کاترین اوهارا، بازیگر سرشناس کمدیهایی چون «تنها در خانه» و «بیتلجوس» درگذشت
کاترین اوهارا، بازیگر برندهی دو جایزهی امی که در فیلمهای «تنها در خانه» (Home Alone) و «بهترین نمایش» (Best in Show) بازی کرده بود و در اواخر دوران حرفهایاش با بازی در سریال «شتز کریک» (Schitt’s Creek) دوران اوج چشمگیری داشت، به گزارش مدیر برنامههایش روز جمعه در خانهاش در لسآنجلس پس از یک بیماری کوتاه درگذشت. او ۷۱ساله بود.
اوهارا در سال ۱۹۵۴ در تورنتو متولد شد. او دومین فرزند کوچک از هفت فرزند خانواده بود؛ پدرش در شرکت راهآهن پاسیفیک کانادا کار میکرد و مادرش مشاور املاک بود. او اولین بار با اجرای نقش مریم مقدس در یک نمایش مربوط به میلاد مسیح پا به عرصهی بازیگری گذاشت. پس از فارغالتحصیلی از دبیرستان، او به عنوان پیشخدمت در تئاتری در تورنتو مشغول به کار شد. اوهارا در سال ۲۰۲۴ در مصاحبه با مجلهی «پیپل» (PEOPLE) دربارهی بازیگران افسانهای تئاتر، از جمله دن آیکروید، جو فلاهرتی و دوست خانوادگیاش گیلدا رادنر، گفت: «من به اندازهی کافی خوش شانس بودم که همه را تماشا کنم.» با این حال، وقتی اوهارا تست بازیگری داد، بازخوردهای دلسردکنندهای دریافت کرد. اما او به این واکنشهای منفی گوش نداد و بالاخره توانست به تئاتر راه یابد.
باز شدن در صفحه دیجیکالا
او در ۱۹۷۴ به تئاتر پیوست. اوهارا در سال ۲۰۱۹ به «نیویورکر» (The New Yorker) گفت که در ابتدا از حضور روی صحنه میترسیده است: «نقطه قوت من در بداههپردازیها، دیوانهبازی بود. چون لازم نبود هر چیزی را که از دهانتان بیرون میآمد، توجیه کنید. لازم نبود منطقی باشد.»
عمر حرفهای اوهارا در هالیوود، که قریب به پنج دهه به طول انجامید، در آغاز با سریال کمدی کانادایی «Second City Television» یا مخفف SCTV با یوجین لوی در ۱۹۷۶ آغاز شد که اوهارا یکی از ارکان اصلی آن بود. اوهارا برای SCTV اولین جایزهی امی خود و چهار نامزدی دریافت کرد. او در این برنامه، که در طول دههی هشتاد میلادی از شبکهی NBC پخش میشد، نهتنها به خاطر تقلیدش از سلبریتیها، از جمله مریل استریپ و بروک شیلدز، بلکه به خاطر شخصیتهای بدیعی که به کاراکترهای محبوب طرفداران تبدیل شدند، شناخته میشد.
اولین حضور سینمایی او در دههی ۱۹۸۰ با فیلم «دابل نگاتیو» (Double Negative) بود که بازیگران همبازیاش در SCTV مانند فلاهرتی و جان کندی، نیز در آن حضور داشتند. سپس، او در کمدی سیاه «پس از ساعات اداری» (After Hours) ساختهی مارتین اسکورسیزی در سال ۱۹۸۵ و «دلسوختگی» (Heartburn) در سال ۱۹۸۶ ظاهر شد. در سال ۱۹۸۸، او در فیلم «بیتلجوس» (Beetlejuice) در نقش دلیا دیتز، نامادری لیدیا با بازی وینونا رایدر، بازی کرد. اوهارا در سال ۲۰۲۴ دوباره به نقش دلیا دیتز در دنبالهی این فیلم، «بیتلجوس، بیتلجوس» (Beetlejuice, Beetlejuice) بازگشت.
در سال ۱۹۹۰، او در فیلم «تنها در خانه» در نقش مادر استرسی کوین با بازی مکالی کالکین ظاهر شد. اوهارا در سال ۲۰۲۴ در مورد نحوهی انتخاب پروژهها گفت: «من باید به همه چیز اهمیت بدهم. برایم مهم نیست که در یک پروژهی بد، نقش بزرگی بازی کنم. شما میخواهید بخشی از یک چیز خوب باشید و این همان چیزی است که باید انجام دهید.» او نقش خود را در فیلم «تنها در خانه ۲: گمشده در نیویورک» (Home Alone 2: Lost in New York) در سال ۱۹۹۲ تکرار کرد. از دیگر نقشهای اصلی اوهارا در دههی ۹۰ میتوان به «کابوس قبل از کریسمس» (The Nightmare Before Christmas) محصول ۱۹۹۳ که در آن صداپیشگی سالی را بر عهده داشت، و «وایات ارپ» (Wyatt Earp) محصول ۱۹۹۴ اشاره کرد.
اوهارا برای پروژه انیمیشن «کابوس قبل از کریسمس» پس از «بیتلجوس» دوباره با تیم برتون همکار شد و صداپیشگی چندین شخصیت را عهدهدار بود؛ به ویژه شخصیت اصلی زن، سالی، یک عروسک پارچهای مهربان که عاشق جک اسکلینگتون، برنامهریز هالووینِ شیفتهی کریسمس میشود. اوهارا خودش خوانندگی در نقش سالی را بر عهده داشت و در اواخر دوران حرفهای خود دوباره آهنگهای سالی را در کنسرت اجراء کرد. بعدها کاترین اوهارا برای پروژهی دیگر تیم برتون، «فرانکنوینی» (Frankenweenie)، که اقتباس انیمیشن استاپموشن برتون از فیلم کوتاه خودش بود، بازگشت و باز هم چندین صدای متفاوت را ارائه داد؛ از جمله نقش یک مادر دلسوز و شخصیتی که فقط به عنوان «دختر عجیب» شناخته میشود.
کاترین اوهارا همکار همیشگی کریستوفر گِست بود و در سال ۱۹۹۶ در اولین فیلم مستندنمای خود، «در انتظار گافمن» (Waiting for Guffman)، ظاهر شد. او همچنین در «بهترین نمایش» محصول ۲۰۰۰ و «باد سهمگین» (A Mighty Wind) محصول ۲۰۰۳ حضور یافت. کاترین اوهارا در «برای ملاحظه شما» (For Your Consideration) محصول ۲۰۰۶، که همکاری دیگری با لوی بود نیز درخشید. نقشهای سینمایی اخیر اوهارا، به جز بازگشت به «بیتلجوس»، شامل فیلم اکشن اپلتیوی «آرگایل» (Argylle) نیز میشود.
اوهارا در دههی ۶۰ زندگی خود، با بازی در نقش مویرا رز، در سریال کمدی «شتز کریک» شبکه CBC، که در آن در مقابل یوجین و دن لوی و آنی مورفی قرار گرفت، یک رنسانس شغلی را تجربه کرد. او دومین جایزهی امی خود را برای سریال «شتز کریک» برد که او را به سمت نقشهای تلویزیونی مهم دیگری در سریال «آخرین بازمانده از ما» (The Last of Us) ساختهی شبکه HBO و سریال «استودیو» (The Studio) شبکه اپلتیوی سوق داد. در سریال دوم، اوهارا نقش یک مدیر اجرایی هالیوودی را بازی کرد که توسط استودیویش کنار گذاشته میشود. فصل دوم این سریال طنز با بازی سث روگن اخیراً فیلمبرداری خود را آغاز کرده بود.
اوهارا در مصاحبهای با «ورایتی» (Variety) دربارهی سریال «استودیو» در سال ۲۰۲۵، به چگونگی تغییر هالیوود در طول دوران حرفهایاش پرداخت. او گفت: «این صنعت اکنون باید بسیار نگرانکنندهتر از گذشته باشد. اینترنت و پخش آنلاین دنیایی از امکانات خوب و وحشتناک را برای مردم گشوده است.» و با وجود انتقاد شدید «استودیو» از فرهنگ اجرایی هالیوود، اوهارا گفت: «بیشتر مردم سعی میکنند و میخواهند کار خوبی انجام دهند و بیشتر مردم میخواهند سرگرم شوند.»
از دیگر نقشهای تلویزیونی اوهارا میتوان به ایفای نقش مهمان در سریالهای «شش فوت زیر زمین» (Six Feet Under) و «زیاد ذوقزده نشو» (Curb Your Enthusiasm) اشاره کرد. او همچنین برای بازی در فیلم تلویزیونی «تمپل گراندین» (Temple Grandin) در سال ۲۰۱۰ نامزد جایزهی امی شد. او در فیلمهای انیمیشنی «خانواده آدامز» (The Addams Family) ۲۰۱۹ و «المنتال» (Elemental) محصول ۲۰۲۳ نیز صداپیشگی شخصیتها را بر عهده داشت.
اوهارا در تورنتو متولد شد، اما در لسآنجلس بود که به محبوبیت دست یافت. او در سال ۲۰۲۱ به عنوان شهردار افتخاری برنتوود انتخاب شد. پس از او همسرش، بو ولچ، طراح صحنه، و پسرانش متیو و لوک، به همراه خواهر و برادرهایش مایکل اوهارا، مری مارگارت اوهارا، مورین جالی، مارکوس اوهارا، تام اوهارا و پاتریشیا والیس به یادگار ماندهاند.
منبع: Variety
