقابل مریل استریپ، کار دشواری است. این قضیه در برابر میراندا پریستلی در «شیطان پرادا می‌پوشد» حتی دشوارتر هم است که در آن استریپ از نگاه خیره‌ی سرد خود سلاحی می‌سازد که طرف مقابلش را قلع و قمع می‌کند. بنابراین وقتی اندی ساکسِ خوش‌بین و آرمان‌گرا دستیار جدید میراندا می‌شود، هیچ‌چیز آنطور که توقع داشت پیش نمی‌رود. خلاف اندی که در آغاز جلوی رئیس بدخلقش هول می‌شود، هتوی پا به پای هم‌بازی افسانه‌ای‌اش می‌آید و کم نمی‌آورد. او مظهر صداقتی گرم و بی‌آلایش است و به عنوان نقطه مقابل ایده‌آل برای ظاهر حساب‌شده و ترسناک میراندا عمل می‌کند. بازیگری ضعیف‌تر می‌توانست در کنار استریپ به‌سرعت به پس‌زمینه سپرده شود؛ اما هتوی کاری می‌کند که فیلم جنبه‌ای کاملاً انسانی پیدا کند.
هتوی امسال با دنباله‌ی فیلم، «شیطان پرادا می‌پوشد ۲»، بازگشت که کمی از تکرار مکررات نسخه‌ی اصلی رنج می‌برد. با این حال، بین زرق و برق‌ها، اجرای لیدی گاگا و حضورهای چندلحظه‌ای چهره‌های دنیای مد، «شیطان پرادا می‌پوشد ۲» نقد اجتماعی تأثیرگذاری هم ارائه داد که هیچکدام از فیلم‌های بودجه‌بزرگ این‌روزها جرئتش را ندارند. علاوه بر این، تماشای ان هتوی در این دنباله نشان می‌دهد که با اینکه ۲۰ سال گذشته، اما او حضوری چنان پررنگ دارد که دوساعت تماشای هر فیلمی را لذتبخش می‌کند.
۲. بی‌نوایان (Les Misérables)
- سال اکران: ۲۰۱۲
- کارگردان: تام هوپر
- بازیگران: ان هتوی، هیو جکمن، راسل کرو، ادی ردمین، آماندا سیفرید، سامانتا بارکس
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۷.۵ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۷۰ از ۱۰۰
از هر مخاطب معمولی سینما بخواهید که یکی از بهترین فیلم‌های ان هتوی را نام ببرد، بسیاری به اجرای او در نقش فانتین در تراژدی «بی‌نوایان» اشاره خواهند کرد. در میان گروه بازیگران پرستاره‌ی فیلم، از هیو جکمن گرفته تا آماندا سیفرید، هلنا بونهام کارتر و ادی ردمین، فانتینِ ان هتوی این بازیگر را به قله‌های تازه‌ای رساند. جایزه‌ی اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن، با وجود حضور پانزده‌دقیقه‌ای‌اش در فیلم، کاملاً شایسته‌ی او بود، که در مشهورترین سکانس فیلم، نمای نزدیک تک برداشتی از اجرای دلنشین هتوی از قطعه‌ی I Dreamed a Dream، ماندگار شد.
در زمان اکران فیلم، رویکرد تام هوپر در اجرای زنده‌ی آوازها در این اثر موزیکال، سروصدای زیادی به پا کرد، تاجایی که تا به امروز انتخاب بازیگران، صحنه‌آرایی‌ها و شیوه‌ی روایت فیلم را زیر سوال می‌برند. اما هرچه را زیر سوال ببرند، چیزی جز تحسین برای اجرای هتوی ندارند که با اینکه شخصیتش نقشی کوچک در فیلم ایفا می‌کند، اما تأثیرش حیاتی است. فانتینِ هتوی اساساً نقطه قوت و جذاب‌ترین بخش فیلم است. تماشای او، که چشمان درخشانش به آرامی در اثر عذاب و سختی‌هایی که فانتین برای حمایت از دخترش متحمل می‌شود، کم‌نور می‌شوند، قلب بیننده را به درد می‌آورد.
۱. ریچل ازدواج می‌کند (Rachel Getting Married)
- سال اکران: ۲۰۰۸
- کارگردان: جاناتان دمی
- بازیگران: ان هتوی، رزمری دویت، دبرا وینگر، بیل اروین، انا دیویر اسمیت، تاندی ادیبیمپ
- امتیاز کاربران وبسایت IMDb به فیلم: ۶.۶ از ۱۰
- امتیاز وبسایت راتن تومیتوز به فیلم: ۸۵ از ۱۰۰
حضور پررنگ هتوی هیچ‌جا بهتر از شاهکار اواخر دوران حرفهای جاناتان دمی دیده نمی‌شود؛ فیلمی درباره‌ی زخم‌های التیام‌ناپذیر یک خانواده‌ی پرجمعیت که این بازیگر برای بازی در آن اولین نامزدی اسکار و موجی از تقدیرهای دیگر را برای خود به ارمغان آورد. در «ریچل ازدواج می‌کند» ان هتوی در نقش کیم ظاهر شده؛ یک مدل سابق که از مرکز ترک اعتیاد اجازه گرفته تا در عروسی خواهرش (رزمری دویت) شرکت کند.
سرسختی تنها یکی از ویژگی‌های این شخصیت تندخو و خودخواه است که کینه‌ای عمیق از خانواده‌اش به دل دارد. او تقصیر بزرگترین تراژدی خانواده را به دوش می‌کشد. کیم که دائماً با لجبازی به نقاط ضعف و حساسیت‌های اعضای خانواده‌اش کنایه می‌زند، منتقدی بی‌رحم است و دیالوگ‌های رک و بی‌پرده‌ی او گاه ما را می‌خنداند و لحظه‌ای بعد ما را به گریه می‌اندازد. بزرگترین لحظه‌ی او در تمرینی خسته‌کننده اتفاق می‌افتد که کیم خودش را در مرکز توجه قرار می‌دهد و حسی ناخوشایند را بر محیط حاکم می‌کند. با این حال، هتوی در اجرایش انسانیت کیم را نیز فراموش نکرده. هتوی در «ریچل ازدواج می‌کند» اجرای جسورانه از شخصیتی ارائه می‌دهد که نه کسی می‌تواند به او کمک کند و نه خودش می‌تواند به خودش کمک کند، و در عین حال، این بهترین نسخه از ان هتوی است که تاکنون در فیلم‌های سینمایی دیده‌ایم.
منبع: Vulture
