چرا OG نتوانست برای سومین سال پیاپی قهرمان مسابقات جهانی دوتا ۲ شود؟

زمان مورد نیاز برای مطالعه: ۶ دقیقه
OG Dota 2

همیشه داستان تو سری خورهایی که با وجود همه شک و تردیدها و ناامیدی‌ها و شکست‌ها از پس چالش‌های بزرگ برمی‌آیند و به پیروزی‌های عظیم دست پیدا می‌کنند برای ما و زندگی ما الهام بخش بوده است. گویی که می‌توانیم در بطن این تلاش‌ها زندگی خود و مجاهدت‌های بی‌شماری را ببینیم که همه آن‌ها لزوما ثمربخش نبوده‌اند. اما از طرفی این پیروزی بزرگ آن هم از طرف جماعتی متواضع و به اصطلاح تو سری خور، به بسیاری از ما برای اهداف خود انگیزه می‌دهد.

شاید اینکه می‌گویند: «اگر بخواهی هرکاری می‌توانی انجام دهی!» یک فریب بزرگ برای تغذیه‌ نظام سرمایه‌داری و یک ابزار بازاریابی برای فروش کتاب‌های انگیزشی باشد، اما وقتی با چشمان خود چنین داستان‌های الهام بخشی می‌بینیم، باری دیگر خود و توانایی‌های خود را ارزیابی می‌کنیم و با روحیه‌ای تازه‌نفس به جنگ با سختی‌های زندگی خود می‌رویم.

شاید همین موضوع اصلی‌ترین دلیل محبوبیت تیم OG در بین ده‌ها تیم حرفه‌ای Dota 2 در سراسر دنیا باشد؛ روایتی تاثیرگذار از اینکه چطور کاپیتان تیم یعنی «نوتیل» (N0tail) توانست بعد از خیانت بهترین دوستش و ترک تیم برای بازی در تیمی موفق‌تر که شانس بیشتری در به‌دست آوردن قهرمانی The International 2018 داشت، خود را جمع و جور کند و با استقامتی ناگسستنی و در برابر احتمال فروپاشی OG برای بقای آن بجنگد. اینکه چطور «سب» (Ceb) با مثبت‌اندیشی غیرقابل‌توقف خود در هر قدم از این مسیر پر فراز و نشیب به اعضای تیم خود روحیه داد. اینکه چطور «تاپسون» (Topson) از یک بازیکن سطح پایین که در گیم‌نت‌های شهر به بازی می‌پرداخت توانست به غیرقابل‌پیش‌بینی‌ترین پلیر در همه تیم‌ها تبدیل شود و با سبک نامتعارف خود در هر مرحله از بازی‌ها تیم حریف را غافلگیر کند. یا حتی «آنا» (ana) و «جرکس» (Jerax) که با هماهنگی مثال‌زدنی از پیروزی تیم اطمینان حاصل می‌کردند.

OG at The International

به هر حال چه کسی می‌تواند آن لحظه حماسی نجات «آنا» توسط «سب» را فراموش کند؟ حرکتی که به تنهایی به‌قدری وزن داشت که منجر به پیروزی OG در جهانی سه سال پیش یعنی TI8 شد. در آن بازی تیم OG مچ اول را پیروز شده بود و دو بازی بعدی را به‌خاطر بی‌دقتی به PSG LGD باخت. اما در بازی سرنوشت‌ساز چهارم، «سب» به یک هیولای رام نشده تبدیل شد و «آنا» با همه‌ی جون و دل خود برای کَری (carry) کردن تیم گذاشت.

در سال آینده که OG به‌خوبی می‌دانست این تیم یک ترکیب تکرارنشدنی است، وقت زیادی را برای ریختن یک استراتژی تقریبا بی‌نقص گذاشت و طوری با قدرت به عرصه‌ی TI9 پا گذاشت که تقریبا هیچ تیم یا بازیکنی شانسی علیه حملات بی‌وقفه، حساب‌شده و برنامه‌ریزی شده «نوتیل» و هم‌تیمی‌های او نداشت. پیروزی در بازی‌های جهانیِ بعدی به قدری برای OG ساده به نظر می‌رسید که از یک نقطه به بعد «آنا» با هیروهای ساپورت پشت سر هم از تیم حریف قربانی می‌گرفت تا فقط آن‌ها را تحقیر کند. با اینکه پیروزی OG در TI8 بسیار حساس و نزدیک بود، می‌توان به جرأت ادعا کرد که پیروزی دوباره آن‌ها در TI9 حتی چالش‌برانگیز هم نبود. «نوتیل»، «سب»، «تاپسون»، «آنا» و «جرکس» به قدری با اعتماد به نفس بازی می‌کردند که چیزی جز پیروزی حق آن‌ها نبود.

از طرفی، از همان لحظات ابتدایی دومین پیروزی OG در مسابقات جهانی، عده زیادی از خود این سؤال را پرسیدند که آیا این تیم افسانه‌ای می‌تواند سال آینده و برای سومین تور پیاپی قهرمانی را از آن خود کند؟ اما متأسفانه سرنوشت داستان دیگری را برای ادامه‌ی مسیر OG رقم زد.

Dota International

اول از همه باید در نظر گرفت که قهرمانی پیاپی خود دستاوردی خارق‌العاده است، اما برای بسیاری از این بازیکن‌های حرفه‌ای، به قیمت فدا کردن زندگی شخصی‌اشان تمام می‌شود. مثلا «آنا» بارها درباره‌ی فشارهای روانی شرکت در مسابقات دوتا صحبت کرده بود. بعید است که حتی یک بازیکن حرفه‌ای این موضوع را انکار کند که دوتا می‌تواند خیلی آسیب‌زننده باشد. بله، احتمال شکست و آثار مخرب روانی آن در هر ورزش دیگری وجود دارد، اما گیم‌پلی دوتا و پیچیدگی‌های غیر قابل وصف آن برای این بازیکنان یک نرمش روانی دائمی هستند. بدیهی‌ست که هر شخصی تا مدتی خاص دوام می‌آورد؛ آن هم شخصی مثل «آنا» که به‌عنوان بازیکن کَری وظیفه داشت در تک تک بازی‌ها پیروزی OG را تضمین کند. شکی نیست که نقش‌های «ساپورت» و حتی بازیکن «میانه» در بدست آوردن این پیروزی کلیدی هستند، اما در نهایت وقتی به لحظات پایانی هر مچ نزدیک می‌شویم، این بازیکن «کَری» است که باید از پس شکست دادن تیم حریف بر بیاید.

این مسائل موجب شد که «آنا» بعد از قهرمانی ۲۰۱۸ خود را از بازی دوتا بازنشسته کند. البته بعد از استراحتی قابل توجه «آنا» بازگشت تا هم‌تیمی‌های خود را در مسابقات ۲۰۱۹ همراهی کند. اما وقتی نوبت به سومین آزمون بزرگ OG رسید، او نتوانست در صحنه حاضر شود. تیم فورا به پیدا کردن جانشین یکی از بهترین بازیکن‌های Safelane دوتا مشغول شد و طولی نکشید که قهرمانان جدید در قالب «میدوان» (MidOne) و «سومیل» (Sumail) به تیم پیوستند.

با اینکه هر کدام از این دو بازیکن به‌نوبه‌ی خود بازیکنانی بسیار حرفه‌ای بودند، مثلا «میدوان» خود دو بار قهرمان جهانی شده بود، ترکیب جدید OG نتوانست آن نتایج خارق‌العاده تیم قبلی را به‌دست بیاورد و در مسابقه‌های محلی و لیگ‌های منطقه شکست‌های متوالی تجربه کرد. واقعیت شاید یک قضاوت تلخ و نه چندان بالغانه باشد، اما وقتی به بازی‌های یک سال اخیر نگاه می‌کنیم، یک چیز به وضوح مشخص است؛ بازیکن‌های جدید تیم نمی‌توانند شگفتی‌های افراد قدیمی را باری دیگر به ارمغان بیاورند.

OG Dota 2 Team

در نهایت وقتی OG به مصاف TI10 یا همان مسابقه جهانی ۲۰۲۱ رفت، بجای «آنا» و «جرکس» و زد و خوردهای خارق‌العاده آن‌ها که جریان بازی‌ها را به نفع تیم تغییر می‌داد، «سومیل» به‌عنوان کری اصلی و «ساکسا» (Saksa) به‌عنوان Soft Support در کنار «نوتیل»، «سب» و «تاپسون» قرار گرفتند.

حال اگر این ترکیب به اندازه کافی تسلط OG را بهم نریخت، وضعیت نه چندان مساعد «سب» اوضاع را بدتر کرد. همان‌طور که طرفداران پر و پا قرص و پیگیر این تیم می‌دانند، سباستین چند روز قبل از شروع مسابقات جهانی چشم خود را عمل کرد. اینکه «سب» به قدری به بازی دوتا و تیمش تعهد دارد که با وجود وضع نامساعد خود به مسابقات پای گذاشت مسلما قابل تحسین است، اما شکی نیست که بر روی مهارت و رهبری او تأثیر به‌سزایی گذاشته است.

در نهایت، شاید مهم‌ترین مسأله‌ای که باعث شکست OG در مقابل Team Spirit و حذف آن‌ها از «اینترنشنال ۲۰۲۱» شد به ناهماهنگی بازمی‌گردد. وقتی مسابقه آخر آن‌ها را جلوی تیم مذکور تماشا می‌کردم، واقعا اعصابم بهم ریخت. مثلا در یکی از نقاط حساس بازی، «ساکسا» و «سومیل» به تنهایی به پایگاه تیم حریف یورش بردند و دو نفری علیه پنج نفر جنگیدند که منجر به کشته شدن هر دوی آن‌ها شد، آن هم وقتی که «نوتیل» و «سب» و «تاپسون»‌ در جنگل بودند.

OG Lineup 2021

با بررسی بازی‌ها، تنها یک نتیجه‌گیری منطقی به‌دست می‌آید؛ OG برای شرکت در مسابقات امسال نه تنها استراتژی خاصی نداشت، بلکه در طول آن هم نتوانست انسجام خود را حفظ کند. در واقع همین که «نوتیل» و تیم او توانستند با این عملکرد افتضاح تا مرحله سوم از برکت پایینی جلو بیایند خود معجزه‌آساست. شاید هم این موفقیت نه چندان قابل‌توجه را به تجربه‌ی خود از بازی‌های «اینترنشنال» قبلی بدهکارند.

در نهایت اگر «ساکسا» و «سومیل» وقت بیشتری را به تمرین با OG بگذرانند و تیم هم برای مسابقات بعدی آماده‌تر باشد، می‌توان انتظار بازگشت به روزهای طلایی را داشت. اما به‌عنوان یکی از طرفداران این تیم، امیدوارم که «جرکس» مثل «آنا» که چندی پیش به دوتا برگشت از بازنشستگی خارج شود و آن تیم #DreamOG دوباره شکل بگیرد.

نظر شما در این باره چیست و عملکرد OG را در The International 2021 چطور ارزیابی می‌کنید؟

صفحه اصلی بازی - اخبار بازی - تریلر بازی - نقد و پیش نمایش | دیجی‌کالامگ



برچسب‌ها :
دیدگاه شما

۴ دیدگاه
  1. MX

    ana behtarin plyaer tarikh dotast bi shak

  2. Cassius

    Og….تیمی که میشه گفت غیرممکن براش معنی مسخره ای داره…هیچوقت یادمون نره که og ‌کاری کرد که طرفداران دوتا دو رو شگفت زده کرد که اینا کین که تونستن اینجوری پیروزی های پی در پی داشته باشن؟برمیگردیم به سال ۲۰۱۸ زمانی که نه کسی ​تاپسون رو میشناخت و نه انا رو….
    به جرعت میتونم بگم اوجی سال ۲۰۱۸ یکی از استراتژیک ترین تیم هایی بود که شرکت کرده بود و در هربازیی یه نقشه ی عجیب و غریب با پیک های عجیب‌‌‌‌ داشت
    بطوریکه کی فکرشو میکرد اسپکتر انا قراره دهن ال جی دی رو سرویس کنه یا شیش های وحشتناک سب بازی رو دربیاره؟
    اصلا کسی تصور همچین گیمی رو از اوجی نداشت….
    یا اون بای بک رویایی سب با axe رو یادتونه که به تنهایی گیمی که فانتون لنسر انارو زده بودن به تنهایی با axe دربیاره و مورف وحشتناک ال جی دی رو بزنه؟ اینا اگه معجزه نیست پس چیه؟
    ودر نهایت فانتوم لنسر انا اون گیم رو تموم کرد….
    و اینو هم باید بگم زمانی که اوجی عقب بود این انا بود که به سختی فارم خودشو کرد و در نهایت تبدیل به یه کوره وحشتناک شد….
    و گیم اخر هم که دیگه جهنمی کرده بودن واسه خودشون….
    امبراسپریتی که انا داشت بازی میکرد کسی باورش نمیشد که قراره اینجوری از رو ال جی دی رد شه انا و اونطوری کیل بگیره و راش بده هنوزم که هنوزه من دارم به اون امبر انا فک میکنم که فرا تر از یه پرو پلیر ظاهر شده بود واقعا یادش بخیر ازون اوجی وحشتناک با پیک های غیر منتظرش…
    اوجی پلن داشت
    استراتژیک داشت
    یه کری پلیر ضمانت شده داشت
    یکی از بهترین ساپورت هارو داشت
    یکی از بهرین افلنرهارو داشت
    ویکی از بانظم ترین و نزدیک ترین ذهن هارو دربین اینترنشنال داشت و هر فایتی رو که شروع میکردن یا فایت میشد بازیکن ها در کسری از چند ثانیه کنار هم جمع میشدن و با کمبو های وحشتناکشون تیم حریف رو درهم میکوبیدن…
    یادمون نره اوایل گیم این نوتیل سب و جرکس بودن که حواسشون بود انا رو از فارم نندازن و میزاشتن کری پلیرشون بعد از گذشت یه زمان معینی بیاد تو بازی و غوغا کنه….
    دلم واسه اون اوجی که نظم و هماهنگی داشتن و همینطور واسه هر بازی پلن
    خیلی خیلی تنگ شده….
    We win together
    We lose together
    We slay together

    1. منصور

      تیم فقط mym و dts سال ۲۰۰۸ دوتا که نمیزاشتن تیم حریف از بیس بیاد بیرون

      1. vigoss

        اره داداش دمت گرم.. ما از زمون دوتا یک بازی میکردیم..با احترام به تموم این بازیکنایی که الان آوازه دارن اصن نمیدونستن دوتا چیه.. فقط PUPPEY Fear.. Kuroky Dendi. الان هستن از قدیمی ها.. و اولین مسابقات ای تی.. ArtStyle بهترین پیکر تاریخ دوتا بنظر من زمونی که با تیم AllStars پیک بن میداد.. vigoss افسانه ایی.. Fear میدلین.. MiSseRy بهترین کری(بازیش مث میراکلِ الان بود🔥) یا YaphetS SF بازه افسانه ایی. همین Puppey ساپورتر.. تیم های MYMکه آوازشون هنوزم هست.. بازیکن PlaymaTE اسپکتری باز قهار… XBOCT افلینر..LightOfHeavenساپورت.. یا تیم eHome.. اصن دوتا یک مث دوتا دو نبود خیییلی سختر بود سطح بازیش.. داخل دوتا دو سری پا میگیری اما اونجا اینجوری نبود پاره میشدی تا سفت میشدی:)))..

loading...
بازدیدهای اخیر
بر اساس بازدیدهای اخیر شما
تاریخچه بازدیدها
مشاهده همه
دسته‌بندی‌های منتخب برای شما