بهترین نقش‌آفرینی‌های مارگارت کوالی؛ از «خدمتکار» تا «ماده»

مارگارت کوالی در سال‌های اخیر به یکی از چهره‌های قابل‌توجه هالیوود تبدیل شده است؛ بازیگری که با انتخاب نقش‌هایی متنوع در سینما، تلویزیون و حتی بازی‌های ویدیویی، توانایی‌هایش را در قالب شخصیت‌هایی کاملا متفاوت به نمایش گذاشته است. او، دختر اندی مک‌داول، بازیگر شناخته‌شده آمریکایی، فعالیت حرفه‌ای خود را با حضور در فیلم «پالو آلتو» (Palo Alto) در سال ۲۰۱۳ آغاز کرد و کمی بعد، با بازی در سریال تحسین‌شده «بازماندگان» (The Leftovers) به شهرت بیشتری رسید.

کوالی به‌تدریج راه خود را به پروژه‌های مهم‌تری باز کرد و تا کنون با فیلم‌سازانی مانند کوئنتین تارانتینو و یورگوس لانتیموس همکاری داشته است. از حضور در «روزی روزگاری در هالیوود» (Once Upon a Time… in Hollywood) گرفته تا بازی در «بیچارگان» (Poor Things) و «ماده» (The Substance)، کارنامه او نشان می‌دهد که علاقه چندانی به محدودکردن خود در یک گونه سینمایی ندارد. در تلویزیون نیز بازی در مینی‌سریال «خدمتکار» (Maid)، در کنار مادرش، یکی از مهم‌ترین تجربه‌های حرفه‌ای او به شمار می‌رود.

حضور کوالی در بازی ویدیویی «دث استرندینگ» (Death Stranding) ساخته هیدئو کوجیما نیز وجه دیگری از فعالیت‌های او را نشان می‌دهد.

در ادامه، ۱۵ مورد از مهم‌ترین فیلم‌ها، سریال‌ها و آثار مرتبط با کارنامه این بازیگر را مرور می‌کنیم؛ آثاری که هرکدام بخشی از توانایی او در ایفای نقش‌های متفاوت را آشکار می‌کنند.

۱۵. پالو آلتو (Palo Alto)

• سال اکران: ۲۰۱۳
• کارگردان: جیا کوپولا
• بازیگران: جک کیلمر، کریس مسینا، کالین کمپ، دان نوولو، اما رابرتز، فرانسیس فورد کوپولا، جیمز فرانکو، کیگان آلن، مارگارت کوالی
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۶.۱ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۶۹ از ۱۰۰

در فیلم «پالو آلتو» (Palo Alto)، مارگارت کوالی در نقشی کوتاه و فرعی ظاهر می‌شود، اما این حضور اهمیت ویژه‌ای در کارنامه او دارد؛ چرا که این فیلم نخستین تجربه بازیگری و نقطه ورود رسمی او به دنیای سینما به شمار می‌رود. این درام نوجوانانه به نویسندگی و کارگردانی جیا کوپولا، که بر اساس مجموعه داستان‌های کوتاه جیمز فرانکو ساخته شده است، زندگی گروهی از جوانان را در شهری مرفه در کالیفرنیا دنبال می‌کند؛ نوجوانانی که میان مهمانی‌های پر از الکل و مواد مخدر، روابط عاطفی ناپایدار و رفتارهای پرخطر، درگیر سردرگمی و بی‌حوصلگی‌اند و هنوز نمی‌دانند با احساسات و آینده خود چه کنند.

داستان فیلم از چند روایت به‌هم‌پیوسته شکل می‌گیرد و بیش از آن‌که بر یک خط داستانی مشخص تکیه کند، به تجربه‌های روزمره شخصیت‌ها و پیامدهای تصمیم‌هایشان می‌پردازد. در میان آن‌ها، تدی با بازی جک کیلمر، فرد با بازی نات وولف و ایپریل با بازی اما رابرتس نقش محوری دارند.

تدی و فرد دو دوست صمیمی‌اند که رفتارهای بی‌پروا و گرایش به تجربه‌های خطرناک، آن‌ها را به دردسر می‌اندازد. ایپریل نیز درگیر رابطه‌ای نگران‌کننده با مربی بزرگ‌تر فوتبالش می‌شود؛ رابطه‌ای که در آن، مرز باریک میان اعتماد و سوءاستفاده به‌آرامی از بین می‌رود.

نقطه قوت فیلم، نگاه مشاهده‌گرانه و بدون قضاوت جیا کوپولا به دنیای نوجوانان است. او به‌جای آن‌که رفتارهای شخصیت‌ها را بهانه‌ای برای شوکه کردن مخاطب قرار دهد، تلاش می‌کند تنهایی، بی‌هدفی و ناتوانی آن‌ها در شناخت احساساتشان را به تصویر بکشد.

فیلم‌برداری نرم و فضاساز آوتمن دورالد، تدوین روان و موسیقی تاثیرگذارش نیز به شکل‌گیری حال‌وهوایی رویاگونه کمک می‌کنند؛ فضایی که با سرگشتگی و بی‌حسی عاطفی شخصیت‌ها هماهنگ است. با این حال، «پالو آلتو» از ضعف‌هایی هم رنج می‌برد.

روایت‌های پراکنده همیشه به شکلی منسجم در کنار هم قرار نمی‌گیرند و بعضی از روابط و موقعیت‌ها، به‌ویژه داستان ایپریل، بیش از حد قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسند. در مقابل، فیلم در پرداختن به تجربه‌های مشترک شخصیت‌ها و نشان دادن پیامدهای رفتارهای خودویرانگر آن‌ها موفق‌تر است. هرچند اثر حرف کاملا تازه‌ای درباره بحران‌های نوجوانی نمی‌زند، نگاه انسانی و سبک بصری متمایز کوپولا آن را به اثری قابل‌توجه در نخستین تجربه بلند سینمایی او تبدیل می‌کند.

خواندنی‌ها

13 فیلم برتر با محوریت زندگی جوانان و نوجوانان آمریکایی

۱۴. پناهگاه (Sanctuary)

• سال اکران: ۲۰۲۲
• کارگردان: زکری ویگن
• بازیگران: مارگارت کوالی، کریستوفر ابوت
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۶.۲ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۸۸ از ۱۰۰

«پناهگاه» یکی از آثار کمتر دیده‌شده کارنامه مارگارت کوالی است؛ فیلمی که بخش عمده داستانش در جریان یک شب پرتنش اتفاق می‌افتد و رابطه‌ای پیچیده و آمیخته به بازی‌های روانی را به تصویر می‌کشد. داستان درباره ربکا، زنی که در نقش سلطه‌گر ظاهر می‌شود، و هال با بازی کریستوفر ابوت است؛ مردی که می‌خواهد به رابطه پنهانی خود با او پایان دهد.

آنچه در ابتدا ممکن است گفت‌وگویی درباره پایان یک رابطه به نظر برسد، به‌تدریج به نبردی برای کنترل و برتری تبدیل می‌شود. هر دو شخصیت می‌کوشند مسیر گفت‌وگو را به سود خود تغییر دهند و در این میان، لایه‌های پنهان رابطه‌شان آشکار می‌شود.

فیلم از دل همین کشمکش، تصویری از رابطه‌ای ناسالم و پیچیدگی‌های روانی دو شخصیت ارائه می‌دهد. فیلمنامه را مایکا بلومبرگ نوشته و زکری ویگن آن را کارگردانی کرده است. بخش مهمی از جذابیت فیلم به شیمی پیچیده میان کوالی و ابوت وابسته است؛ دو بازیگری که باید در فضایی محدود و عمدتا از طریق گفت‌وگو، تغییرات قدرت و واکنش‌های روانی شخصیت‌هایشان را منتقل کنند.

«پناهگاه» با وجود برخی کاستی‌ها، به واسطه همین رابطه پرتنش و روایت غیرقابل‌پیش‌بینی‌اش ارزش تماشا دارد. محدودبودن فضای جغرافیایی فیلم مانع از شکل‌گیری پیچیدگی در داستان نمی‌شود و چرخش‌های روایی، مخاطب را تا پایان درگیر نگه می‌دارند. این فیلم شاید در مقایسه با آثار مشهورتر کوالی کمتر مورد توجه قرار گرفته باشد، اما نمونه‌ای جالب از توانایی او در ایفای نقش‌هایی است که بر بازی‌های روانی، تغییر مداوم موقعیت و رابطه‌ای آمیخته به کشمکش استوارند. «پناهگاه» بیش از آنکه بر حادثه‌های بیرونی تکیه کند، از تقابل دو شخصیت برای پیشبرد داستان بهره می‌برد.

خواندنی‌ها

۱۰ فیلم هیجان‌انگیز برتر که داستانشان در یک شب می‌گذرد

۱۳. سال سلینجر من (My Salinger Year)

• سال اکران: ۲۰۲۰
• کارگردان: فیلیپه فالاردیو
• بازیگران: مارگارت کوالی، سیگورنی ویور، داگلاس بوث، سینا کرسلیک، برایان اف. اوبرن
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۶.۵ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۷۱ از ۱۰۰

«سال سلینجر من» داستان زنی جوان به نام جوانا را روایت می‌کند که در یک آژانس ادبی مشغول به کار می‌شود؛ آژانسی که نمایندگی نویسنده گوشه‌گیر و مشهور، جی. دی. سالینجر، را بر عهده دارد. جوانا در جریان کارش با نامه‌های فراوانی روبه‌رو می‌شود که طرفداران برای این نویسنده می‌فرستند و به‌تدریج تلاش می‌کند به بعضی از این پرسش‌ها، پاسخ‌هایی شخصی بدهند.

فیلم روایتی لطیف و انسانی از زنی است که در آغاز مسیر حرفه‌ای و زندگی شخصی خود قرار دارد و می‌کوشد بفهمد چه می‌خواهد و جایگاهش در جهان کجاست. حضور در محیط ادبی و مواجهه با خوانندگانی که پیوندی عاطفی با آثار سالینجر دارند، به جوانا فرصت می‌دهد تا درباره ادبیات، ارتباط انسانی و معنای انتخاب‌هایش تامل کند.

مارگارت کوالی در نقش جوانا، شخصیتی همدلانه و باورپذیر خلق می‌کند. او به‌خوبی سردرگمی‌ها، کنجکاوی و اشتیاق دختری را نشان می‌دهد که هنوز در حال شناختن خود است. بازی کوالی در این فیلم از آن جهت اهمیت دارد که شخصیت اصلی باید هم‌زمان درگیر وظایف روزمره شغلی و پرسش‌های شخصی باشد؛ تعادلی که بازیگر با ظرافت آن را حفظ می‌کند.

سیگورنی ویور نیز در این فیلم حضور دارد، اما کوالی با بازی خود توجه مخاطب را به شخصیت جوانا معطوف می‌کند و به روایت جان می‌بخشد. او به‌جای آنکه صرفا نقش یک دختر جوان در ابتدای مسیر شغلی‌اش را بازی کند، لایه‌های مختلفی از تجربه رشد و استقلال را به نمایش می‌گذارد.

«سال سلینجر من» اثری آرام و شخصیت‌محور است که از طریق یک تجربه کاری به موضوعاتی مانند خودشناسی و یافتن مسیر زندگی می‌پردازد. حضور کوالی در این فیلم نشان می‌دهد که او در ایفای نقش‌هایی که بیش از حادثه‌های بیرونی بر تحول درونی شخصیت تکیه دارند نیز توانمند است.

۱۲. شاگردی (Novitiate)

• سال اکران: ۲۰۱۷
• کارگردان: مارگارت بتس
• بازیگران: مارگارت کوالی، جولیان نیکلسون، دیانا ایگران، مورگان سیلر، مدی هسن، لیانا لیبراتو، ملیسا لیو
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۶.۷ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۸۵ از ۱۰۰

«شاگردی» داستان زنی جوان را روایت می‌کند که برای راهبه‌شدن آموزش می‌بیند، اما در جریان این مسیر با پرسش‌هایی جدی درباره ایمان و باورهای خود روبه‌رو می‌شود. فیلم به‌جای ارائه تصویری ساده از زندگی مذهبی، تلاش می‌کند پیچیدگی‌های رابطه انسان با اعتقاداتش را بررسی کند و نشان دهد که ایمان چگونه می‌تواند بر هویت، انتخاب‌ها و روابط فردی تاثیر بگذارد.

شخصیت اصلی فیلم، خواهر کاتلین هریس، در مسیری قرار می‌گیرد که از او می‌خواهد نه‌تنها با قواعد و انتظارات یک نهاد مذهبی کنار بیاید، بلکه درباره خواسته‌ها و باورهای شخصی خود نیز تصمیم بگیرد. از این منظر، «شاگردی» صرفا فیلمی درباره زندگی راهبه‌ها نیست؛ اثری است درباره کشمکش درونی زنی جوان که می‌کوشد جایگاه خود را در جهانی با قواعد سخت‌گیرانه پیدا کند.

مارگارت کوالی در نقش خواهر کاتلین، اجرایی دقیق و تاثیرگذار ارائه می‌دهد. او به‌خوبی پیچیدگی‌های شخصیتی را نشان می‌دهد که میان ایمان، تردید و نیاز به شناخت خود گرفتار شده است. بازی کوالی کمک می‌کند شخصیت اصلی از قالب یک نماد مذهبی فراتر برود و به انسانی چندوجهی تبدیل شود؛ انسانی که پرسش‌هایش درباره ایمان، بخشی از پرسش‌های بزرگ‌تر او درباره زندگی و هویت است.

فیلم با نگاهی جدی به جایگاه زنان در کلیسا می‌پردازد و تناقض‌های میان خواسته‌های فردی و انتظارات نهادی را بررسی می‌کند. در این میان، بازی کوالی از نقاط قوت اصلی اثر است. او بدون ساده‌سازی کشمکش‌های شخصیت، مخاطب را با دشواری تصمیم‌های او همراه می‌کند.

«شاگردی» یکی از نقش‌های مهم کوالی در سال‌های نخست فعالیت حرفه‌ای‌اش است و نشان می‌دهد که او از همان ابتدا به ایفای شخصیت‌هایی علاقه داشته که با مسائل درونی و پرسش‌های دشوار انسانی روبه‌رو هستند.

۱۱. مردان خوب (The Nice Guys)

• سال اکران: ۲۰۱۶
• کارگردان: شین بلک
• بازیگران: راسل کرو، رایان گاسلینگ، انگوری رایس، مت بومر، مارگارت کوالی، کیث دیوید، کیم بسینگر
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۴ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۹۱ از ۱۰۰

«مردان خوب» ساخته شین بلک، هنگام اکران در سال ۲۰۱۶ آن‌طور که شایسته‌اش بود مورد توجه قرار نگرفت، اما با گذشت زمان به فیلمی محبوب در میان علاقه‌مندان کمدی‌های جنایی تبدیل شد. راسل کرو و رایان گاسلینگ نقش دو کارآگاه نامتعارف را بازی می‌کنند که برای حل پرونده ناپدیدشدن دختری جوان و مرگ یک بازیگر فیلم‌های بزرگسالان با یکدیگر همکاری می‌کنند.

داستان در لس‌آنجلس دهه ۱۹۷۰ می‌گذرد؛ شهری که فضای پرآشوب و رازآلود آن به بستری مناسب برای ماجراهای این دو شخصیت تبدیل شده است. تفاوت‌های شخصیتی کارآگاه‌ها، تصمیم‌های اشتباه و موقعیت‌های پیش‌بینی‌ناپذیر، موتور اصلی طنز فیلم را شکل می‌دهند. در عین حال، روایت جنایی آن به اندازه کافی پیچیدگی دارد تا مخاطب را تا پایان درگیر نگه دارد.

مارگارت کوالی نیز در این فیلم حضور دارد و با وجود زمان محدود نقش‌آفرینی‌اش، تاثیرگذار ظاهر می‌شود. بازی او در کنار گروهی از بازیگران پرانرژی، به فضای زنده و پرتحرک فیلم کمک می‌کند. این حضور نشان می‌دهد که حتی در نقشی کوتاه نیز می‌توان اثری ماندگار بر مخاطب گذاشت.

«مردان خوب» در وب‌سایت راتن تومیتوز امتیاز ۹۱ درصدی دریافت کرده است؛ امتیازی که بازتاب‌دهنده استقبال منتقدان از فیلم است. اثر در ابتدا برای تبدیل‌شدن به یک مجموعه تلویزیونی در نظر گرفته شده بود، اما در نهایت به شکل یک فیلم سینمایی ساخته شد؛ تصمیمی که با توجه به ریتم سریع و ساختار پرحادثه آن، نتیجه مطلوبی به همراه داشت.

این فیلم یکی از نمونه‌های موفق کمدی جنایی در دهه ۲۰۱۰ است و حضور کوالی در آن، بخشی از مسیر تدریجی او برای همکاری با پروژه‌های بزرگ‌تر سینمایی به شمار می‌رود.

خواندنی‌ها

چرا «مردان خوب» بهترین نقش‌آفرینی رایان گاسلینگ است؟

۱۰. دث استرندینگ (Death Stranding)

• سال اکران: ۲۰۱۹
• کارگردان: هیدئو کوجیما
• امتیاز کاربران IMDb به بازی: ۸.۷ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز: –

فعالیت مارگارت کوالی تنها به سینما و تلویزیون محدود نمی‌شود. او در بازی ویدیویی «دث استرندینگ»، ساخته هیدئو کوجیما، نیز حضور دارد؛ اثری که به دلیل جهان‌سازی نامتعارف، روایت رازآلود و نگاه متفاوتش به ارتباط انسان‌ها، به یکی از بازی‌های شاخص سال ۲۰۱۹ تبدیل شد.

داستان بازی در جهانی جریان دارد که بر اثر رویدادی فاجعه‌بار، پیوند میان انسان‌ها و جوامع از هم گسسته است. سم پورتر بریجز، شخصیت اصلی با بازی نورمن ریدس، وظیفه دارد با سفر در سرزمینی ویران و خطرناک، ارتباط میان سکونتگاه‌های پراکنده را دوباره برقرار کند. «دث استرندینگ» در کنار عناصر ماجراجویانه و علمی-تخیلی، به موضوعاتی مانند تنهایی، فقدان، مرگ و نیاز انسان به برقراری ارتباط با دیگران می‌پردازد.

کوالی در این بازی نقش دو شخصیت، ماما و لاکنه، را ایفا می‌کند. این دو شخصیت در پیشبرد داستان نقش دارند و حضورشان بخشی از روایت پیچیده و رازآلود بازی است. استفاده از بازیگری و چهره بازیگران واقعی در جهان بازی، به کوجیما اجازه داده است تا شخصیت‌هایی با ویژگی‌های بصری و عاطفی مشخص خلق کند.

حضور کوالی در «دث استرندینگ» از این جهت قابل‌توجه است که نشان می‌دهد فعالیت او به قالب‌های متعارف بازیگری محدود نمی‌شود. بازی‌های ویدیویی داستان‌محور به شیوه متفاوتی از سینما به حضور بازیگر نیاز دارند و اجرای شخصیت در چنین فضایی، بخشی از تجربه‌ای است که کوالی در کنار فعالیت‌های سینمایی خود به دست آورده است.

اگرچه «دث استرندینگ» را نمی‌توان فیلم یا سریال به شمار آورد، حضور کوالی در آن یکی از تجربه‌های جالب کارنامه اوست؛ تجربه‌ای که نامش را در کنار پروژه‌ای قرار می‌دهد که مرز میان سینما و بازی ویدیویی را به شکلی متفاوت بررسی می‌کند.

خواندنی‌ها

لجستیک، اداره پست، و استالین‌های خوب؛ تصویر دث استرندینگ از آمریکای آخرالزمانی

۹. ستاره‌های سگی (The Dog Stars)

• سال اکران: ۲۰۲۶
• کارگردان: ریدلی اسکات
• بازیگران: جیکوب الوردی، مارگارت کوالی، جاش برولین، الیسون جنی، گای پیرس، بندیکت وانگ
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۶.۴ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۴۱ از ۱۰۰

در فیلم «ستاره‌های سگی» (The Dog Stars)، مارگارت کوالی نقش سیما را بازی می‌کند؛ زنی که پس از شیوع یک بیماری مرگبار، همسرش را از دست داده و همراه پدرش در مزرعه‌ای دورافتاده زندگی می‌کند. این فیلم به کارگردانی ریدلی اسکات و بر اساس رمانی به همین نام نوشته پیتر هلر ساخته شده است و در دنیایی پساآخرالزمانی می‌گذرد؛ جایی که بازماندگان برای زنده‌ماندن در برابر تهدیدهای بیرونی و اندوه ناشی از ازدست‌دادن عزیزانشان تلاش می‌کنند.

داستان در سال ۲۰۳۵ اتفاق می‌افتد؛ چند سال پس از آن‌که همه‌گیری آنفلوآنزا بخش بزرگی از جمعیت جهان را از بین برده است. هیگ، خلبانی که همسر و فرزندش را از دست داده، در یک باند فرودگاه متروکه در کلرادو همراه بنگلی، مردی نظامی و سخت‌گیر، زندگی می‌کند. درحالی‌که بنگلی بقا را در آمادگی برای مقابله با مهاجمان می‌بیند، هیگ هنوز به یافتن نشانه‌ای از زندگی و جامعه انسانی امید دارد. جست‌وجوی او برای یافتن پاسخی به پیامی رادیویی، سرانجام به آشنایی با سیما و پدر محتاطش، پاپس، منجر می‌شود.

مارگارت کوالی در نقش سیما، زنی است که با وجود تجربه فقدان، هنوز امکان شکل‌گیری رابطه‌ای تازه را از خود دریغ نکرده است. آشنایی او با هیگ به‌تدریج زمینه نزدیکی میان دو انسانی را فراهم می‌کند که هر دو با سوگ و تنهایی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. کوالی این شخصیت را بدون اغراق و نمایش‌های احساسی پررنگ به تصویر می‌کشد و با بازی آرام و کنترل‌شده‌اش، آسیب‌پذیری سیما را در کنار توانایی او برای دوباره اعتمادکردن نشان می‌دهد. رابطه میان سیما و هیگ قرار است روزنه‌ای از امید در دل جهانی ویران باشد؛ هرچند فیلم در پرداخت این رابطه همیشه به عمق و کشش لازم نمی‌رسد.

در کنار کوالی، جیکوب الوردی با بازی در نقش هیگ، اندوه و میل به ادامه زندگی را در شخصیتی کم‌حرف و درون‌گرا به نمایش می‌گذارد. رابطه او با بنگلی نیز تضاد میان دو شیوه مواجهه با آخرالزمان را روشن می‌کند: یکی بر احتیاط و دفاع از خود تاکید دارد و دیگری هنوز به همدلی و ارتباط انسانی باور دارد. با این حال، فیلم گاهی از مسیر آرام و شخصیت‌محور خود فاصله می‌گیرد و به الگوهای آشنای آثار پساآخرالزمانی، از جمله گروه‌های خشن و درگیری‌های قابل‌پیش‌بینی، تکیه می‌کند.

برخی از این بخش‌ها با فضای تامل‌برانگیز فیلم همخوانی چندانی ندارند. «ستاره‌های سگی» بیش از آن‌که یک فیلم اکشن پرهیجان درباره پایان جهان باشد، اثری درباره سوگ، تنهایی و دشواری بازگشت به زندگی است. ریدلی اسکات با استفاده از چشم‌اندازهای گسترده و فضاهای خالی، جهانی را ترسیم می‌کند که در آن، فقدان و خاطرات گذشته گاه از تهدیدهای بیرونی هولناک‌تر به نظر می‌رسند. هرچند فیلم در روایت و لحن کاملا یکدست نیست، توجه آن به لحظه‌های کوچک انسانی، گرمای دلنشینی به داستان می‌بخشد. بازی مارگارت کوالی نیز از نقاط قوت فیلم است؛ او سیما را زنی اندوهگین اما امیدوار نشان می‌دهد که هنوز حاضر است امکان عشق و اعتماد را جدی بگیرد.

خواندنی‌ها

۱۰ بهترین نقش‌آفرینی جیکوب الوردی در سینما؛ از «سالتبرن» تا «فرانکنشتاین»

۸. انواع مهربانی (Kinds of Kindness)

• سال اکران: ۲۰۲۴
• کارگردان: یورگوس لانتیموس
• بازیگران: اما استون، جسی پلمونس، ویلم دفو، مارگارت کوالی، هانگ چائو، جو آلوین
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۶.۴ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۷۱ از ۱۰۰

«انواع مهربانی» یکی از بحث‌برانگیزترین فیلم‌های یورگوس لانتیموس است؛ فیلمی که با ساختاری سه‌بخشی، روایت‌هایی مستقل اما از نظر لحن و فضای کلی مرتبط را کنار هم قرار می‌دهد. هر بخش به سراغ شخصیت‌هایی می‌رود که درگیر روابطی پیچیده، تصمیم‌هایی دشوار و موقعیت‌هایی غیرعادی هستند.

داستان نخست درباره مردی است که می‌خواهد از زندگی‌ای که برایش تعیین شده بیرون بیاید و کنترل امور را دوباره در دست بگیرد. روایت دوم مردی را دنبال می‌کند که همسر گمشده‌اش بازمی‌گردد، اما رفتار و شخصیت او چنان تغییر کرده که شوهرش نسبت به هویت واقعی او دچار تردید می‌شود. در داستان سوم نیز زنی به دنبال رهبری معنوی می‌گردد که ظهورش از پیش پیشگویی شده است.

مارگارت کوالی یکی از بازیگران فیلم است و در کنار چهره‌هایی چون اما استون و جسی پلمونس حضور دارد. او در این اثر چهار شخصیت متفاوت را بازی می‌کند؛ کاری که با توجه به تفاوت‌های رفتاری و موقعیتی شخصیت‌ها، نیازمند تغییر در شیوه بازی و ارائه چهره‌های گوناگون از یک بازیگر است.

فیلمنامه لانتیموس، همچون بسیاری از آثار دیگر او، به روایت‌های متعارف پایبند نیست و با موقعیت‌های غریب، طنز تلخ و روابط آزاردهنده، مخاطب را به چالش می‌کشد. با این حال، کیفیت سه بخش فیلم یکسان نیست. دو داستان نخست از انسجام و تاثیرگذاری بیشتری برخوردارند، اما بخش پایانی برای برخی مخاطبان بیش از اندازه کش‌دار و تصنعی به نظر می‌رسد.

با وجود این تفاوت‌ها، «انواع مهربانی» تجربه‌ای مهم در کارنامه کوالی است. بازی در چهار نقش متفاوت، فرصتی فراهم می‌کند تا دامنه توانایی‌های او در یک فیلم واحد دیده شود. این اثر همچنین نشان می‌دهد که همکاری با لانتیموس تا چه اندازه می‌تواند بازیگران را به سمت تجربه‌های غیرمعمول و دور از قالب‌های آشنا سوق دهد.

خواندنی‌ها

نقد فیلم «انواع مهربانی» لانتیموس؛ مصائب ملا‌ل‌آور و ماهیت اسارت‌بار مهربانی

۷. آموزش قتل (How to Make a Killing)

• سال اکران: ۲۰۲۶
• کارگردان: جان پتن فورد
• بازیگران: گلن پاول، مارگارت کوالی، جسیکا هنویک، بیل کمپ، زک وودز، توفر گریس، اد هریس
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۶.۵ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۴۵ از ۱۰۰

در فیلم «آموزش قتل» (How to Make a Killing)، مارگارت کوالی نقش جولیا استاینوی، دوست دوران کودکی بکت ردفلو را بازی می‌کند؛ زنی که با وسوسه‌کردن او، دوباره آتش جاه‌طلبی و میل به انتقام را در وجودش شعله‌ور می‌کند. این فیلم به نویسندگی و کارگردانی جان پتن فورد، بازخوانی امروزی کمدی سیاه کلاسیک «دل‌های مهربان و تاج‌ها» (Kind Hearts and Coronets) است و با نگاهی طعنه‌آمیز به نابرابری اقتصادی، ثروت موروثی و رویای آمریکایی می‌پردازد.

داستان درباره بکت است؛ مردی که خانواده ثروتمندش مادر او را پس از بارداری از خانه بیرون کرده‌اند و حتی پس از مرگش نیز حاضر نشده‌اند او را در آرامگاه خانوادگی دفن کنند. بکت که حالا در یک فروشگاه لباس مردانه گران‌قیمت کار می‌کند، می‌داند با مرگ هفت نفر از بستگانش، وارث ثروتی ۲۸ میلیارد دلاری خواهد شد. او که از گذشته کینه به دل دارد و به وعده زندگی مرفه دل بسته است، تصمیم می‌گیرد رقبایش را از سر راه بردارد.

کوالی در نقش جولیا، زنی که از گذشته بکت وارد زندگی او می‌شود، حضوری اثرگذار دارد. جولیا با رفتار حساب‌شده و میل آشکارش به ثروت، بکت را به ادامه مسیری سوق می‌دهد که هرچه بیشتر در آن پیش می‌رود، فاصله‌اش با زندگی آرام و رضایتی که می‌تواند تجربه کند بیشتر می‌شود. در کنار او، گلن پاول با ترکیبی از جذابیت و بی‌رحمی، شخصیتی می‌سازد که هم می‌تواند همدلی مخاطب را برانگیزد و هم او را از تصمیم‌هایش بیزار کند.

فیلم در ظاهر داستانی درباره قتل برای رسیدن به ارث است، اما در لایه‌های زیرین، انتقام و عطش دستیابی به جایگاهی را بررسی می‌کند که بکت گمان می‌کند از او دریغ شده است. جان پتن فورد با انتقال داستان به آمریکای امروز، نشان می‌دهد که در جامعه‌ای گرفتار ثروت موروثی، تلاش فردی لزوما به موفقیت نمی‌انجامد و رویای رسیدن به رفاه می‌تواند خود به دام تازه‌ای تبدیل شود. با این حال، فیلم به‌جای آن‌که در دام موعظه بیفتد، از طنز تلخ و موقعیت‌های جنایی بهره می‌گیرد تا مخاطب را با خود همراه کند.

در این میان، مارگارت کوالی با حضور در نقش جولیا، وجه دیگری از جاه‌طلبی و حرص را به نمایش می‌گذارد؛ شخصیتی که در آن میل به پول، از دیگر احساسات و ارزش‌ها پیشی گرفته است. نقش او در شکل‌دادن به مسیر بکت مهم است و هر بار که ظاهر می‌شود، به روایت نیروی تازه‌ای می‌بخشد. «آموزش قتل» شاید به انسجام و تیزی بهترین نمونه‌های این ژانر نرسد، اما با ترکیب کمدی سیاه، جنایت و نقد مناسبات طبقاتی، تصویری سرگرم‌کننده و در عین حال تلخ از جامعه‌ای ارائه می‌دهد که در آن ثروت همچنان معیاری برای ارزش‌گذاری آدم‌هاست.

خواندنی‌ها

نقد فیلم «چگونه آدم بکشید»؛ گلن پاول و مارگارت کوالی در کمدی سیاه فراموش‌شدنی

۶. روزی روزگاری در هالیوود (Once Upon a Time… in Hollywood)

• سال اکران: ۲۰۱۹
• کارگردان: کوئنتین تارانتینو
• بازیگران: لئوناردو دی‌کاپریو، برد پیت، مارگو رابی، امیل هرش، مارگارت کوالی، تیموتی اولفینت، آستین باتلر، داکوتا فانینگ، بروس درن، آل پاچینو
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۶ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۸۶ از ۱۰۰

کوئنتین تارانتینو در «روزی روزگاری در هالیوود» مجموعه‌ای چشمگیر از بازیگران شناخته‌شده و چهره‌های جوان‌تر سینما را گرد هم آورد. در کنار مارگارت کوالی، بازیگرانی مانند سیدنی سوئینی، آستین باتلر، مایا هاک و مایکی مدیسون نیز در فیلم حضور دارند. لئوناردو دی‌کاپریو و برد پیت نقش‌های اصلی را بازی می‌کنند و بخش مهمی از جذابیت فیلم به رابطه میان شخصیت‌های آن‌ها وابسته است.

داستان در لس‌آنجلس دهه ۱۹۶۰ می‌گذرد و ریک دالتون، بازیگر رو به افولی با بازی دی‌کاپریو، را دنبال می‌کند که می‌کوشد جایگاه خود را در صنعتی که به‌سرعت در حال تغییر است حفظ کند. در کنار او، بدلکار و دوستش کلیف بوث، با بازی پیت، قرار دارد. تارانتینو از خلال زندگی این دو شخصیت، تصویری خیال‌پردازانه از هالیوود و تحولات فرهنگی آن دوره ارائه می‌کند.

کوالی در نقش پوسی‌کت، یکی از اعضای گروه منسون، ظاهر می‌شود. اگرچه زمان حضور او روی پرده محدود است، بازی‌اش به‌اندازه‌ای تاثیرگذار است که در میان انبوه شخصیت‌های فیلم به چشم می‌آید. این نقش یکی از نمونه‌های موفق حضور کوتاه اما به‌یادماندنی او در یک اثر پرستاره است.

یکی از نقاط قوت فیلم، گردآوری گروه بزرگی از بازیگران و ایجاد فرصت برای درخشش هرکدام در بخش‌هایی از داستان است. حضور چهره‌هایی که بعدها به ستاره‌های مهم‌تری تبدیل شدند، با گذشت زمان جذابیت فیلم را بیشتر کرده است. «روزی روزگاری در هالیوود» شاید در میان آثار تارانتینو از نگاه همه مخاطبان بهترین نباشد، اما بسیاری از ویژگی‌های سینمای او را در خود دارد: شخصیت‌پردازی خاص، فضاسازی دقیق، طنز نامتعارف و توجه به جزئیات تاریخی و فرهنگی.

برای کوالی، بازی در این فیلم فرصتی بود تا در یکی از پروژه‌های مهم تارانتینو حضور پیدا کند و در کنار گروهی از بازیگران مطرح، جایگاه خود را در سینمای جریان اصلی تثبیت کند.

خواندنی‌ها

نقد روزی روزگاری در هالیوود؛ وقتی مخدر سینما آرام زیر پوست می‌خزد

۵. بازماندگان (The Leftovers)

• سال اکران: ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷
• سازندگان: دیمون لیندلوف، تام پروتا
• بازیگران: جاستین ثرو، ایمی برنمن، کری کون، کریستوفر اکلستون، لیو تایلر، مارگارت کوالی، اَن دَود، آماندا وارن
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۸.۳ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۹۱ از ۱۰۰

«بازماندگان» یکی از سریال‌های شاخص با حال‌وهوای فراطبیعی دهه ۲۰۱۰ است که با یک اتفاق اسرارآمیز آغاز می‌شود: دو درصد از جمعیت جهان ناگهان ناپدید می‌شوند، بی‌آنکه توضیح روشنی درباره علت این رخداد وجود داشته باشد. در پی این فاجعه، گروهی از مردم تلاش می‌کنند زندگی خود را از نو بسازند و در جهانی که نظم و معنای پیشینش فروپاشیده است، راهی برای ادامه‌دادن پیدا کنند.

در مرکز روایت، زندگی انسان‌هایی قرار دارد که با فقدان، سردرگمی و ناتوانی در درک آنچه رخ داده دست‌وپنجه نرم می‌کنند. سریال به‌جای آنکه صرفا بر راز ناپدیدشدن افراد تمرکز کند، به پیامدهای روانی و اجتماعی این واقعه می‌پردازد؛ از تلاش برای بازگشت به زندگی عادی گرفته تا شکل‌گیری باورها و واکنش‌های متفاوت در برابر فقدان.

مارگارت کوالی یکی از بازیگران مجموعه است و نقش جیل گاروی را بازی می‌کند. جیل در میان گروهی از بازیگران باتجربه قرار دارد و کوالی با اجرایی پخته‌تر از سن‌وسالش، توانایی خود را در ایفای نقشی پیچیده نشان می‌دهد. این نقش یکی از نخستین فرصت‌های مهم او برای حضور در یک پروژه تلویزیونی بزرگ بود و در شناساندنش به مخاطبان گسترده‌تر نقش داشت.

«بازماندگان» را دیمون لیندلوف و تام پروتا خلق کرده‌اند و داستان آن بر اساس رمانی به همین نام نوشته پروتا در سال ۲۰۱۱ شکل گرفته است. مجموعه به واسطه فضای رازآلود، نگاه انسانی به سوگ و بازی‌های قدرتمند بازیگرانش، به یکی از آثار قابل‌توجه تلویزیونی آن دوره تبدیل شد.

برای کوالی، حضور در چنین مجموعه‌ای تجربه‌ای مهم بود؛ تجربه‌ای که به او امکان داد در کنار گروهی از بازیگران باتجربه، توانایی خود را در ایفای شخصیتی نشان دهد که زندگی‌اش تحت تاثیر رویدادهایی فراتر از درک معمول انسان قرار گرفته است.

خواندنی‌ها

رتبه‌بندی سریال‌های دیمون لیندلوف؛ خالق «لاست» و «لنترن‌ها»

۴. بیچارگان (Poor Things)

• سال اکران: ۲۰۲۳
• کارگردان: یورگوس لانتیموس
• بازیگران: اما استون، مارک رافلو، ویلم دفو، رامی یوسف، کریستوفر ابوت، جراد کارمایکل، مارگارت کوالی
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۷ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۹۲ از ۱۰۰

یورگوس لانتیموس پس از موفقیت فیلم «سوگلی» (The Favourite)، بار دیگر با اما استون همکاری کرد تا یکی از متفاوت‌ترین آثار کارنامه خود را بسازد. «بیچارگان» که بر اساس رمانی به همین نام نوشته آلاسدایر گری در سال ۱۹۹۲ ساخته شده، داستان بلا بکستر را روایت می‌کند؛ زنی که پس از نزدیک‌شدن به مرگ، به دست دانشمندی نامتعارف به زندگی بازگردانده می‌شود و تجربه جهان را از نقطه‌ای شبیه به کودکی آغاز می‌کند.

فیلم با ترکیب طنز سیاه، خیال‌پردازی بصری و روایتی نامتعارف، به سراغ موضوعاتی مانند آزادی فردی، جنسیت و انتظارات اجتماعی می‌رود. بلا در مسیر شناخت خود و جهان پیرامونش، با تجربه‌هایی روبه‌رو می‌شود که برداشت‌های رایج درباره اخلاق، هویت و جایگاه زنان را به چالش می‌کشند. نتیجه، اثری است که هم از نظر بصری چشمگیر است و هم زمینه‌ای برای تامل درباره محدودیت‌هایی فراهم می‌کند که جامعه بر افراد تحمیل می‌کند.

اما استون در نقش بلا، اجرایی برجسته دارد و بخش بزرگی از بار روایی فیلم را به دوش می‌کشد. با این حال، کیفیت بازیگران مکمل نیز در شکل‌گیری جهان فیلم نقش مهمی دارد. مارگارت کوالی در نقش فلیسیتی ظاهر می‌شود؛ شخصیتی که در ادامه داستان و در ارتباط با بلا اهمیت پیدا می‌کند.

حضور کوالی شاید در سایه نقش‌آفرینی پررنگ استون کمتر به چشم بیاید، اما بخشی از مجموعه بازی‌هایی است که به غنای جهان عجیب و غریب فیلم کمک می‌کنند. «بیچارگان» در مراسم اسکار ۲۰۲۴ موفق به دریافت چند جایزه شد و با وجود آنکه جایزه بهترین فیلم را به دست نیاورد، از نگاه بسیاری از علاقه‌مندان سینما یکی از مهم‌ترین آثار سال بود.

این فیلم نمونه دیگری از همکاری کوالی با فیلم‌سازی است که به روایت‌های متعارف علاقه چندانی ندارد. حضور در چنین اثری نشان می‌دهد که او برای تجربه نقش‌هایی در جهان‌های سینمایی متفاوت آمادگی دارد؛ حتی زمانی که شخصیتش در مرکز روایت قرار نمی‌گیرد.

خواندنی‌ها

نقد فیلم «بیچارگان» یورگوس لانتیموس؛ زائر افسون‌شده

۳. ماه محزون (Blue Moon)

• سال اکران: ۲۰۲۵
• کارگردان: ریچارد لینکلیتر
• بازیگران: ایثن هاک، مارگارت کوالی، بابی کاناوله، اندرو اسکات
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۶.۸ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۹۰ از ۱۰۰

در فیلم «ماه محزون» (Blue Moon)، مارگارت کوالی نقش الیزابت وایلند را بازی می‌کند؛ دانشجوی جوان و جذابی که توجه لورنز هارت، ترانه‌سرای مشهور برادوی، را به خود جلب کرده است. این فیلم به کارگردانی ریچارد لینکلیتر، بخشی از زندگی هارت را در شبی سرنوشت‌ساز روایت می‌کند؛ شبی که همکار قدیمی او، ریچارد راجرز، با نمایش موزیکال تازه‌اش «اوکلاهما!» (Oklahoma!) به موفقیتی بزرگ دست یافته، درحالی‌که هارت با افول دوران حرفه‌ای خود روبه‌روست.

داستان تقریبا در زمان واقعی و در فضای رستوران و بار مشهور ساردی در نیویورک می‌گذرد. هارت که پیش از پایان اجرای «اوکلاهما!» سالن نمایش را ترک کرده، در انتظار الیزابت به بار می‌رود و با گفت‌وگوهای طولانی با دیگران، از نگرانی‌ها، شکست‌ها و حسرت‌هایش می‌گوید. او که زمانی یکی از چهره‌های درخشان تئاتر موزیکال آمریکا بود، حالا باید با این واقعیت کنار بیاید که همکار و شریک هنری سابقش راه تازه‌ای در پیش گرفته و دیگر جایی برای او در آن مسیر باقی نمانده است.

مارگارت کوالی در نقش الیزابت، حضوری کوتاه اما مهم دارد. الیزابت بیش از آن‌که صرفا موضوع علاقه هارت باشد، تصویری از زیبایی و جوانی است که او هنوز می‌کوشد به آن نزدیک بماند؛ تلاشی که در کنار ترس از فراموش‌شدن، آسیب‌پذیری شخصیتش را آشکارتر می‌کند. رابطه این دو، با وجود تفاوت چشمگیر سن و موقعیتشان، بر پایه نامه‌ها و ارتباط واقعی میان هارت و الیزابت وایلند شکل گرفته است. حضور کوالی به فضای حسرت‌بار فیلم بُعدی عاطفی می‌دهد، بی‌آن‌که روایت را از تمرکز اصلی‌اش بر هارت دور کند.

در مرکز فیلم، ایثن هاک با بازی ظریف و چندلایه‌اش، مردی را به تصویر می‌کشد که میان غرور هنری، خودفریبی، شوخ‌طبعی و اندوه گرفتار شده است. هارت همچنان به تیزهوشی و توانایی خود در بازی با کلمات تکیه دارد، اما پشت این اعتمادبه‌نفس، ترس از ازدست‌دادن جایگاه و جذابیت گذشته پنهان است. فیلم با نگاهی همدلانه، دشواری پذیرفتن پایان یک دوره از زندگی را بررسی می‌کند؛ به‌ویژه زمانی که فرد هنوز خود را با تصویری از گذشته می‌سنجد که دیگر با واقعیت سازگار نیست.

«ماه محزون» بیش از آن‌که زندگی‌نامه‌ای متعارف باشد، مطالعه‌ای درباره تنهایی، حسرت و زوال خلاقیت است. ریچارد لینکلیتر با تکیه بر گفت‌وگوها و فضایی محدود، جهانی از خاطرات و روابط ازدست‌رفته می‌سازد و با موسیقی‌های آشنا، حال‌وهوای دوران طلایی برادوی را زنده می‌کند. در این میان، حضور مارگارت کوالی نیز به ظرافت به مضمون جوانی و ترس از فراموش‌شدن پیوند می‌خورد؛ مضمونی که در سراسر فیلم، در پس شوخی‌ها و گفت‌وگوهای پرکشش هارت جریان دارد.

خواندنی‌ها

نقد فیلم «ماه آبی»؛ نقل نقال امریکای مدرن

۲. ماده (The Substance)

• سال اکران: ۲۰۲۴
• کارگردان: کورالی فارژا
• بازیگران: دمی مور، مارگارت کوالی، دنیس کواید
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۷.۲ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۸۹ از ۱۰۰

فیلم «ماده» به کارگردانی کورالی فارژا یکی از آثار غافلگیرکننده سال ۲۰۲۴ بود؛ فیلمی در ژانر وحشت بدنی که با پرداختن به ترس از پیری، فشارهای اجتماعی و وسواس نسبت به زیبایی ظاهری، تجربه‌ای تکان‌دهنده خلق می‌کند.

داستان درباره الیزابت اسپارکل، ستاره‌ای تلویزیونی با بازی دمی مور، است که در آستانه پنجاه‌سالگی، دیگر موقعیت سابقش را در محیط کار ندارد. او که از روند پیری و کنار گذاشته‌شدن به ستوه آمده، به سراغ ماده‌ای غیرقانونی می‌رود که وعده بازگرداندن جوانی را می‌دهد. اما نتیجه استفاده از این ماده بسیار پیچیده‌تر و خطرناک‌تر از چیزی است که الیزابت تصور می‌کند.

مارگارت کوالی در نقش سو ظاهر می‌شود؛ شخصیتی که در تقابل با الیزابت، بخش مهمی از ایده‌های فیلم درباره جوانی، جذابیت و فشارهای ناشی از معیارهای زیبایی را شکل می‌دهد. رابطه این دو شخصیت یکی از عناصر اصلی فیلم است و تضاد میان آن‌ها به فارژا اجازه می‌دهد موضوعاتی مانند رقابت، خودویرانگری و نگاه جامعه به بدن زنان را با لحنی اغراق‌آمیز و هراس‌انگیز بررسی کند.

نقش سو را می‌توان یکی از شناخته‌شده‌ترین نقش‌های کوالی تا امروز دانست. او در کنار دمی مور، حضوری موثر دارد و رابطه و کشمکش میان دو شخصیت را پررنگ می‌کند؛ کشمکشی که در بخش پایانی فیلم به اوجی تکان‌دهنده می‌رسد. «ماده» در مراسم اسکار ۲۰۲۵ جایزه بهترین چهره‌پردازی و آرایش مو را دریافت کرد و در شمار معدود فیلم‌های ژانر وحشت قرار گرفت که به جمع نامزدهای بهترین فیلم اسکار راه یافته‌اند.

اگرچه شهرت فیلم تا حد زیادی به فضای افراطی و تصاویر هولناک آن وابسته است، حضور کوالی نیز در شکل‌گیری تاثیر نهایی اثر اهمیت دارد. «ماده» نمونه‌ای از انتخاب‌های جسورانه اوست؛ فیلمی که از بازیگرش می‌خواهد بخشی از جهانی آشفته و اغراق‌شده باشد و در عین حال، در خدمت ایده‌های اصلی داستان باقی بماند.

خواندنی‌ها

نقد فیلم «ماده»؛ نبرد با خود!

۱. خدمتکار (Maid)

• سال اکران: ۲۰۲۱
• سازنده: مولی اسمیت متزلر
• بازیگران: مارگارت کوالی، نیک رابینسون، آنیکا نونی رز، تریسی ویلار، بیلی برک، اندی مک‌داول
• امتیاز کاربران IMDb به فیلم: ۸.۳ از ۱۰
• امتیاز راتن تومیتوز به فیلم: ۹۴ از ۱۰۰

«خدمتکار» را می‌توان یکی از درخشان‌ترین تجربه‌های بازیگری مارگارت کوالی دانست؛ مجموعه‌ای که توانست ابعاد تازه‌ای از استعداد او را آشکار کند. این مینی‌سریال بر اساس کتاب خاطرات پرفروش استفانی لند، با عنوان «خدمتکاری: کار سخت، دستمزد ناچیز و اراده مادری برای زنده‌ماندن» (Maid: Hard Work, Low Pay, and a Mother’s Will to Survive) ساخته شده است و داستان زنی جوان به نام الکس را دنبال می‌کند که پس از فرار از یک رابطه آزاردهنده، تلاش می‌کند زندگی بهتری برای خود و دختر خردسالش بسازد.

الکس مادری تنهاست که برای تامین هزینه‌های زندگی ناچار می‌شود به نظافت خانه‌ها روی بیاورد. او در مسیری دشوار، با مشکلات مالی، بی‌ثباتی شغلی و موانع اجتماعی متعددی روبه‌رو می‌شود. مجموعه از خلال این موقعیت‌ها، تصویری ملموس از دشواری‌های استقلال مالی و تلاش برای رهایی از شرایط آسیب‌زا ارائه می‌دهد؛ بی‌آنکه تجربه شخصیت اصلی را به روایتی ساده و کلیشه‌ای از غلبه بر مشکلات تقلیل دهد.

کوالی در نقش الکس، اجرایی سرشار از همدلی و ظرافت ارائه می‌دهد. او به‌خوبی می‌تواند هم‌زمان آسیب‌پذیری، خستگی، ترس و اراده شخصیتش را به نمایش بگذارد و نشان دهد که مبارزه برای بقا همیشه با لحظات قهرمانانه همراه نیست؛ گاهی ادامه‌دادن زندگی روزمره، در شرایطی که همه‌چیز علیه انسان به نظر می‌رسد، خود نوعی شجاعت است.

یکی از جذابیت‌های مهم مجموعه، حضور اندی مک‌داول در کنار دخترش است. این همکاری مادر و دختری به رابطه شخصیت‌های داستان نیز بُعدی ویژه می‌بخشد و از نظر بازیگری، ترکیب جالبی از دو نسل را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد. مک‌داول از این فرصت به‌عنوان موهبتی برای همکاری با دخترش یاد کرده است.

«خدمتکار» مهترین تجربه تلویزیونی کوالی است و جایگاه مهمی در کارنامه او دارد. بازی او در این مجموعه نامزدی جوایز معتبری از جمله جوایز انتخاب منتقدان، گلدن گلوب و امی ساعات پربیننده را برایش به همراه آورد. با توجه به قدرت بازی کوالی و نگاه انسانی مجموعه به زندگی زنانی که در شرایط دشوار برای استقلال خود تلاش می‌کنند، «خدمتکار» یکی از بهترین انتخاب‌ها برای آشنایی با توانایی‌های این بازیگر است.

خواندنی‌ها

نقد مینی‌سریال «خدمتکار»؛ زنان، خشونت خانگی و الکلیسم

کارنامه مارگارت کوالی نشان می‌دهد که او برای تثبیت جایگاه خود در سینما، تنها به حضور در پروژه‌های پرهزینه یا همکاری با نام‌های بزرگ تکیه نکرده است. از درام اجتماعی «خدمتکار» و وحشت بدنی «ماده» گرفته تا جهان نامتعارف یورگوس لانتیموس در «بیچارگان» و «انواع مهربانی»، انتخاب‌های او طیف گسترده‌ای از شخصیت‌ها و تجربه‌های هنری را در بر می‌گیرند.

یکی از ویژگی‌های مهم کوالی، توانایی او در ایفای نقش‌هایی است که با نوعی کشمکش درونی همراه‌اند؛ شخصیت‌هایی که باید میان خواسته‌های شخصی، فشارهای اجتماعی و شرایطی خارج از کنترل خود راهی پیدا کنند. حتی در نقش‌های کوتاه‌تر، مانند حضورش در «مردان خوب» و «روزی روزگاری در هالیوود»، می‌توان نشانه‌هایی از همین توانایی را دید.

اگرچه برخی از این آثار بیش از دیگران مورد توجه قرار گرفته‌اند، کنار هم گذاشتن آن‌ها تصویری روشن از مسیر حرفه‌ای کوالی ارائه می‌دهد: بازیگری که در حال گسترش دامنه نقش‌های خود است و با انتخاب‌های متنوع، به‌تدریج به یکی از چهره‌های قابل‌توجه نسل جدید هالیوود تبدیل شده است.

منبع: GameSpot، Collider، Screen Rant